- 14 Σεπ 2026, 13:16
#907463
markvag έγραψε:nass έγραψε:
Δεν διαφωνώ σε πολλά από όσα αναφέρεις αλλά υπεραπλουστεύεις.
Δεν υπεραπλούστευσα (παραπάνω απ' όσο χρειάζεται ένα ιντερνετικό ποστ). Αυτό το κάνεις εσύ γράφοντας πως υποστήριξα ότι η σχέση μεταξύ της ανέχειας ΕΝΟΣ προσώπου στο Σαχέλ και ΕΝΟΣ δισεκατομμυριούχου στις ΗΠΑ είναι ευθεία.
Καλά, αν δεν καταλαβαίνεις ότι είναι σχήμα λόγου τι να κάνω
και μάλιστα χτίζεις ολόκληρη επιχειρηματολογία πάνω σε αυτό
markvag έγραψε:Αυτό που είπα είναι πως ο λόγος που υπάρχει τέτοια συγκέντρωση πλούτου είναι οι παγκόσμιες και εθνικές ανισότητες,
Και σου απάντησα ότι αυτό που είπες δεν ισχύει. Δεν προκύπτει από κάπου το "επειδή" που ανέφερες
Και ως παράδειγμα ανάφερα τον ΕΝΑΝ (που κόλησες στο νούμερο) αγρότη στο Σαχέλ.
Επιπλέον δεν προκύπτει ότι οι ανισότητες αυξάνονται (έχω αναφέρει πολλάκις ότι υπάρχουν πάμπολες χώρες πχ. Κίνα στις οποίες μειώνονται), πόσο δε μάλλον να προκύπτει ότι αυτή η αύξηση έχει σχέση αιτιότητας με την αύξηση του παγκόσμιου πλούτου (που είναι αυτό που υποστηρίζεις).
markvag έγραψε:οι οποίες τις τελευταίες δεκαετίες μεγενθύνονται, και μάλιστα με αυξανόμενο ρυθμό.
Δεν ισχύει. Σίγουρα όχι με τον απόλυτο τρόπο που το θέτεις.
Although one might bemoan the level of inequality (and it is hard to benchmark what an appropriate level might be), the main trend is a sharp decline in global inequality in the twenty-first century. This is particularly clear for inequality of consumption—a preferred measure—as consumption can be observed more reliably than income in low-income economies, and it is consumption that shapes the policy question of the adequacy of consumer demand in the global economy. In 2000, the average consumption of the top 10% of the world population was around 40 times that of the bottom 50%. Twenty years later, in 2020, this ratio had fallen to roughly 20 times, and it declined further to 18 times in 2025. Projections suggest the declining trend of global inequality will continue. The new millennium has, therefore, been characterized by a substantial reduction in global inequality, although disparities within and across countries persist.
This finding results from the interaction between the two forces that shape changes in the worldwide distribution of income and consumption: convergence of average incomes between countries and changes in the distribution of income within nations.
The first force, the change in incomes between countries, has been an equalizing force. First China, and now India, have seen far more rapid growth this century than the growth rate in advanced economies. The same applies to large parts of South East Asia and Eastern Europe. Together, almost half the world has benefited from rapid economic growth and lives in countries where living standards are converging with those in the United States and other advanced economies. To give one example, average consumption in India in 2000 was roughly sixteen times lower than in the United States. Today, it is only eight times lower.
The second major force is the change in inequality within countries. Here, the pattern is mixed. In some countries, inequality has worsened, while in others it has improved. For example, the share of the top 10% earners in total consumption expenditures fell from about 40% to 35% in India between 2000 and today, while in the United States it rose from 31% to 33% over the same period. Averaged across the world, the within-country component of global inequality has remained approximately constant since 2000.
The good news is that lower global inequality means that global growth is increasingly benefiting the poorest people on the planet. The share of global consumption expenditure of the world’s poorest 50% increased from a meager 7% in 2000 to a still-low 12% in 2025. And despite the rise in wealth, the share of global consumption expenditure of the top 1% has steadily fallen over this same period. As a result, while just a few years ago the share of global consumption enjoyed by the top 1% was about equal to the share for the bottom 50%, there is now a distinct and growing gap between the two.
https://www.brookings.edu/articles/the-present-and-future-of-global-inequality/markvag έγραψε:Επίσης, το ότι σημαντικό κομμάτι αυτών των αμύθητων περιουσιών είναι σε μετοχές (ή αντίστοιχα ευμετάβλητης αξίας asset, ας τα ονομάσουμε όλα μετοχές, δεν μας κάνει κάποια διαφορά), δεν σημαίνει ότι οι κάτοχοι αυτών των asset δεν είναι συγκλονιστικά πλούσιοι και απολαμβάνουν ζωές τις οποίες ούτε ένας πολύ ευκατάστατος "κοινός" άνθρωπος δεν μπορεί να ονειρευτεί. Εξ' ου και το σχόλιό μου ότι δεν με απασχολεί το ακριβές νούμερο, εξάλλου, πάνω από ένα ποσό δεν κάνει καμία διαφορά...
Σύμφωνοι. Ομως το ευμετάβλητο των μετοχών τροφοδοτεί συζητήσεις του στυλ "αν ο Μπέζος έδινε τη μισή του περιουσία για να ταϊσει τους φτωχούς" που δεν έχουν κανένα νόημα, για την ακρίβεια αν ο Μπέζος πούλαγε αύριο τις μισές μετοχές του πιθανότατα όλοι θα γίνονταν φτωχότεροι (*)
markvag έγραψε:Επιπλέον, αυτές οι μετοχές χρησιμοποιούνται ευθεώς για τη χρηματοδότηση αυτής της ονειρικής ζωής (με τρόπους που έχουν ως αποτέλεσμα τη φοροδιαφυγή ή φορο-αποφυγή), πολύ συχνά για παράδειγμα ως collateral για δάνεια. Οπότε η αξία των μετοχών που κατέχει ο Dell και ο κάθε Dell έχει ευθύτατη σχέση με το τι ζωή διάγει, άρα κάτι (σημαντικό) μας λέει.
Ποιός το αρνήθηκε το παραπάνω ?
Και τι σχέση έχει η ζωή που διάγει ο Dell με τις ανισότητες στο Σαχέλ ?
(*) Αν υποθέσουμε ότι αύριο γίνεται ένα παγκόσμιο κραχ όπως του 29 και χάσουν το 99% της περιουσίας τους οι Ντελ και οι Μπέζος αυτού του κόσμου, θα βελτιωθεί έστω και στο ελάχιστο η ζωή στο Σαχέλ ?
Εγώ πάντως λέω ότι σίγουρα θα χειροτερέψει, παρότι η "ανισότητα" ας πούμε ότι θα έχει μειωθεί.
