- 05 Ιουν 2025, 12:23
#891777
Baja Greece 2025
Τι περιπέτεια και αυτή. To Baja Greece 2025 ήταν σα να μπήκα συνοδηγός σε Ακρόπολις. Πιο δύσκολο, πιο μεγάλο αλλά με λιγότερο διάβασμα αφού μόνο πλοήγηση κάνουμε σε μια άγνωστη διαδρομή που τα roadbook δίνονται 20 λεπτά πριν την εκκίνηση.
Ο στόχος που είχε βάλει ο Στάθης ήταν απλός και σωστός, να φέρει το αυτοκίνητο στον τερματισμό και να το χαρεί όσο μπορεί από μέσα.
Και τα κατάφερε, μετά από 800 χλμ ειδικών διαδρομών σε χώμα, λάσπη και πέτρα, φτάσαμε στην πλατεία του Άργους και εκεί μας άφησε η μπαταρία!!! Απίθανο, έδωσα καρνέ με σπρωχτό αυτοκίνητο, το έκανα και αυτό μετά από 20 χρόνια στους αγώνες ράλλυ.
Σε 3 γεμάτες μέρες περάσαμε από πολλά στάδια. Ζέσταμα την Παρασκευή που είχαμε και μια μικροέξοδο στις λάσπες του Shakedown που μας θύμησε ότι μια στιγμή αρκεί να έρθει η καταστροφή. Εορταστικό κλίμα στη ράμπα εκκίνησης με όλα τα παιδιά στο Άργος Ορεστικό να ζητάνε κάρτες καπέλα και αυτόγραφα!
Και το Σάββατο… μια ατελείωτη ημέρα στο βουνό! Ξεκινήσαμε με προσεκτικό ρυθμό, είδαμε και τη μαμά αρκούδα με τα δύο αρκουδάκια της και συνεχίζαμε ασταμάτητα. Ο Στάθης έχει μεγάλες αντοχές αν και μεγάλο άγχος για πολλές λεπτομέρειες και είχα εμπιστοσύνη ότι κρατάει ρυθμό και δυνάμεις για τη συνέχεια. Στα 2/3 της διαδρομής (116ο χλμ) είχαμε ανεφοδιασμό κοντά στη Βίγλα στο χιονοδρομικό που μας περίμενε η φοβερή μας δύναμη στον αγώνα, τα παιδιά της υποστήριξης για βενζίνα και χαλάρωμα. Και μετά πάλι μέσα στο μαύρο Wrangler για να κατέβουμε προς Καστοριά έχοντας ακόμα 50 χλμ ειδικής. Εδώ είχε ωραία πατημένα κομμάτια που έβγαζαν τελικές τα αυτοκίνητα..
Το μεσημέρι είμαστε ασφαλείς στο service πίσω στο Άργος και όλα δείχνουν καλά με το αυτοκίνητο, τα παιδιά έχουν πέσει επάνω για έλεγχο και μικροδιορθώσεις. Εμείς χαλαρώνουμε και ξέρουμε ότι αυτός είναι ο ρυθμός μας και ο αγώνας μας. Και πάμε για την επανάληψη του πρωϊνού περάσματος. Όλα πάνε καλά μέχρι να.. στραβώσουν. Φτάνοντας πριν τις ανηφόρες στις ανεμογεννήτριες, ο Στάθης νιώθει να πέφτει το πεντάλ του φρένου. Πάμε όσο μας βγάζει; Ανηφόρα είναι.. Αποφασίζει να σταματήσει (μπροστά σε κριτή, να ξέρει και η οργάνωση) για να δει τη βλάβη. Κομμένο σωληνάκι στον πίσω τροχό.. Βγάζουμε εργαλεία να το στραβώσει για να κλείσει. Έχουμε και λίγα υγρά αλλά ξέρουμε ότι δε θα φτάσουν, δεν έχει κλείσει καλά. Χάνουμε αρκετή ώρα και έρχεται ο Τζιάλλας, έχει και αυτός πρόβλημα. Σταματάει και μας δίνει τα δικά του υγρά φρένων και συνεχίζει. Είμαστε και οι δύο με πληγωμένα αυτοκίνητα και θα βοηθήσει ο ένας τον άλλον να φτάσει κάτω!
