- 29 Οκτ 2015, 22:53
#179887
gto250swb έγραψε:castigamatti έγραψε:η πορεία της σοσιαλδημοκρατίας προς τον θανάσιμο εναγκαλισμό της με την χριστιανοδημοκρατία, όπως τελικά έγινε και με τα ίδια τα μεταπολεμικά σοσιαλιστικά κόμματα,από τα οποία προήρθε η πρώτη, ήταν εν μέρει, και το φυσικό επακόλουθο του πατερναλιστικού καπελώματος και της κηδεμονίας που αυτά υπέστησαν από τα κομμουνιστικά.Στα οποία οι δάφνες του πολέμου, αναγνώρισαν το προνομιακό δικαίωμα να απευθύνονται στις μάζες, στο όνομα του σοσιαλισμού. Και ο ρεφορμισμός και η έλλειψη χαρισματικών ηγετικών προσωπικοτήτων στο χώρο των σοσιαλιστικών κομμάτων, στοίχισαν ακριβά.
Γενικα συμφωνω εκτος απο το παραπανω bold, ή μαλλον θελει μια επισημανση imo. Η σοσιαλδημοκρατια πριν αρχισει να ψαχνει-κατασκευαζει ενοχους-για την καταντια της- θα πρεπει να κοταξει πρωτα στον καθρεφτη. Οταν η δημοκρατια της Βαϊμαρης διαλυεται κατω απο τον θορυβο της ναζιστικης μποτας δεν ηταν οι κουμμουνιστες που υπεσκαψαν τα θεμελια του SPD... Η μνημη της αποτυχιας της Βαϊμαρης ειναι η μνημη μιας συλλογικης ευρωπαϊκης αποτυχιας εκδημοκρατισμου του κοινωνικου τμηματος που κρυβεται- ακομα-κατω απο το μεταξωτο σακακι των Βιομηχανων της Ρηνανιας.
Η δημοκρατια απετυχε κατω απο το βαρος μιας οικονομικης ολιγαρχιας οχι μονο γερμανικης. Και Το SPD με τη σειρα του οχι μονο απετυχε να κατασκευασει μια αστικη βαση με δημοκρατικη συνειδηση αλλα εγινε το ευκολο θηραμα για αυτους που ανατραφηκαν με χαρακτηριστικα στρατοκρατιας, οντας ανετοιμο να απαιτησει την προστασια του κοινοβουλευτισμου οσο ειχε ακομα δυναμη. (Βεβαια ειναι το μονο κομμα που καταψηφισε την παροχη απεριοριστης εκτελεστικης νομοθετικης εξουσιας στον καγκελαριο-εν προκειμενω- Αδολφου Χ., το ΚPD ηταν παρανομο).
Χρησιμοποιω τη Βαιμαρη δλδ σαν παραδειγμα αποτυχιας του πιο επιτυχημενου -με ορους προοδευτικοτητας- σοσιαλιστικου κυβερνητικου σχηματισμου ειτε αυτονομα ειτε σε συμμαχια με τους Χριστιανοδημοκρατες σε ολη τη δυτικη ευρωπη. Το επικο καπελωμα απο τους αστους και το ξεπατωμα -απο τους αστους παλι- της δημοκρατικης επιφασης σε μια κοινωνια λυκων, καρα-μορφωμενων δε λεω αλλα λυκων παραυτα. Εγω δλδ μετα απο τη Βαϊμαρη ακομα απορω που ο κοσμος συνεχιζει να παιζει το κουκλοθεατρο χριστιανοδημοκρατες-σοσιαλδημοκρατες... 
καληνυχτα μας!
η σοσιαλδημοκρατία της Βαϊμάρης πρόλαβε να ασκήσει εξουσία ,σκάρτο ενάμιση χρόνο, κατά τον οποίο ήρθε αντιμέτωπη με το σύνολο των παθογενειών και της κακοδαιμονίας μισού αιώνα γερμανικής κρατικής οντότητας. Πρόεβη δε και σε μια σειρά αναπόφευκτων, λανθασμένων, όπως εκ των υστέρων απεδείχθη, παραδοχών.
