Για θέματα γενικού ενδιαφέροντος, εκτός μηχανοκίνητων...
Άβαταρ μέλους
By Dimitris_P
#745763 :thumbsup: Αυτή με την Corel δεν το ήξερα. Δεν ξέρω αν έχει ακόμα "δύναμη" στον χώρο η Corel, έχω αιώνες να την ακούσω.
Άβαταρ μέλους
By dimik
#745767
Dimitris_P έγραψε: Αυτή με την Corel δεν το ήξερα. Δεν ξέρω αν έχει ακόμα "δύναμη" στον χώρο η Corel, έχω αιώνες να την ακούσω.
Πριν από 11 χρόνια τα περιοδικά δούλευαν πολύ Corel Draw για μακέτες διαφημίσεων.

Είχα αναγκαστεί να το μάθω κι εγώ όταν ξαφνικά απέκτησα επιπλέον καθήκοντα marketing και ήταν πολύ καλό, κάποιος που το ήξερε καλά μπορούσε να κάνει θαύματα και επιπλέον έκανε export σε σχεδόν ότι file ήθελες.

Φαντάζομαι επιβιώνει κάπως και σήμερα μαζί με το Adobe Illustrator

< >
Άβαταρ μέλους
By markvag
#774751 Καιρό έχουμε να τα πούμε εδώ... Και με την καραντίνα να με έχει περιορίσει στην κρεβατοκάματα, νομίζω είναι μια καλή αφορμή για να ποστάρω κάτι...

Όσοι θυμάστε το τι είχα γράψει για την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία (που όπως είπαμε ονομάστηκε έτσι γιατί δεν ήταν ούτε Αγία, ούτε Ρωμαϊκή, αλλά ούτε και Αυτοκρατορία :metalo: :lol: Βολταίρος rulezzzz :metalo: ), θα γνωρίζετε ότι διαλύθηκε στα 1806 από έναν Γάλλο στρατηλάτη...

Αυτό που ίσως δεν γνωρίζετε είναι πως ακόμα και σήμερα υπάρχει ένα κράτος που είναι ίσως το τελευταίο κομμάτι της και είναι ένα ανεξάρτητο κράτος, με πάνω - κάτω το ίδιο πολίτευμα που είχε και τότε, που έχει ως άρχοντες την ίδια οικογένεια που είχε και τότε (και που είχε από τότε που ιδρύθηκε). Ένα πολύ μα πολύ μικρό κρατίδιο, που πολλοί από εμάς δεν γνωρίζουμε καν οτι υπάρχει, ένα κρατίδιο που κρατιέται μακρυά από τα φώτα της δημοσιότητας και που, μεταξύ άλλων περίεργων, δεν έχει καν στρατό εδώ και πάνω από 150 χρόνια, καθώς θεωρήθηκε ότι ήταν πολύ ακριβό πράγμα το να έχεις στρατό :lol: , αλλά παρόλο που είναι πρακτικά ανυπεράσπιστο δεν έχει δεχτεί εισβολή, ακόμα και από τους ναζί. Μα, μιλάω για το λιλιπούτειο Πριγκηπάτο του Λιχτενστάιν (ή Fürstentum Liechtenstein αν είστε ντόπιοι ή γνωρίζετε Γερμανικά), πιθανώς τη μόνη χώρα στον κόσμο που πήρε το όνομά της από το όνομα των κυβερνώντων της.

Ας αρχίσουμε από τα απλά. Το Λιχτενστάιν είναι μία όπως είπα λιλιπούτεια χώρα έκτασης 160km2 (για σύγκριση ο νομός Αττικής έχει έκταση 3800km2 :lol: :lol: ), σφηνωμένη στα βουνά μεταξύ της Αυστρίας και της Ελβετίας, με την οποία Ελβετία είναι σε τελωνειακή και νομισματική ένωση εδώ και δεκαετίες. Είναι μία Γερμανόφωνη χώρα, αυστηρά ουδέτερη, έχει περίπου 38.000 κατοίκους σήμερα, διαιρείται σε 11 κοινότητες και είναι πιθανώς η μόνη χώρα στον κόσμο το σύνταγμα της οποίας επιτρέπει σε όποια κοινότητα το επιθυμεί να αποσχιστεί :s_omg , εφόσον αυτό εκφραστεί από την πλειοψηφία των κατοίκων της σε δημοψήφισμα. Περισσότερα για το σύνταγμα του Λιχτενστάιν πιο κάτω. Η οικογένεια Λιχτενστάιν, υπό τον πρίγκηπα Hans Adam II (ή αλλιώς, όπως είναι το πλήρες όνομά του: Johannes Adam Ferdinand Alois Josef Maria Marco d'Aviano Pius :rtfm: :lol: ) είναι μία από τις πλουσιότερες στον κόσμο και εκτός από το να είναι οι ηγεμόνες του Λιχτενστάιν, είναι και οι σημαντικότεροι μέτοχοι του LGT Group, με ενεργητικό αρκετά δις Ελβετικά φράγκα και χρηματοοικονομικές και τραπεζικές δραστηριότητες σε 3-4 ηπείρους... :whistlink: Και έδρα φυσικά στην πρωτεύουσα του Λιχτενστάιν, τη Βαντούζ.