Μπήκαμε και μεις να συνεχίσουμε, το μόνο που μετράει είναι να βγούμε από την ειδική. Κάνουμε και τον ανεφοδιασμό ξανά στη Βίγλα αλλά τελικά 10 χλμ πριν το τέλος της ειδικής μας βγαίνει κόκκινη σημαία, έχουμε ξεπεράσει τον μέγιστο χρόνο που επιτρέπεται για να ολοκληρωθεί η ειδική! Και όμως, αυτό δεν μας χάλασε ιδιαίτερα τη διάθεση αφού και μόνο ότι θα πάμε στο service και θα αλλάξουμε ένα σωληνάκι, ξέραμε ότι θα συνεχίσουμε άνετα και για την Κυριακή.
Σε σχέση με τις εγκαταλείψεις και τα προβλήματα που είδαμε να έχουν αρκετές συμμετοχές στα 334 αγωνιστικά χλμ της Λεύκης, ξέραμε πως.. φτηνά τη γλυτώσαμε, ούτε λάστιχο δε χρειάστηκε να αλλάξουμε.
Η Κυριακή θα ήταν μικρότερη σε αποστάσεις και ξέραμε ότι έπρεπε να αποφύγουμε το λάθος και τη βλάβη. Ένα καλό χτύπημα σε μια ιρλανδική μας αποσυντόνισε όμως για άλλη μια φορά το Wrangler άντεξε απλώς με μια κομμένη δέστρα του καπό! Φοβερή αξιοπιστία, αυτό μας έφερε στον τερματισμό… Ο Κρανιώνας των 116 αγωνιστικών χλμ πέρασε και αυτός και στο τελευταίο service του αγώνα ξέραμε ότι απλώς πρέπει να τερματίσουμε και να χαρούμε επιτέλους ένα πέρασμα χωρίς άγχος και απρόοπτα.
Και αυτό έγινε στο τελευταίο σκέλος που είχαμε τη μικρή ειδική στο Αεροδρόμιο για τον κόσμο και την επανάληψη του Κρανιώνα. Βγάλαμε 120 χλμ χωρίς το παραμικρό λάθος και με γρήγορο ρυθμό και όχι “safe to finish” που θα ήταν το λογικό. Αυτό το σκέλος ήταν το καλύτερο τελείωμα γιατί αυτό ήταν η πεμπτουσία του αγώνα, να πηγαίνεις με ρυθμό και αυτοσυγκέντρωση που δε θα χαλάσει για 116 χλμ!
Όπως είπα, το Wrangler μας τη φύλαγε για το τέλος. Μας άφησε η μπαταρία και πέρασε το τελευταίο ΣΕΧ με ελαφρύ σπρώξιμο… Ας είναι και χαλάλι του αφού μας πήγε μέχρι εκεί. Για αυτοκίνητο που φόρεσε το rollcage πριν από ένα μήνα και τερμάτισε αυτό τον αγώνα είναι κατόρθωμα από μόνο του. Ελπίζω να άξιζε ο κόπος (υλικός και ψυχικός) για το Στάθη που τράβηξε το άγχος της ετοιμασίας μέχρι να το φέρει στο Άργος για τον αγώνα.
Έχοντας λοιπόν μόνο… μια εγκατάλειψη σε ειδική στα αποτελέσματα πήραμε τη νίκη στην κλάση μας και είμασταν το 4ο! αυτοκίνητο στον εθνικό αγώνα. Δε μπορώ να φανταστώ κάτι καλύτερο για το τέλος και πραγματικά το τέλος ήρθε για μας μετά τις 11 το βράδυ της Κυριακής που παραδώσαμε τα ηλεκτρονικά συστήματα και πήγαμε στο ΣΕΧ “Μανιακοί” για τις δικές μας μεταμεσονύκτιες σαμπάνιες με πολύ κέφι γέλιο και ιστορίες από τον αγώνα παρέα με όσους απαρτίζουν τη μεγάλη ομάδα του Στάθη.
Για μένα ήταν η ευκαιρία να δω από πρώτο χέρι τα ηλεκτρονικά βοηθήματα πλοήγησης και ασφάλειας που πάντα με ενδιαφέρουν. Και φυσικά να γνωρίσω τον κόσμο του αγωνιστικού 4x4 που δεν είχα καμία άλλη επαφή σαν καθαρός “ραλλάκιας” με αυτοκίνητο. Ωραίες παρέες παντού.
9 Έλληνες σε 40 συμμετοχές είμασταν, κανονικό Ακρόπολις.