-η αναγκαστική υπογραφή της συνθήκης των Βερσαλλιών, που την είχαν κρίνει ως αναγκαίο κακό οι στρταιωτικοί, και την οποία δεν είχε το θάρρος να αναλάβει καμιά άλλη πολιτική δύναμη, την κατέστησε στα μάτια του μισού και πλεόν γερμανικού έθνους, υπεύθυνη προδοσίας....και μάλιστα κυρίως από αυτά τα πολιτικά κόμματα και τις κοινωνικές κάστες, που είχαν συνεισφέρει τα μέγιστα στην ήττα.
-το Σύνταγμα της Βαϊμάρης, πνευματικό τέκνο του σοσιαλιστή Preuss,ήταν μια θαρραλέα απόπειρα, που ούτε οι πιο αισιόδοξοι από τους φανατικούς ενωτικούς της Paulskirche θα μπορουσάν να φανταστούν εβδομήντα χρόνια πριν, για να απομακρυνθεί το γερμανικό κράτος από το πρόσφατο αυταρχικό παρελθόν του Bismarck και των Hohenzollern,προκρίνοντας την ευθυκρισία της πλειοψηφίας του γερμανικού λαού.Δυστυχώς βασίστηκε στην αυθαίρετη παραδοχή ότι αυτό που κατέρρευσε με την ήττα, ήταν το αυταρχικό γερμανικό κράτος, τη θέση του οποίου έπρεπε να πάρει η παροχή της απόλυτης δύναμης στα χέρια του λαού. Προσπάθησε δηλ. να θεμελιώσει αυτό που ο Βismarck ανεχόταν στον ελάχιστο βαθμό και εμπόδιζε στο μέγιστο.Κάτι τέτοιο όμως προϋπέθετε τη ν καταρχήν συμφωνία του γερμανικού λαού πάνω στο concept της κοινής του ύπαρξης: σεβασμός των διαφορετικών απόψεων και συμφερόντων και ειρηνική επίλυσή τους μέσα από το διάλογο και πάντα με σκοπό το κοινό καλό. Αυτό με τη σειρά του όμως είχε ως προαπαιτούμενο την εσωτερική κοινωνική ειρήνη και τις καλές σχέσεις με τον υπόλοιπο κόσμο. Ούτε το ένα, ούτε το άλλο υπήρχαν.Και γι' αυτό ο Ebert, που γνώριζε καλά τη Γερμανία του, προσπάθησε ματαίως να σώσει το θεσμό της μοναρχίας.
-οι κοινωνικές τάξεις της Δημοκρατίας δεν έπαυσαν να παραμένουν αυτές της Βιλχελμιανής Αυτοκρατορίας, όπως μετασχηματίστηκαν από τον πόλεμο. Η "επανάσταση", που στην ουσία ήταν η λευκή τρομοκρατία ως αντίδραση στην κόκκινη και τίποτα περισσότερο, άλλαξε το πολιτικό σύστημα.΄Όχι την κοινωνία. Και γρήγορα η σοσιαλδημοκρατία διαπίστωσε ότι ένα πολυ μεγάλο μέρος της κοινωνίας ήταν εχθρικά διακείμενο στο νέο δημοκρατικό κεθεστώς ή απλά το αντιμετώπιζε ως αναγκαίο και παροδικό στάδιο ("τα λευκά κολάρα" των εργαζομένων, οι εργοδότες, η αριστοκρατία της δύσης και του νότου, που είχε χάσει μόνο τα οφίκια στην Αυλή,αλλά τίποτε περισσότερο, οι αποδυναμωμένοι οικονομικοπολιτικά και γι αυτό επικίνδυνοι Junker του Έλβα, οι αγρότες και οι μεγαλογαιοκτήμονες,που ούτως ή άλλως δεν ανήκαν σε καμιά συγκεκριμένη τάξη, και ο μοναδικός νέος θεσμός ,η Reichswehr). Οι μόνοι που στήριζαν τη δημοκρατία ήταν οι εργάτες,αλλά παρόλα αυτά δεν ήξεραν αν το νέο κράτος είναι "δικό τους".