Πώς όμως απέκτησε ο κόσμος αυτή τη χώρα; Για να το δούμε αυτό, θα πρέπει να ακολουθήσουμε 2 ξεχωριστές ιστορίες μέχρι το σημείο που ενώθηκαν.

Αρχικά η περιοχή. Η περιοχή που σήμερα είναι το κρατίδιο του Λίχτενστάιν δεν είχε ποτέ κάποια ιδιαίτερη ιστορία. Ακολούθησε την ιστορία της ευρύτερης περιοχής, από την προϊστορία μέχρι και αρκετά μετά, οπότε πέρασε υπό την κυριαρχία των Ρωμαίων, Γερμανικών φύλων, Φράγκων, κτλ, ώσπου κάπου στο δεύτερο μισό του 1200 πέρασε υπό την κυριαρχία των Αψβούργων και του Αυτοκράτορα Rudolf. Αυτός λοιπόν έδωσε την περιοχή ως φέουδο στον κόμη του Hohenem. Οι Hohenem ήταν υποτελείς του αυτοκράτορα στο φεουδαρχικό σύστημα της Ευρώπης τότε, το οποίο δούλευε ως εξής: Όλη η γη ανήκε στον βασιλιά. Αυτός την έδινε σε κάποιους ευγενείς με αντάλλαγμα στρατιωτική υπηρεσία ή / και φόρους. Αυτοί οι ευγενείς έδιναν κομμάτις της γης σε άλλους, κοκ... Έτσι υπήρχε μία κοινωνική, οικονομική και στρατιωτική πυραμίδα, με τον κάθε βασιλιά / αυτοκράτορα στην κορυφή.

Τώρα, κάπου 150 χρόνια μετά την απόκτηση της περιοχής που έγινε το σημερινό Λιχτενστάιν από τον κόμη του Hohenem, περίπου στη μισή (γύρω από την Βαντούζ) έγινε μία σημαντική αλλαγή: Ο άρχοντας της περιοχής αυτής, ο κόμης του Hohenem, δεν είχε κανέναν άλλον από πάνω του, εκτός από τον ίδιο τον αυτοκράτορα. Αυτό σήμαινε στο φεουδαρχικό σύστημα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας πως ο κόμης είχε ιδιαίτερα σημαντική εξουσία, καθώς ΜΟΝΟ όσοι ευγενείς είχαν γαίες με αυτή την ιδιότητα μπορούσαν να ψηφίζουν για το ποιος θα είναι αυτοκράτορας. Και ως εκ τούτου να πιέζουν και να αποκτούν περισσότερα δικαιώματα, γαίες, εξουσία, κτλ... Ωστόσο, στα τέλη του 1600 και στις αρχές του 1700 οι Hohenem είχαν φτάσει σε πολύ κακή οικονομική κατάσταση και δεν μπορούσαν να συντηρήσουν τις κτήσεις τους. Και κάπου εκεί θα συναντήσουμε την άλλη ιστορία μας...

Η οικογένεια Λιχτενστάιν αναφέρεται για πρώτη φορά στα ιστορικά αρχεία γύρω στα 1140 και κατάγεται από το ομώνυμο κάστρο στην Αυστρία (κοντά στη Βιέννη), όντας οι άρχοντες του κάστρου. Το κάστρο υπάρχει ακόμα και είναι αυτό:

Εικόνα

Το οποίο μάλιστα από το 1808 ανήκει και πάλι στην οικογένεια.

Η οικογένεια κατά τον Μεσαίωνα και αργότερα ακολούθησε ακριβώς αντίθετη πορεία απ' ότι οι Hohenem και σταδιακά απέκτησαν τεράστιες εκτάσεις γης στην επικράτεια των Αψβούργων, εκεί που σήμερα είναι η Τσεχία, η Ουγγαρία και η Αυστρία. Με αυτή την τεράστια περιουσία επεκτάθηκαν και σε άλλες δραστηριότητας, όπως τραπεζικά και απέκτησαν τεράστια περιουσία και επιρροή στην αυτοκρατορική πρωτεύουσα των Αψβούργων, τη Βιέννη, όντας μάλιστα και δανειστές του αυτοκρατορικού οίκου και βοηθώντας τους Αψβούργους οικονομικά και στρατιωτικά. Ωστόσο ήθελαν κάτι ακόμα για να φτάσουν στην κορυφή της αυτοκρατορικής κοινωνίας... Βλέπετε, όλες οι κτήσεις τους ήταν υπό κάποιον ευγενή και όχι απευθείας κάτω από τον αυτοκράτορα. Πράγμα που σήμαινε πως δεν είχαν δικαίωμα συμμετοχής στις αυτοκρατορικές εκλογές, που όσο και αν ήταν πλέον μία τυπική διαδικασία, παρέμεναν ένας καλός τρόπος επέκτασης της επιρροής ενός ευγενούς.

