Για θέματα γενικού ενδιαφέροντος, εκτός μηχανοκίνητων...
Άβαταρ μέλους
By dimik
#551628
QsisVTS έγραψε:
dimik έγραψε:

Όχι ότι με ενδιαφέρει τι απόχρωσης είναι, αλλά παραξενεύτηκα από την ευκολία με την οποία χαρακτήριζε κάθε τι ¨ακροδεξιό¨ στο άρθρο του oneman.gr.

με ένα ctrl+F στο άρθρο μόνο 9 φορές αναφέρεται η λέξη ακροδεξιά, σε βρίσκω υπερβολικό (εγώ έτσι το μετράω, από το ποσοστό χρήσης της "ξύλινης γλώσσας" , δοκίμασέ το )
Μπορεί και να είμαι, απλά κάτι δεν μου αρέσει στο άρθρο. Ειδικά όταν επικαλείται και Μπονανο στο τέλος...

< >
Άβαταρ μέλους
By Red Garland
#551750 Προσωπικά πάντως ο χαρακτηρισμός των ακροδεξιών απόψεων ως ακροδεξιών(No Shit Sherlock) από το συγκεκριμένο άρθρο ήταν χαμηλά στην κατάταξη του σοδομισμού της πραγματικότητας σε σχέση με όσα γράφτηκαν εδώ πέρα.
Άβαταρ μέλους
By diplomat
#551755 Τον αρθρογράφο του συγκεκριμένου άρθρου τον έχω διαβάσει και σε άλλες πλατφόρμες (κι αυτές αριστερές κατά βάση μιας και ζητάμε περίεργα πιστοποιητικούλια), όπου παρατήρησα μια γενικότερη "κακή" συμπεριφορά. Αυτή ήταν η αναφορά στο θάνατο του Κωστόπουλου ως δολοφονία, κάτι που θα έπρεπε να γίνει (ή όχι, ανάλογα με την δικαστική απόφαση) μετά την εκδίκαση της υπόθεσης, καθότι υπάρχουν κάποιοι πραγματάκια στη πονική δικονομία ήδη από το μακρινό 1789. Σημειολογικό βρίσκω το ότι ο ίδιος αναφέρεται σε πρακτικές του 18ου αιώνα στο εν λόγω άρθρο (σ.σ. το quoteαρισμένο). Aν και δεν με ενοχλεί κάτι στην ουσία του γραπτού, βγάζω σπυράκια με την ευκολία δίκης και καταδίκης που δεν ερείδεται σε δικαστική διαδικασία.

Τι σημαίνει να είναι κανείς «πρεζάκιας»; H πρώτη σκέψη που έρχεται στο μυαλό του καθενός είναι η εύκολη. Μα καλά, θα συζητάμε και για τα βασικά τώρα; Πρεζάκιας είναι ο χρήστης ναρκωτικών ουσιών.

Μπορεί να μην είναι και τόσο ακριβές. Οποιοσδήποτε κινείται μέσα ή γύρω από τον κόσμο της νυχτερινής διασκέδασης, οποιοσδήποτε κινείται μέσα ή γύρω από το lifestyle ξέρει ότι υπάρχουν άπειρα κουλ παιδιά, άπειροι καθώς πρέπει κύριοι και κυρίες, άπειρες τηλεοπτικές περσόνες που είναι συστηματικά χρήστες ναρκωτικών ουσιών. Αυτοί όμως δεν θεωρούνται «πρεζάκια», δεν υποβαθμίζουν το κέντρο, δε σιχαίνεσαι να τους ακουμπήσεις.

Οπότε στήνεται απλά και λογικά ένας πιο επαρκής ορισμός: «πρεζάκιας» είναι ο τοξικοεξαρτημένος που ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ περιθωριοποιημένος, πεταγμένος σε παγκάκια. Αυτός που δεν το συναντάς σε κουλ μαγαζιά ή σε ακριβά δικηγορικά γραφεία, αλλά στα παγκάκια της Πατησίων ή γύρω από το Πολυτεχνείο. Στην περίπτωση του «πρεζάκια», η χρήση των ναρκωτικών γίνεται η αφορμή για περιθωριοποίηση χωρίς τύψεις. Σε αντίθεση με το άτομο με αναπηρία ή με τον άστεγο που πνίγηκε στα χρέη, ο τοξικοεξαρτημένος της Ομόνοιας γίνεται ο ίδιος υπεύθυνος για την κατάσταση του. Δεν του τα έφερε η τύχη, εμείς δε θα μπορούσαμε να είμαστε σαν αυτόν. Το blame φτάνει τον «πρεζάκια» στα όρια της ίδιας της ανθρώπινης ύπαρξης. Δεν είναι τυχαίο ότι η πιο συχνή μεταφορά για τον «πρεζάκια» είναι το ζόμπι: υπόλειμμα ενός άλλοτε ανθρώπου, χωρίς σκέψεις και συναισθήματα, με κάποιες πρωτεϊκές ανθρώπινες λειτουργίες και με αποκλειστικό σκοπό ύπαρξης τη δόση του. Αυτή η οριακή του φύση, στα μάτια της κοινότητας, του αφαιρεί και οποιοδήποτε από τα δικαιώματά του. Αν ο μετανάστης δεν έχει δικαιώματα λόγω μη εντοπιότητας, ο «πρεζάκιας» δεν έχει δικαιώματα, επειδή η ηγεμονική κουλτούρα δεν τον σκέφτεται ως άνθρωπο.