Η πλειοψηφία τους το πίστευε και στήριζε τη σοσιαλδημοκρατία. Η μειοψηφία, που υπο περιστάσεις γινόταν πλειοψηφία, δεν το πίστευε και άρχισε να φυλλοροει προς τους ανεξάρτητους σοσιαλιστές και μετά τη διάλυσή τους στου κομμουνιστές. Το πόσο ευνοϊκά διακείμενοι ήσαν οι γερμανοί απέναντι στη Δημοκρατία, δεν άργησε να φανεί με το θνησιγενές πραξικόπημα του Kapp, που μολονότι δεν είχε ενεργή στήριξη από το λαό, φάνηκε ότι εξέφραζε τις απόψεις σοβαρής μερίδας της κοινωνίας....η οποία αποδοκίμασε τα μέσα, αλλά όχι τους σκοπούς του.Ο δε στρατός δεν δίστασε να επιδοκιμάσει και τους σκοπούς.
-η σοσιαλδημοκρατία απέρριψε την επανάσταση σε λενινιστικά πρότυπα, γιατί πολύ σωστά έκρινε ότι τέτοιου είδους ενέργειες διακόπτουν την ιστορική συνέχεια, διχάζουν τη χώρα σε αντίπαλα στρατόπεδα, δημιουργούν αιματοχυσία και μιζέρια. Η ζημιά που προκαλούν στο έθνος δεν γιατρεύεται ούτε με το πέρασμα αιώνων.Από την άλλη πλευρά αν η επανάσταση δεν θίγει την κοινωνική δομή, το οικοδόμημα στηρίζεται σε γυάλινα πόδια.Κριθηκε συνεπώς προτιμότερη η σταδιακή και προσεκτική αλλαγή του παλαιού συστήματος, όπως είχαν επιχειρήσει οι σοσιαλδημοκράτες τον Οκτώβρη του 18 με τον Max von Baden. Το προβλημα είναι ότι η κατάρρευση του Νοεμβρίου ήταν απρόβλεπτη, δεν την είχε προκαλέσει καμιά κοινωνική τάξη και είχε βρει απροετοίμαστο και διστακτικό το πολιτικό προσωπικό στο να αναλάβει την ηγεσία της.Αναγκαστικά το διοικητικό και πνευματικό προσωπικό της Βιλχελμιανής Αυτοκρατορίας παρέμεινε ανέπαφο (γραφειοκρατία, δικαιοσύνη, εκπαιδευτικό προσωπικό, εκκλησία, οικονομικό σύστημα,γενικό επιτέλειο στρατού). Η σοσιαλδημοκρατία έπρεπε να εργαστεί με αυτά τα εργαλεία, γεγονός που την έκανε ευάλωτη τόσο απέναντι στα εξτρεμιστικά στοιχεία της αριστεράς, που ήθελαν αλλαγή της κοινωνικής δομής σε λενινιστικά πρότυπα, όσο και στους νοσταλγούς της παλινόρθωσης, που κινούνταν προς την αντεπίθεση, επικαλούμενοι δύο επιχειρήματα: το δημοκρατικό καθεστώς είχε γυάλινα πόδια και για το λόγο αυτό δεν παρείχε εγγυήσεις έναντι της βίας των κομμουνσιτών και των αναρχικών.