Και κάπου εκεί, στα 1699 παρουσιάστηκε προς πώληση ένα "φεουδάκι", κάπου σε μία μακρινή άκρη στα βουνά στα σύνορα της αυτοκρατορίας, ένα ασήμαντο, φτωχικό χωριουδάκι, μαζί με μερικά άλλα, ακόμα πιο ασήμαντα και φτωχά χωριουδάκια, που όμως είχε μία πολύ σημαντική ιδιότητα: Δεν είχε κανέναν ευγενή από πάνω του, παρά μόνο τον αυτοκράτορα... Ναι, ήταν το μικροσκοπικό Schellenberg, το περίπου 50% του σημερινού Λιχτενστάιν.. Οι Hohenem ήταν σε πολύ κακή οικονομική κατάσταση και το είχαν βγάλει για πώληση. Και φυσικά, ένας ευγενής, δεν θα αφήσει κάποιον άλλον ευγενή χωρίς να τον βοηθήσει... :s_biggrin Στα 1712 μάλιστα, οι Hohenem πούλησαν και το άλλο μισό του σημερινού Λιχτενστάιν (την κοινότητα της σημερινής πρωτεύουσας Βαντούζ, που είχε ακριβώς την ίδια ιδιότητα με το Schellenberg) στους Λιχτενστάιν, οπότε, το 1719 ο τότε αυτοκράτορας Κάρολος 6ος με ειδικό διάταγμα, συνένωσε τις δύο κοινότητες και τις "εξύψωσε" σε πριγκηπάτο, "προς τιμή του πιστού του υπηρέτη, Anton Florian von Liechtenstein".

Έτσι λοιπόν γεννήθηκε το πριγκηπάτο του Λιχτενστάιν. Όμως τα πράγματα δεν άλλαξαν και πολύ για τους ανθρώπους που έμεναν εκεί. Οι Λιχτενστάιν, δεν είχαν καμία έγνοια για τη χώρα τους. Γι' αυτούς ήταν απλά ένα χωράφι σαν όλα τα άλλα, απλά το ήθελαν για το ότι τους έδινε περισσότερη εξουσία και επιρροή στην αυτοκρατορία. Το μικροσκοπικό Λιχτενστάιν δεν ήταν πολύ διαφορετικό από τις εκατοντάδες ηγεμονίες που αποτελεούσαν την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και οι Λιχτενστάιν θα ήταν απολύτως ικανοποιημένοι με οποιοδήποτε "χωράφι" που είχε την ιδιότητα που ήθελαν: Κανέναν ευγενή από πάνω τους, εκτός από τον αυτοκράτορα. Είναι χαρακτηριστικό μάλιστα πως ο πρώτος Λιχτενστάιν που πάτησε το πόδι του στη χώρα του ήταν ο Aloys II, το 1818, όντας διάδοχος τότε του πατέρα του... Χρειάστηκαν μόλις 99 χρόνια από τη δημιουργία της χώρας για να δεήσει κάποιος Λιχτενστάιν να πατήσει το πόδι του. Η επόμενη επίσκεψη (και η πρώτη ενός πρίγκηπα) ήταν στα 1842, από τον ίδιο, ο οποίος είχε στο μεταξύ κληρονομήσει τον πατέρα του... :lol:

Κατά το διάστημα αυτό, η ζωή στο Λιχτενστάιν συνεχίζονταν πάνω κάτω όπως ήταν πάντα... Οι λίγες χιλιάδες κάτοικοί του, ζούσαν σε μία φτωχή ορεινή περιοχή, χωρίς χωράφια, χωρίς κάτι το ιδιαίτερο και χωρίς ιδιαίτερα προβλήματα σε γενικές γραμμές... Οι πρίγκηπες εμφανίζονταν αραιά και που, αλλά δεν πολυ-ασχολούνταν κιόλας... Να φανταστείτε πως σημαντικό ορόσημο στην ιστορία του πριγκηπάτου ήταν το χτίσιμο δύο γεφυρών στα 1866 :lol: :lol:

Στα 1866 έγινε και κάτι άλλο περίεργο στο Λιχτενστάιν... Ο στρατός του ήταν ο μόνος καταγεγραμμένος στρατός που κατά τη διάρκεια πολεμικής σύρραξης είχε αρνητικές απώλειες... Συγκεκριμένα, όταν ξέσπασε ο Πρωσο-Αυστριακός πόλεμος του 1866, ο πρίγκηπας του Λιχτενστάιν, κατόπιν οδηγίες από τη Βιέννη, έστειλε τον στρατό της χώρας του (80 άτομα όλοι κι όλοι μην φανταστείτε :lol: :lol: ) να φυλάει ένα πέρασμα μεταξύ Αυστρίας και Ιταλίας, καθώς υπήρχε φόβος ότι οι Ιταλοί θα εισέβαλλαν στην Αυστρία από τα μετόπισθεν, όσο αυτή ήταν απασχολημένη να πολεμάει την Πρωσία. Ωστόσο, κάτι τέτοιο δεν συνέβη και ο "στρατός" γύρισε πίσω λίγο μετά, αλλά ήταν 81 άτομα... Ένας Ιταλός προτίμησε να τους ακολουθήσει... :lol: Έκαναν και φίλους δηλαδή... :lol: Δύο χρόνια μετά, οι πρίγκηπες θεώρησαν ότι ο "στρατός" που διέθετε το πριγκηπάτο ήταν πολύ ακριβός και τον διέλυσαν και από τότε η χώρα δεν έχει στρατό... :metalo: (και που είχε θα μου πείτε τί έγινε... :lol: αλλά η κίνηση μετράει... )