Ο Ζακ Κωστόπουλος σε όλη του τη σύντομη ζωή είχε να αντιμετωπίσει αυτή την περιθωριοποίηση στο πλαίσιο της βιοπολιτικής για μια σειρά από ταυτότητες που είχε. Η περιθωριοποίηση μπορεί να ερχόταν από ξυλοδαρμούς, απειλές για ξυλοδαρμό, γέλια, bullying, μίσος, αποκλεισμό από κοινωνικές δραστηριότητες, εργασία. Μετά από όλα αυτά, σκοτώθηκε τελικά από την αγανάκτηση άλλων, αυτών που δεν μπορούσαν να τον βλέπουν μπροστά τους. Άλλωστε, πολλές φορές η εγκληματικότητα συνδέεται με την έκλυση των ηθών η οποία γίνεται αιτία και αποτέλεσμά της.

Κι εδώ είναι και μια περίεργη σημειολογία. Οι δύο μαγαζάτορες που χτύπησαν μέχρι θανάτου τον Ζακ κυρίως δεν ήθελαν να τον βλέπουν, θα προτιμούσαν να τον κλείσουν κάπου και να τον επιτηρούν. Ο Ζακ έπρεπε να κλειστεί σε κάποιο νοσοκομείο επειδή ήταν οροθετικός, σε κάποια φυλακή επειδή ήταν τοξικοεξαρτημένος, στο δωμάτιο του «να κάνει ο,τι θέλει», επειδή ήταν ομοφυλόφιλος. Τελικά, αποκλείστηκε όντως κάπου όπου επιτηρούνταν από 10-15 άτομα και σκοτώθηκε στην προσπάθειά του να ξεφύγει από αυτή την επιτήρηση. Δεν ξέρω τι έκανε μέσα στο μαγαζί. Δεν έχει και πολλή σημασία. Ο κατηγορούμενος δεν κρίνεται ένοχος για το αν διέπραξε μια εγκληματική πράξη, αλλά αφού απαντήσει στο ερώτημα «ποιος είσαι;». Kαι απάντησε με το θολωμένο βλέμμα, τα ζαλισμένα πατήματα, την αδυναμία να κρατήσει τον πυροσβεστήρα.

Μετά τη δολοφονία, μένει μια κοινωνία να αναρωτιέται πάνω στο αν πρέπει να σοκαριστεί. Μια κοινωνία που στήνει γκάλοπ για να ψηφίσει μέσα από το smart-phone αν τελικά η τιμωρία πρέπει να επιστρέψει στον 18ο αιώνα, αν κάναμε λάθος που σταματήσαμε να τιμωρούμε τα σώματα, αν τελικά η πραγματική τιμωρία θα έπρεπε εξαρχής να είναι εκδικητική. Μια κοινωνία που αναρωτιέται τελικά για την αξία της ζωής και την αξία της περιουσίας. Καλύτερα, για την αξία της ζωής ενός gay, οροθετικού, τοξικοεξαρτημένου ακτιβιστή απέναντι στη αξία των κόπων μιας ζωής ενός ηλικιωμένου καθώς πρέπει οικογενειάρχη.

Και μέσα σε όλους αυτούς τους αναστοχασμούς πάνω στη φύση της τιμωρίας υπάρχει ένα νεκρό σώμα. Ανήκει σε έναν άνθρωπο που έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του με τον φόβο των επιλογών του, σε συνθήκες πίεσης που ούτε που μπορώ να φανταστώ. Και μερικά σπασμένα γυαλιά. Ανήκουν στην ιδιοκτησία ενός μαγαζάτορα που έζησε μια ζωή ως κανονικός, στη χώρα που γεννήθηκε, στα ήθη που του ταιριάζουν, που μια μέρα αγανάκτησε στη θέα της κλοπής, που έβγαλε όλο το συσσωρευμένο μίσος για όσα δεν του ταιριάζουν, μίσος που το μαγαζί δεν τον πλούτισε και αναγκάστηκε να ζει δίπλα στον πρεζάκια και όχι δίπλα στον πλούσιο που, ε, καμιά φορά είναι και αυτός χρήστης.