- τέλος η απομάκρυνση του υπουργού στρατιωτικών Νοske, μετά το πραξικόπημα Kapp, και η αδυναμία αναπληρωσης του από κάποιο ικανό στέλεχος του σοσιαλιστικού κόμματος, στέρησαν τη δυνατότητα να κερδιθεί η εμπιστοσύνη του γενικου επιτελείου, με το οποίο ο Noske είχε κλείσει "ανακωχή", ανοίγοντας με τις ευλογίες των συντηρητικών κομμάτων ,που είχαν βρεθεί στην κυβέρνηση, διάπλατα το δρόμο για την ανάληψη της ηγεσίας από τον μοναρχικό von Seeckt,που δεν έκρυβε την άποψή του ότι η δημοκρατία ήταν ένα επιβεβλημένο από τους νικητές του πολέμου προσωρινό καθεστώς. Σταδιακά ο στρατός όχι απλά έγινε ένα κράτος εν κράτει, αλλά απομακρύνθηκε πλήρως και από την πρωσσική παράδοση, οποία τον ήθελε πιστό στο Κράτος, ενώ υπό τον Seeckt,η Reichswehr, άρχισε να αντιμετωπίζει τη Δημοκρατία, ως "ξένη", με την οποία ήθελε να έχει τις λιγότερες δυνατές σχέσεις.Αναγκαστικά η σοσιαλδημοκρατία στάθηκε απέναντι στο στρατό,στο ρόλο που κράτησε απέναντι και στους Roon και Bismarck.
Eν κατακλείδι η σοσιαλδημοκρατία κυβέρνησε για 18 μήνες,χάνοντας στις εκλογές του 1920 σχεδόν τους μισούς της ψηφοφόρους, που κατευθύνθηκαν είτε προς τους ανεξάρτητους σοσιαλιστές, ειτε προς τα δεξιά κόμματα, στα οποία συμπεριλαμβάνετο και το αντιδημοκρατικό Deutsche Volkspartei.Κάτι τέτοιο θα ήταν ζήτημα κοινοβουλευτικής ρουτίνας σε οποιαδήποτε δημοκρατική πολιτεία. Όχι όμως στην ανασφαλή Γερμανία της Βαϊμάρης. Βασικά γιατί το σοσιαλδημοκρατικό, παρέμενε το μοναδικό δημοκρατικό κόμμα του κράτους. Ήταν στην αντιπολίτευση επί μισό αιώνα και τώρα επέστρεφε και πάλι σε αυτή, έχοντας προηγουμένως αρνηθεί να ισχυροποιήσει την εξουσία του με δικτατορικά μέσα, μολονότι ο σχεδόν μισός πληθυσμός το είχε εμπιστευθεί και το παράδειγμα της κομματικής δικτατορίας του Lenin ήταν πολυ πρόσφατο.
Από την αρχή επέλεξε να μοιραστεί την εξουσία με όλα τα κόμματα που υποστήριζαν τη δημοκρατία και δημιούργησε ένα Σύνταγμα που καθιέρωνε την αρχή της κυβερνητικής πλειοψηφίας. Αυτοι ήταν ξεκάθαροι και τίμιοι κανόνες, αρκεί να ήθελαν να τους σεβαστούν όλοι οι παίκτες. Επί 18 μήνες οι σοσιαλδημοκράτες θέλησαν να θεμελιώσουν ένα δημοκρατικό και κοινωνικά δίκαιο κράτος, αλλά τελικά εξαντλήθηκαν στην προσπάθεια τους να διατηρήσουν τη δημόσια τάξη: και το αποτέλεσμα αυτό απογοήτευσε τις μάζες.Για το λόγο αυτό η σοσιαλδημοκρατία αναγκάστηκε να παραδώσει ένα κράτος, που ήταν δικό της δημιουργήμα και στο οποίο ήταν η μόνη που πίστευε: γιατί το καθολικό κόμμα του κέντρου δεν ενδιαφερόταν για πολιτικές φόρμες και το αστικό κόμμα των "Δημοκρατών " περιήλθε στην αφάνεια.