Τα δύσκολα για το πριγκηπάτο ήρθαν τον 20ο αιώνα... Το λιλιπούτειο κρατίδιο ήταν σε τελωνειακή και νομισματική ένωση με την Αυστρο-Ουγγρική αυτοκρατορία, η οποία ήταν υπεύθυνη για την άμυνά του. Ωστόσο στα 1918 η αυτοκρατορία κατέρρευσε! Σταδιακά στράφηκε προς την Ελβετία, με την οποία ακόμα και σήμερα έχει πολύ στενές σχέσεις. Οι πρίγκηπες εξακολουθούσαν να μένουν στην Βιέννη και να επισκέπτονται το Λιχτενστάιν κατά διαστήματα, όπως και τις υπόλοιπες κτήσεις τους στα εδάφη της πρώην αυτοκρατορίας, που τώρα μοιράζονταν μεταξύ τριών χωρών. Στα 1938, με την ενθρόνισή του, ο πρίγκηπας Franz Josef έφυγε από τη Βιέννη και μετακόμισε μόνιμα στη Βαντούζ, λίγες μόλις μέρες μετά την ενσωμάτωση της Αυστρίας στο ναζιστικό Ράιχ... Για πρώτη φορά μετά από πάνω από 2 αιώνες ο πρίγκηπας του Λιχτενστάιν έμενε στο Λιχτενστάιν! :lol: Η οικογένεια, βλέποντας τα σύννεφα του πολέμου να μαζεύονται πάνω από την Ευρώπη, έφερε στο Λιχτενστάιν πολλούς από τους θησαυρούς που είχε στα διάφορα κάστρα της.

Με το τέλος του πολέμου, η κυβέρνηση της Τσεχοσλοβακίας, όπου οι Λιχτενστάιν είχαν και το μεγαλύτερο κομμάτι της περιουσίας τους, κατέσχεσε τα πάντα, δημιουργώντας διπλωματικό επεισόδιο, και οι δύο χώρες (τρεις μετά το διαζύγιο Τσεχίας και Σλοβακίας) δεν είχαν διπλωματικές σχέσεις μέχρι το 2009, αν και η ιστορία αυτή συνεχίζει να υφίσταται και να υπάρχουν νομικές τριβές σε διεθνή δικαστήρια...

Το πριγκηπάτο παρέμεινε ωστόσο φτωχό και υπανάπτυκτο, μέχρι τη δεκαετία του '70 όπου ανακάλυψε τις χαρές του να είσαι φορολογικός παράδεισος! :lol: Έκτοτε, ο χρηματοοικονομικός κλάδος έχει αναπτυχθεί ραγδαία, φέρνοντας πλούτο στο πριγκηπάτο και στην πριγκηπική οικογένεια, αλλά και τριβές με τους γείτονές του στην ΕΕ. Χαρακτηριστικά αναφέρω πως το Λιχτενστάιν είναι μία από τις 3 χώρες στην Ευρώπη που δεν έχει κάποια συνθήκη με τις ΗΠΑ που να ρυθμίζει το μεταξύ τους φορολογικό καθεστώς (οι άλλες δύο είναι οι επίσης πασίγνωστες για τη φορολογική τους διαφάνεια Μονακό και Αγ. Μαρίνος :lol: ) και δεν φαίνεται να θέλει και να υπογράψει κάτι... :lol: Να αναφέρω επίσης, πως η Βαντούζ είναι η μόνη πρωτεύουσα στον κόσμο που δεν έχει καμία πρεσβεία :lol: καθώς οι χώρες επιλέγουν κάτι μεταξύ μίας μικρής διπλωματικής αποστολής, ενός προξενείου ή τον ορισμό κάποιου επίτημου πρέσβη, αλλά όχι το κόστος μίας επίσημης πρεσβείας.

Κάτι ακόμα που θα ήθελα να αναφέρω είναι πως ο πρίγκηπας του Λιχτενστάιν είναι ο μόνος μονάρχης στην Ευρώπη που έχει σημαντικές εξουσίες στην διακυβέρνηση της χώρας, κάτι που οι κάτοικοι επιβεβαίωσαν με σχετικό δημοψήφισμα το 2003 (όπου ο πρίγκηπας έγραψε νέο σύνταγμα με αυξημένες εξουσίες για τον εαυτό του). Βέβαια, πιθανώς να έπαιξε ρόλο και το ότι ο πρίγκηπας είχε δηλώσει πως αν οι κάτοικοι δεν επικυρώσουν με το δημοψήφισμα το νέο σύνταγμα, θα παραιτηθεί και θα σηκωθεί να φύγει (μαί με αρκετά από τα δισεκατομμύριά του)... :lol: Το σύνταγμα του Λιχτενστάιν έχει γίνει αντικείμενο κριτικής, ωστόσο απ' ότι φαίνεται ο πρίγκηπας και η οικογένειά του είναι εξαιρετικά δημοφιλείς εντός του Λιχτενστάιν...

Και για να κλείσω με το Λιχτενστάιν, να αναφέρω πως η χώρα είναι η έδρα της εταιρείας εργαλείων Hilti (πανάκριβα, αλλά πραγματικά κορυφαία σε ποιότητα), ενώ και η Swarovski έχει εργοστάσιο στη χώρα. Και φυσικά, λόγω του φορολογικού καθεστώτος, υπάρχουν πολύ περισσότερες εταιρείες με "έδρα" το Λιχτενστάιν, παρά κάτοικοι... :lol:


Αυτά... Το τελευταίο υπόλειμμα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, το τελευταίο ίσως υπόλειμμα του Μεσαίωνα και της φεουδαρχίας στον κόσμο, είναι ένα λιλιπούτειο κρατίδιο σφηνωμένο στα βουνά μεταξύ της Αυστρίας και της Ελβετίας. Με έναν πρίγκηπα, που μένει σε ένα κάστρο, συγκεκριμένα:

Εικόνα

Να σημειώσω πως αυτό είναι το κάστρο της (πρωτεύουσας) Βαντούζ και κάτω από τον λόφο είναι η πρωτεύουσα...

