Για θέματα γενικού ενδιαφέροντος, εκτός μηχανοκίνητων...
Άβαταρ μέλους
By mousatos
#824068 :lol: για trading θα πρότεινα μεταπτυχιακό στην ψυχολογία. Θέλει γερό στομάχι και ψυχραιμία εκεί.
Άβαταρ μέλους
By dimik
#824093
g8777 έγραψε:Πιστεύεις ειλικρινά ότι ο ρόλος του εκπαιδευτικού ( χιντ: δεν περιορίζεται στην διδασκαλία) μπορεί να αντικατασταθεί από τον γονιό ;; Σε ποιο πολιτισμένο κράτος του κόσμου συμβαίνει αυτό ;

Μην γράφουμε απλά για να γράψουμε.


Ο ρόλος του εκπαιδευτικού είναι το ίδιο σημαντικός αλλά (κι απαντάω και στον Ν. Π με αυτό) παιδί δυσλειτουργικης οικογένειας θα είναι κατά πάσα πιθανότητα δυσλειτουργικο και στο σχολείο.

Τις προσλαμβανουσες παραστάσεις το παιδί τις παίρνει κυρίως από την οικογένεια, παίζει ρόλο και το σχολείο αλλά όχι τον σημαντικότερο.
Επειδή το σχολείο είναι ακριβώς μια μικρή κοινωνία είναι ταυτόχρονα και σκληρή, αν το παιδί δεν έχει την κοινωνική μόρφωση από το σπίτι για να την αντιμετώπισει ο δάσκαλος είναι ο τελευταίος που μπορεί να κάνει κάτι.

Μιλώντας προσωπικά για τις δικές μου απαιτήσεις θα ήθελα ο δάσκαλος να δίνει γνωσιακες κατευθύνσεις πχ να πει στην τάξη τι είναι το Πυθαγόρειο να κάνει μερικά παραδείγματα αλλά να βάλει εργασία ποιος ήταν ο Πυθαγόρας, πως, ποτε, γιατί το ανακάλυψε και γιατί είναι χρήσιμο αντί να βάλει 10 ασκήσεις για επίλυση. Εκεί έρχεται ο ρόλος του γονιού να πει πιάσε παιδί μου την εγκύκλοπαιδεια να δούμε, για να ανοίξουμε και το ίντερνετ να διαβάσουμε κάτι παραπάνω, να θέσει επιπλέον ερωτήματα κοκ. Αυτό θεωρώ εγώ υποστήριξη στο σπίτι και με τον καιρό το παιδί μαθαίνει πως να βρίσκει την γνώση μόνο του κι έτσι την αφομοιώνει πολύ καλύτερα από τα 45 λεπτά του σχολείου ή/και του φροντιστηριου.

Ο οποίος δάσκαλος δε χρονικά και μόνο είναι σχεδόν αδύνατο να τα κάνει όλα αυτά συν τον ψυχολόγο για 20 παιδιά.

Φυσικά θα ήταν προτιμότερο ο δάσκαλος να έχει και τον χρόνο και τον αριθμό των μαθητών που θα του επέτρεπαν να είναι και κάτι παραπάνω από δάσκαλος αλλά στην μεγάλη πλειοψηφία του πλανήτη αυτό δεν συμβαίνει.

Τελικά το θέμα είναι να γράφουμε πως θα ήταν σε μια σχεδόν ουτοπική κατάσταση ή πως αντιμετωπίζεται η παρούσα;


< >
Άβαταρ μέλους
By skous
#824130
PeterPan έγραψε:Εγώ πάντως έχω να πω πως το πόσο καλή είναι η σχολή (ή το πόσο δύσκολο είναι να πάρεις πτυχίο αντίστροφα) δεν εξασφαλίζει την επαγγελματική αποκατάσταση μετέπειτα.

Το μεταπτυχιακό, η θέληση για δουλειά και εν γένει ο κλάδος που θα επιλέξει μετέπειτα είναι που θα δώσει την επαγγελματική αποκατάσταση.

Αν έχω έναν απόφοιτο Θεσσαλονίκης και έναν Αλεξανδρούπολης, αλλά ο δεύτερος στροφάρει και δίνει ιδέες και λύσεις, τον δεύτερο θα προωθήσω στη δουλειά.


Not entirely true, ειδικά αν μιλάμε για juniors.
Σε ΠΟΛΛΕΣ εταιρίες στο αρχικό screening γίνονται filter out βιογραφικά που είναι από ιδρύματα είτε εκτός χώρας είτε εκτός των Χ εγχώριων που θεωρεί η εταιρία πιο «καλά».