Σεβόμενοι το πολιτικό παιχνίδι εμπιστεύτηκαν τη δημοκρατία σε αυτούς που απεδείχθη πως ήταν εχθροί της. Ο Εbert ως πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν μπορούσε παρά να στέκεται υπεράνω των κομμάτων, επεμβαίνοντας πυροσβεστικά στις έριδες που δηλητηρίαζαν τη δημόσια ζωή.
Μολονότι οι σοσιαλιστές ξαναβρέθηκαν στην κυβέρνηση το 21, το 23 και το 28, δεν είχαν πλέον αποφασιτική επιρροή, ούτε μονοπώλιο της δύναμης, ενώ έπρεπε να βρουν ένα modus vivendi με το Deutsche Volkspartei που διακήρυττε μια συντηρητική οικονομική πολιτική.
Αν και συνέβη το παράδοξο, ενώ δεν ήλεγχαν τη Γερμανία, οι σοσιαλιστές να ελέγχουν κυβερνητικά τα 2/3 της, την Πρωσσία, και μερικές φορές και κάποια Lander όπως η Έσση, η Θουρινγκία,η Σαξωνία, η "Δημοκρατία" δεν έπαυε να είναι το Reich με τη φεντεραλιστική δομή του: τα ομοσπονδικά κράτη ήταν ακόμη ισχυρά. Ενώ οι σοσιαλιστές κατόρθωσαν να κάνουν σπουδαίο έργο, εξασφαλίζοντας σταθερότητα, ειρήνη, αξιοπρέπεια (ιδιαιτερα ο Braun ως πρωθυπουργός και ο Severing ως υπουργός εσωτερικών στην Πρωσσία), η Πρωσσία δεν ήταν πραγματικό κράτος.Τα 2/3 της Γερμανίας δεν μπορούσαν να ακολουθήσουν διαφορετικό δρόμο από τη Γερμανία.Ήταν πολύ ευκολότερο για τη Βαυαρία, που ήταν απομακρυσμένη και μόλις το 1/10 της Γερμανίας, να ζήσει χωρίς την υπόλοιπη χώρα. Η μοίρα της Γερμανίας όμως ήταν και μοίρα της Πρωσίας. Όχι το αντίθετο. Η Πρωσσία ασκούσε απλά διοίκηση.Το Reich ασκούσε πολιτική.Και ήταν η πολιτική που αποφάσιζε το μέλλον της χώρας.
[ ανακατεμα ΓΕΝΟΠ, ΠΟΣΠΕΡΤ, αγωνίστριες με το ξεχασμένο βύσμα του ΥΠΟΙΚ, ένα μάτσο απατεώνες που προσπαθούν να κάνουν το μόνο που ξέρουν, δηλαδή να φορολογούν, ώστε να καλύψουν τις κάστες που τους στήριξαν προεκλογικά , αφαίμαξη οικογενειών που απλώς μπορούν να κάνουν -οριακά πλέον - κάτι για τα παιδιά τους (αυτο ειναι τυπου αν-θελει-το κρατος-να-μορφωθουν-τα-παιδια-των-φτωχων-να-κανει-την- εκπαιδευση-ιδιωτικη) με τα εσοδα απο τον ΦΠΑ] στην απαντηση σου . Μου επιβεβαιωνεις οτι καλα κανω που σε διαβαζω ανελλιπως.
εστω και καθυστερημενα το εκανε το θεματακι της
Ε όχι αυτό δεν δείχνει σωστό ( 
,αρε να υπήρχε στην παρέλαση ο Μούντη με κανα Μ60,να σου γύρναγε τον πύργο με το πυροβόλο στην φάτσα και να μην προλάβαινες να δεις τι σου πέρασε απο το.....μυαλό!! 
Καλά,κανένας οδηγός δεν αρνήθηκε την παρέλαση με τα καινούργια οχήματα??? Πάντως η περιγραφή,είναι όλα τα λεφτά.. 