Και πολλά δισεκατομμύρια κάπου στους λογαριασμούς των τραπεζών του...

Εάν σας κίνησα το ενδιαφέρον, προτείνω και αυτό εδώ το βιντεάκι, που έχει συνεντεύξεις, μεταξύ άλλων και με τον πρίγκηπα...


ΥΓ: Για ένα διάστημα, μπορούσες να νοικιάσεις τη χώρα (ω, ναι... :lol: ) για εκδηλώσεις (πχ γενέθλια), αλλά πλέον αυτό δεν γίνεται.
Άβαταρ μέλους
By Chris
#774793
markvag έγραψε:πιθανώς τη μόνη χώρα στον κόσμο που πήρε το όνομά της από το όνομα των κυβερνώντων της.


Σαουδικη Αραβια :iconcool:
Άβαταρ μέλους
By markvag
#774826
Chris έγραψε:
markvag έγραψε:πιθανώς τη μόνη χώρα στον κόσμο που πήρε το όνομά της από το όνομα των κυβερνώντων της.


Σαουδικη Αραβια :iconcool:


:tomato: :tomato:

Ναι. Μία από τις δύο (που υπάρχουν σήμερα).


kubiak έγραψε::metalo: :s_cool :s_thumbsup :s_howdy :s_drinks


:s_howdy
Άβαταρ μέλους
By bebes
#774842 Επισκευτήκαμε π'ερυσι το Λίχτενστάιν (μιας και περνουσαμε απο διπλα και θα ήτανν αμαρτία να μην πάμε).
Πληρωνες με € και σου επέστρεφαν τα ρέστα σε Ελβετικά φράγκα.
Επίσης, ήταν πανάκριβο.

Οταν ρώτησα τα παιδια μετα το ταξίδι, αυτο που θυμόταν απο το Λιχτενστάιν ήταν ότι μπορούσαν να ανοίξουν τα δεδομένα στα κινητα που τα είχαν κλειστα στην Ελβετία :lol:

Επίσης, είναι η μοναδική (νομίζω) μεσόγεια χώρα στην Ευρώπη (περικλείεται απο χώρες που δεν βρέχονται απο θάλασσα).

Μπορεί να ειναι μια κουτσουλια, αλλά έχει και χιλιομετρημένο οδικό δίκτυο :lol:
Εικόνα
Άβαταρ μέλους
By REALZEUS
#774855 Κάτι τέτοια ανθυποκρατίδια είναι οι μεγαλύτερες βυσματικές δουλειές του πλανήτη. Είναι ο μπαμπάς σου Μέγας Δούκας του Λουξεμβούργου, θα γίνεις κι εσύ. Σε αντίθεση δε με κάτι Αυτοκράτορες (ένας μόνο υπάρχει πλέον, της Ιαπωνίας), Βασιλιάδες κλπ μεγάλων Κρατών, που έχουν και ευθύνες, δεν έχεις να κάνεις τίποτα. Όπως λέγαμε και στον Στρατό, ο Υποδιοικητής είναι ό,τι καλύτερο υπάρχει! Ζωάρα, χωρίς ευθύνες!
Άβαταρ μέλους
By markvag
#804598 Πώς είναι δυνατό ένας πράος διανοούμενος, που προτιμάει να βυθίζεται στις σελίδες ενός βιβλίου να ηγηθεί της αντίστασης ενός φτωχού λαού απέναντι σε έναν από τους πιο ισχυρούς στρατούς του κόσμου και για χρόνια να πετυχαίνει, μετά να είναι υποψήφιος για την ηγεσία του κατακτητή της χώρας του και θανάσιμο εχθρό του και να καταλήξει να ζει ειρηνικά μακριά από την πατρίδα του, με πλουσιοπάροχη σύνταξη από τους εχθρούς του και να παρασημοφορείται απ' όλο τον κόσμο γιατί έσωσε χιλιάδες από τους υποτιθέμενους εχθρούς του; Ένας άνθρωπος που σέβονταν τους εχθρούς του και συμπεριφέρονταν πολύ καλύτερα σε αυτούς απ' ότι οι υποτιθέμενοι πολιτισμένοι της εποχής, που δεν δίστασε να ρισκάρει τη ζωή του για να σώσει τους υποτιθέμενους "άλλους" και που στη συμπεριφορά και τις απόψεις του ήταν τόσο μπροστά από την εποχή του, που σήμερα θα έπρεπε να τον θυμόμαστε ως τον πρωτοπόρο των ανθρώπινων δικαιωμάτων και ως έναν άνθρωπο πολύ μπροστά από την εποχή του. Ωστόσο, είχε την ατυχία να μην έχει τη "σωστή" πίστη και το "σωστό" χρώμα δέρματος και να βρεθεί στη δίνη ενός πολέμου που δεν μπορούσε να κερδηθεί. Ο εμίρης Αμπντελκαντέρ Αλ Χασσανί Αλ Τζαζαίρι (ή εμίρης Αμπντελκαντέρ σκέτο) ήταν ένας άνθρωπος, την ιστορία του οποίου έπρεπε να ξέρουμε όλοι... Πάμε λοιπόν...