Οπότε ο πιο εύστροφος απόφοιτος μικρότερου ιδρύματος, ποτέ δεν θα φτάσει στο στάδιο της συνέντευξης.

Αντίστοιχη τακτική παρακολουθω και απο ολους τους γνωστούς μου σε επιλογή πχ ιατρών μέσω γνωστής εφαρμογής, όπου εμπιστεύονται μόνο ιατρους συγκεκριμένων σχολών (δεν μιλάω προφανώς για περιπτώσεις όπου υπάρχει σύσταση)


< >
Άβαταρ μέλους
By PeterPan
#824137 Λάθος τακτική αυτό…

Υπάρχουν απόφοιτοι που αριστεύουν στα περιφερειακά πανεπιστήμια και ξέρω τέτοιους που είναι φαινόμενα και άλλοι που τελειώνουν κεντρικά με 6 και 7.

Ο βαθμός παίζει επίσης ρόλο, δείχνει αν πέρασε αέρα πατέρα ή αν έμαθε.

Αλλά αν τους ξεσκαρτάρουν έτσι, κρίμα…

Αλλά ούτως ή άλλως σχεδόν πάντα όσοι χτυπούν καλές θέσεις έχουν μεταπτυχιακό, προϋπηρεσία στο εξωτερικό κτλ. Δε μιλάμε για graduate. Οπότε ο καθένας έχει ένα portfolio δουλειάς…
Άβαταρ μέλους
By Anonymous Founder
#824139 Ανεξάρτητα από την σχολή και την όποια αξία της στην αγορά εργασίας, είναι λάθος το κριτήριο να είναι η εγγύτητα στους γονείς.
Το παιδί θα πρέπει να ανοίξει τα φτερά του και να απογαλακτιστεί.
Άβαταρ μέλους
By PeterPan
#824145
Anonymous Founder έγραψε:Ανεξάρτητα από την σχολή και την όποια αξία της στην αγορά εργασίας, είναι λάθος το κριτήριο να είναι η εγγύτητα στους γονείς.
Το παιδί θα πρέπει να ανοίξει τα φτερά του και να απογαλακτιστεί.
HF συμφωνώ μαζί σου. Βέβαια και στις δύο περιπτώσεις μιλούμε για άλλη πόλη από αυτή της οικογένειας, απλώς υπάρχει και μια χιλιομετρική απόσταση 500 vs 200 χλμ. Ίσως τα ενοίκια στην Πάτρα είναι κ ακριβότερα.

Είναι σύνηθες η Β. Ελλάδα να επιλέγει Ξάνθη και Αλεξανδρούπολη ή Κομοτηνή αντί Πάτρας κτλ.

Ο απογαλακτισμός έχει να κάνει κ με το άτομο. Ξέρω άτομα που δε μαγειρεύουν ή πλένουν ρούχα ενώ φοιτούν σε άλλη πόλη. Περιμένουν το λεωφορείο με τα τάπερ ή την τάδε που θα έρθει από την επαρχιακή πόλη. Από την άλλη εγώ που σπούδασα μέσα στο σπίτι μπορούσα να τα κάνω.

Εγώ απλώς φοβάμαι ότι στην Ξάνθη θα πήξει, ίσως να μην τελειώσει κτλ.

Εγώ του πρότεινα χθες Πάτρα για να είμαι ειλικρινής… Θα το σκεφτούν…
Άβαταρ μέλους
By Asimov
#824146
Anonymous Founder έγραψε:Ανεξάρτητα από την σχολή και την όποια αξία της στην αγορά εργασίας, είναι λάθος το κριτήριο να είναι η εγγύτητα στους γονείς.
Το παιδί θα πρέπει να ανοίξει τα φτερά του και να απογαλακτιστεί.
Μωρέ να τα ανοίξει, δεν αντιλέγω, αλλά υπάρχει και ένα οικονομικό ζητηματάκι
Άβαταρ μέλους
By mousatos
#824152 Πάντως δε βλέπω να γίνεται απογαλακτισμός στις οικογένειες που έχουν μανάδες και πεθερές για babysitters.
Άβαταρ μέλους
By Asimov
#824154
Anonymous Founder έγραψε:Πόσο πιο φθηνή θα είναι η Ξάνθη σε σχέση με την Πάτρα;
Δεν μιλάω μονο για την συγκεκριμένη περίπτωση (εν προκειμένω δεν έχω ιδέα)

Αλλά γενικά ενώ η ιδέα του απογαλακτισμού ακουγεται θελκτική, τελικά σκοντάφτει στο ότι η πλειοψηφία δεν μπορεί να συντηρήσει σπίτι σε άλλη πόλη.
Ή περισσότερα του ενός, αν έχει κι αλλα παιδιά.
Άβαταρ μέλους
By g8777
#824156 Και στα 100 μετρα αποσταση μπορει να γινει απογαλακτισμος.