Γεννήθηκε το 1808 σε μία πόλη της Αλγερίας, που τότε ήταν υπό Οθωμανική επικυριαρχία. Ο πατέρας του ήταν δάσκαλος και σουφιστής και σχετικά ευκατάστατος και είχε μία σχολή / ναό στην περιοχή. Η οικογένειά του ισχυρίζονταν ότι είχε καταγωγή από τον χαλίφη Αλί, έναν από τους διαδόχους του Μωάμεθ, η δολοφονία του οποίου τον 7ο αιώνα ήταν η απαρχή του σχίσματος του Ισλάμ σε Σούνι και Σία. Από μικρός έδειξε ιδιαίτερη έφεση στα γράμματα και προτιμούσε τη συντροφιά των βιβλίων και του διαβάσματος, κάτι που τον συνόδευσε μέχρι το τέλος της ζωής του. Στα 14 του είχε μάθει απ' έξω το Κοράνι και μετακόμισε στο Οράν, μία παραλιακή μητρόπολη, για να συνεχίσει τις σπουδές του, όπου εντυπωσίασε τους σύγχρονούς του όχι μόνο με τις θρησκευτικές του γνώσεις, αλλά και με την ικανότητά του στη ρητορική, στην απαγγελία ποιημάτων και τις γενικές του γνώσεις. Στην ηλικία των 17 πήγε με τον πατέρα του για το προσκύνημα στη Μέκκα, περνώντας από τη Δαμασκό και τη Βαγδάτη.

Αλλά, η ήρεμη ζωή ενός διανοούμενου δεν έμελλε να κρατήσει για πολύ για τον Αμπντελκαντέρ. στα 1831 η Γαλλία εισέβαλλε στην Αλγερία, προκειμένου να αποκτήσει τη δική της αποικιακή αυτοκρατορία. Αρχικά πολλοί Αλγερινοί καλωσόρισαν τους Γάλλους και αυτοί δεν συνάντησαν ιδιαίτερες δυσκολίες στην κατάληψη των ακτών. Ωστόσο, σύντομα οι Αλγερινοί κατάλαβαν ότι απλά ήρθαν να αντικαταστήσουν τους Οθωμανούς με κάτι χειρότερο και πολλοί αποφάσισαν να αντισταθούν. Σε μία συνέλευση των φυλών, ο πατέρας του ανακυρήχθηκε ως εμίρης και ηγέτης της αντίστασης στους Γάλλους. Ως εμίρης έβγαλε έναν και μόνο λόγο και έδωσε μία και μόνο εντολή: Ανακύρηξε τον γιό του ως εμίρη και παραιτήθηκε λέγοντας ότι ήταν πολύ μεγάλος για μία τέτοια ευθύνη. Στα 24 του ο εμίρης πλέον Αμπντελκαντέρ έπρεπε να δημιουργήσει ένα κράτος και έναν στρατό από το τίποτα και να αντισταθεί σε έναν από τους ισχυρότερους και πιο προηγμένους στρατούς του κόσμου, που τον υποστήριζε μία από τις ισχυρότερες και πλουσιότερες δυνάμεις του κόσμου. Καμία πίεση λέμε!

Μέσα σε ένα χρόνο, χρησιμοποιώντας ελάχιστη βία κατάφερε να ενώσει κάποιες από τις φυλές της Αλγερίας, να καλέσει τις ντόπιες φυλές σε τζιχάντ εναντίον των Γάλλων και να αναγκάσει τον Γάλλο στρατηγό στην περιοχή να αναγνωρίσει την εξουσία του στην ενδοχώρα. Ωστόσο, ο πόλεμος συνεχίστηκε και η Γαλλία αντικατέστησε τον στρατηγό της με άλλον, ο οποίος όμως αναγκάστηκε και αυτός με τη σειρά του να αναγνωρίσει την εξουσία του εμίρη σε μεγάλο κομμάτι της χώρας, τόσο υπό την πίεση του συνεχούς ανταρτοπόλεμου των Αλγερινών δυνάμεων, όσο και από την ήττα των Γάλλων σε μία μάχη. Η Γαλλία αναγκάστηκε επισήμως, το 1837, με τη συνθήκη της Τάφνα να αναγνωρίσει ότι ο Αμπντελκαντέρ ήταν αρχηγός ενός κράτους που κάλυπτε περίπου τα 2/3 της σημερινής Αλγερίας. Ουσιαστικά, η εξουσία της Γαλλίας περιορίστηκε στα παράλια.

Ο εμίρης, επιδόθηκε με ζήλο στην οργάνωση του κράτους του. Ίδρυσε νέες πόλεις, σχολεία για τον λαό του και το κράτος του, αν και θεοκρατικό με σημερινά κριτήρια, καθώς η περισσότερη εξουσία ήταν στα χέρια του ιερατείου, ήταν ανεκτικό προς όλες τις θρησκείες με Εβραίους και Χριστιανούς να κατέχουν σημαντικές θέσεις. Ο ίδιος ο εμίρης ενδιαφέρονταν περισσότερο για πνευματικά ζητήματα και για μάθηση, δημιουργώντας μία εκτεταμένη βιβλιοθήκη με όλων των ειδών τα βιβλία, εκτός από θρησκευτικά είχε βιβλία για όλα τα θέματα, από λογοτεχνία, επιστήμη (για την οποία είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον), μαθηματικά, κτλ. Μάλιστα είχε σημαντικό κομμάτι της μαζί του όπου κι αν πήγαινε και αντάμοιβε πλουσιοπάροχα όποιον του έφερνε βιβλία. Ο ίδιος δεν ενδιαφέρονταν για πολυτέλειες και αφιέρωνε όλα τα έσοδα του κράτους στη βελτίωση του και όχι σε περιττές πολυτέλειες. Δεν έχτισε ποτέ παλάτι για τον εαυτό του, ζώντας σε μία σκηνή και όταν κάποια στιγμή χρειάστηκε χρήματα για τον πόλεμο κατά των Γάλλων, δεν δίστασε να πουλήσει όλα τα κοσμήματα της οικογένειάς του για να εξοπλίσει τον στρατό του. Δημιούργησε εργοστάσια κατασκευής όπλων, φρούρια και έναν μικρό σχετικά επαγγελματικό στρατό, για την προστασία της χώρας του από την επίθεση των Γάλλων που ήξερε ότι θα έρθει.

Και όντως... 1,5 περίπου χρόνο μετά οι Γάλλοι, παραβιάζοντας τη συνθήκη που είχαν υπογράψει, εισέβαλλαν στο κράτος του Αμπντελκαντέρ και ο πόλεμος ξεκίνησε και πάλι. Για τα πρώτα 2 περίπου χρόνια ο Αμπντελκαντέρ, με έναν στρατό στην καλύτερη περίπτωση το 1/3 του μεγέθους του στρατού των εισβολέων (συχνά και μικρότερο), κατάφερε να τους περιορίζει και να διατηρεί την ανεξαρτησία του κράτους του. Πάντα στον πόλεμο ήταν ευγενής. Η παράδοση στην Αλγερία ήταν πως οι αιχμάλωτοι σκοτώνονταν. Ακόμα και οι υποτιθέμενοι πολιτισμένοι Ευρωπαίοι συμπεριφέρονταν συχνότατα τόσο άσχημα στους αιχμαλώτους πολέμου τόσο άσχημα που πολλοί φαντάζομαι θα προτιμούσαν να τους είχαν σκοτώσει. Αυτός όμως, ο υποτιθέμενος "απολίτιστος βάρβαρος", όπως τον χαρακτήριζε η Γαλλική προπαγάνδα της εποχής, πάντα φρόντιζε τους αιχμαλώτους. Τους έδινε καλό και επαρκές φαγητό, δεν τους βασάνιζε και μάλιστα όταν κάποια στιγμή δεν είχε αρκετό φαγητό να τους ταΐσει, απλά τους απελευθέρωσε. Μπορεί στη μάχη να ήταν άγριος, αλλά όταν τελείωνε ήταν πάντα ένας ευγενής διανοούμενος. Κάτι που δεν μπορεί να ειπωθεί για τους εχθρούς του που βασάνιζαν, σκότωναν όποιον έβρισκαν μπροστά τους και κατέστρεφαν τα πάντα, για να στερήσουν από τους Αλγερινούς την ίδια τους τη χώρα. Και όμως ο εμίρης κατόρθωνε να τους κρατάει υπό έλεγχο!

Ωστόσο, η Γαλλία ήταν αποφασισμένη και έριχνε όλο και περισσότερες δυνάμεις στον πόλεμο, ενώ οι στρατηγοί της μάθαιναν και εξέλισσαν τις τακτικές τους. Στα 1842, με την πρωτεύουσά του στις φλόγες αναγκάζεται να καταφύγει στο Μαρόκο, ωστόσο οι Μαροκινοί, φοβούμενοι τις επιθέσεις των Γάλλων δεν αποδεικνύονται οι φιλόξενοι οικοδεσπότες που περίμενε και του επιτίθενται. Επιστρέφει στην Αλγερία και συνεχίζει τον αγώνα, και κατά των Μαροκινών αυτή τη φορά, νικώντας τους. Αλλά το τέλος ήταν προδιαγεγραμμένο. Τον Δεκέμβριο του 1847, μετά από 15 χρόνια αντίστασης κατά των Γάλλων ο εμίρης Αμπντελκαντέρ παραδίδεται υπό τον όρο να του επιτραπεί να ζήσει εξόριστος στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου ή στην Άκκρα της Παλαιστίνης. Ωστόσο η Γαλλική κυβέρνηση αρνείται να τηρήσει τη συμφωνία των εκπροσώπων της στην Αλγερία και μεταφέρεται αιχμάλωτος στη Γαλλία, μαζί με την οικογένειά του.