Αλλα κλασικα.

Πρεπει να φτασει 18 Ο (random) ΜΠΟΥΛΗΣ για να ξεκινησει να ανεξαρτοποιειται. :s_coffee
Άβαταρ μέλους
By PeterPan
#824159
mousatos έγραψε:Πάντως δε βλέπω να γίνεται απογαλακτισμός στις οικογένειες που έχουν μανάδες και πεθερές για babysitters.
Μουσάτε δώσε πόνο…

Για τον απογαλακτισμό δεν ευθύνονται τόσο τα παιδιά, όσο οι γονείς… Αυτοί είναι υπερβολικοί και θέλουν τον Κανακάρη να μην πάρει στραβό δρόμο κτλ. Αυτοί πλάθουν την προσωπικότητα του έτσι… Αυτοί θέλουν και συνεχίζουν να πλένουν τα ρούχα, αυτοί στέλνουν τα ταπεράκια, αυτοί διαιωνίζουν την κατάσταση. Αυτοί αργότερα θα περάσουν από το σπίτι να αφήσουν 5 κομμάτια πίτα επειδή «έκαναν πολύ μεγάλο ταψί»

Αλλά αυτό που λες δε σχετίζεται με τον απογαλακτισμό. Αυτό είναι είτε ανάγκη, είτε τις περισσότερες φορές βολή των γονέων. Να πάει η μάνα για καφέ με τις φίλες της. Τα έχω ακούσει και αυτά.

Αυτό είναι μεγάλο ελληνικό προνόμιο.

Από την άλλη δεν το θεωρώ κακό αν έχει κανείς τη δυνατότητα, να το κάνει μία στο τόσο. Το ζευγάρι χρειάζεται να περνά χρόνο και μόνο του, ένα εστιατόριο κτλ. μια στο τόσο… Από τις babysitters που και κοστίζουν και καμιά φορά είναι αμφιβόλου εμπιστοσύνης, πολύ καλύτερα.

Δυστυχώς στο εξωτερικό (και στην Ελλάδα σε άλλη πόλη) τέτοιες πολυτέλειες δεν παίζουν… . Το ξέρουν καλά όσοι έχουν έξω παιδιά τί σημαίνει 24/7. Εμείς ( εδώ εννοώ τη γυναίκα μου, αυτή έχει επωμισθεί όλο το βάρος των παιδιών, από το Α έως το Ω, το λέω κυριολεκτικά) τουλάχιστον δεν τις είχαμε. Είχα όμως την τύχη να έχω τη στήριξη μιας οικογένειας για καθάρισμα και babysitting. Ξέρω ένα ζευγάρι βέβαια που φιλοξενεί επί μήνες εναλλάξ τις πεθερές. Υπάρχουν όλα στη ζωή.

Και μια συμβουλή που μου την είπαν άλλοι και την εφαρμόζω: καλό είναι τα πεθερικά να είναι εκεί για το back up. Δηλαδή να βοηθούν αραιά και που. Όχι επί μονίμου βάσεως. Θα κουραστούν, θα αρχίσει η μουρμούρα, οι συγκρίσεις και στο τέλος πονοκέφαλος. Να μην τα ξεζουμίζετε!

Αλλά αυτό είναι αααάλλο θέμα…
Άβαταρ μέλους
By mousatos
#824160 Μου τη δίνει που σε κάθε ευκαιρία η ελληνίδα θα πει τον άλλον μαμάκια αλλά αυτή με τη μάνα της κάθε μέρα στο πίτσι-πίτσι . Και τα παιδιά τα αφήνει εκεί και της μαγυρεύει η μάνα της και τη βοηθάει στις δουλειές του σπιτιού, και "να πάμε να μείνουμε κάπου κοντά στη μάνα μου να'χουμε βοήθεια" .
Αλλά ο άλλος "μαμάκιας" , "αυτή" όχι-ποτέ.
Άβαταρ μέλους
By bibendum
#824164 Η φαση ειναι «ο γαμπρός δεν βοηθάει καθόλου την κόρη μου» και όταν ο γιος κάνει αυτά που δεν κάνει ο γαμπρός «ναι μ αλακα τρέχα καντα όλα» χεχε

Η κάθε οικογένεια εν τελεί όμως βρίσκει την ισορροπία που αυτή θέλει


< >