Κρατούνταν σε ένα υγρό κάστρο το οποίο άρχισε να του προκαλεί σοβαρά προβλήματα υγείας και οι Γάλλοι υπό την πίεση της κοινής γνώμης τον μετακινούν σε διάφορες πόλεις, για να καταλήξει (πάντα υπό κράτηση) σε μία βίλα στο Παρίσι. Όταν πέρασε από το Μπορντώ ήταν η εποχή των επαναστάσεων του 1848, που έριξαν τη Γαλλική μοναρχία, που είχε κατακτήσει την Αλγερία και είχαν προκυρηχθεί προεδρικές εκλογές για τη νέα (δεύτερη) Γαλλική δημοκρατία. Οι κάτοικοι της πόλης εντυπωσιασμένοι από τον εξωτικό φυλακισμένο και την απαράμιλλη ευγένεια και ευρυμάθειά του, τον έβαλαν στις εκλογές ως υποψήφιο πρόεδρο! Φυσικά και δεν είχε καμία ελπίδα να εκλεγεί, αλλά αν συνέβαινε θα ήταν πολύ, μα πολύ ενδιαφέρον! :lol: Ο πρόεδρος που εξελέγη ήταν ο ανιψιός του Ναπολέοντα και μελλοντικός Ναπολέοντας Γ, ο οποίος, προσπαθώντας να αποστασιοποιηθεί από το προηγούμενο καθεστώς των Βουρβώνων βασιλιάδων, φέρθηκε πολύ καλύτερα στον αιχμάλωτο εμίρη, ο οποίος πλέον ζούσε σε μία αρκετά άνετη αιχμαλωσία.

Εν τέλει, στα 1852, ο πρόεδρος Ναπολέων, όχι μόνο απελευθέρωσε τον Αμπντελκαντέρ, αλλά του έδωσε και μία ισόβια σύνταξη 100.000 φράγκων το χρόνο, που σήμερα θα ήταν αρκετά εκατομμύρια ευρώ, υπό τον όρο να μην επιστρέψει ποτέ στην Αλγερία. Ο ευκατάστατος πλέον εμίρης μετακόμισε στην Προύσα και λίγο αργότερα στη Δαμασκό, που ήταν κέντρο της σουφιστικής μάθησης. Εκεί, μαζί με περίπου χίλιους από τους πρώην στρατιώτες του ζούσε ειρηνικά, αφοσιωμένος στα βιβλία του και στη βιβλιοθήκη του που ξαναδημιούργησε από το μηδέν σχεδόν, έχοντας χάσει την πρώτη σε κάποια μάχη.

Όμως, η ζωή του επιφύλασσε μία ακόμα αναταρραχή. Στα 1860 οι εντάσεις μεταξύ των Δρούζων (κάτι σαν μουσουλμανική αίρεση στο Λίβανο και τη Συρία) και των Μαρωνιτών χριστιανών της περιοχής, που υφίστανται ακόμα και σήμερα, ξεχείλισαν και ένας μουσουλμανικός όχλος στη Δαμασκό άρχισε να επιτείθεται στους χριστιανούς της πόλης. Ο Αμπντελκαντέρ είχε προειδοποιήσει τον Γάλλο πρόξενο στη Δαμασκό, αλλά δεν εισακούστηκε και κανένα μέτρο προστασίας δεν πάρθηκε για την προστασία των χριστιανών. Όταν ξεκίνησε η βία. ο εμίρης μάζεψε τους πρώην στρατιώτες του που τον είχαν ακολουθήσει στη Συρία και παρατάχθηκε στην κεφαλή τους για να προστατεύσει τους χριστιανούς της πόλης. Δεν χρειάστηκε βία, κάτι που ο ίδιος δεν ήθελε, καθώς ο μουσουλμανικός όχλος δεν τόλμησε να επιτεθεί στους πάνοπλους Αλγερινούς και στον πασίγνωστο εμίρη που στέκονταν μεταξύ του και της χριστιανικής συνοικίας της Δαμασκού. Επιπλέον, ο εμίρης μάζεψε στο σπίτι του όσους χριστιανούς μπορούσε, τις διπλωματικές αντιπροσωπείες πολλών Ευρωπαϊκών χωρών και έστελνε συνεχώς τους γιούς του να μαζέψουν όσους χριστιανούς κινδύνευαν και να τους φέρουν στο σπίτι του για προστασία, για όσο διαρκούν τα επεισόδια. Υπολογίστηκε τότε πως έσωσε τουλάχιστον 15.000 χριστιανούς από σίγουρο θάνατο! Για τις πράξεις του αυτές τιμήθηκε με πάμπολλα μετάλεια, με τις υψηλότερες τιμές από τον σουλτάνο, τον (αυτοκράτορα πλέον) Ναπολέοντα Γ, ο οποίος μάλιστα αύξησε και τη σύνταξή του ως ανταμοιβή κατά 50%), τον πάπα, ακόμα και από το μικρό βασίλειο των Ελλήνων! Έζησε την υπόλοιπη ζωή του με ηρεμία και πέθανε το 1883 στη Δαμασκό και θάφτηκε, όπως ζήτησε, δίπλα στον τάφο ενός σουφιστή δασκάλου που θαύμαζε από παιδί, με τα οστά του να μεταφέρονται το 1965 στην Αλγερία.

Αυτός λοιπόν ήταν ο εμίρης Αμπντελκαντέρ. Ένας βιβλιοφάγος διανοούμενος σούφι, αγωνιστής κατά των Γάλλων, υποψήφιος πρόεδρος της Γαλλίας, σωτήρας των εχθρών του και πρωτοπόρος σε ότι αφορά την αντιμετώπιση αιχμαλώτων και εχθρών πέρα από το πεδίο της μάχης. Ένα πολύ καλό βίντεο, που συνοψίζει τη ζωή του είναι εδώ.