Και κάπως η ζωή και των δύο τους έφερε μαζί την Παρασκευή το βράδυ στην Ομόνοια, στο κέντρο και στο περιθώριο, το σώμα και τα σπασμένα γυαλιά, και κάπως η ιστορία θα γράψει “Ζακ Κωστόπουλος: κακοποιημένος μια ζωή, δολοφονημένος από μια κάποια αγανάκτηση”.

ΠΗΓΗ

Άβαταρ μέλους
By EDDIE_147
#551757 Edit mod.flame.[Mod]
Άβαταρ μέλους
By gianik
#551769 @diplomat
Κάτι τέτοιοι τύποι , που γράφουν βαθυστόχαστες |λογοκρισία| , είμαι σίγουρος ότι ποτέ τους δεν έχουν βοηθήσει έναν τέτοιο άνθρωπο , είμαι σίγουρος ότι στο μετρό όταν ακούν τον άλλον και επαιτεί λέγοντας '' ειμαι φορέας'' , κάνουν 3 μέτρα μακρυά μην κολλήσουν...
ο Ζακ , αν είχε πραγματικούς φίλους , θα ήταν σε μια κλινική αποτοξίνωσης ή θα τον παρακολουθούσε κάποιος ψυχολόγος...
Τώρα ο καθένας γράφει την αμπελοφιλοσοφία του...







υ.γ
Κάποτε ,22 χρονών , είχα γνωρίσει ένα γκομενάκι σε ένα μπαρ , κλασσική κνίτισσα , μπουρου μπουρου , όταν έμαθε τι δουλειά κάνω μου λέει μηδιάζοντας : πω ,πω βάζεις δλδ κόσμο στην φυλακή , τι απάνθρωπο;;;
Όταν την ρώτησα : δε μου λες καλή μου , έχεις πάει μια Κυριακή στον Κορυδαλλο , σε ένα επισκεπτήριο , έτσι να δεις έναν άγνωστο , ο οποίος δεν έχει κάποιον να τον επισκευτει;;; έτσι να του πεις 1 κουβέντα παρηγοριάς...
Γούρλωσε τα μάτια της και λάκισε... :oops:
Άβαταρ μέλους
By Anonymous Founder
#551775 Το πόρισμα πάντως βγάζει τον Ζακ Κωστόπουλο καθαρό από ουσίες. Άρα, ίσως τελικά είχε φίλους, ή όχι; :s_blush
(Αν και δεν συμφωνώ με την συλλογιστική, απλώς κάνω τον συνήγορο του διαβόλου με αφορμή το επιχείρημα...)
Άβαταρ μέλους
By gianik
#551781 Γρηγορη μιλάω για όλους τους Ζακ αυτού του τόπου..

.
Άβαταρ μέλους
By Anonymous Founder
#551793 ΟΚ, απλώς το πρόβλημα ΔΕΝ είναι ο Ζακ ή οι υπόλοιποι σαν αυτόν. Είναι ο κόσμος περισσότερο. Γιατί πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι με προβλήματα, και δεν μπορούμε να τους γυρνάμε την πλάτη ή πόσο μάλλον να τους σκοτώνουμε στο ξύλο.
Η κοινωνία είναι εχθρική σε οτιδήποτε διαφορετικό από αυτήν, ο έρμος ο Ζακ είχε πάνω του ένα σκασμό από πράγματα που ο μέσος Έλλην απεχθάνεται (πρώην τοξικομανής, νυν φορέας HIV και από... πάντα... αδερφή, κόκκινο πανί για κάποιους λοιπόν...).
Για παράδειγμα, αν η κοινωνία δεν ήταν τόσο εχθρική απέναντι στους ΛΟΑΤΚΙ, μπορεί τα πράγματα να ήταν εντελώς διαφορετικά (είμαι σίγουρος πως θα ήταν εντελώς διαφορετικά...).
Νομίζω πως είναι σχεδόν σίγουρο πως το παλικάρι πέθανε για το τίποτε πραγματικά, αλλά αν καταφέρουμε σαν κοινωνία να είμαστε πιο ευαισθητοποιημένοι απέναντι σε τέτοιες περιπτώσεις, ίσως κάτι καλό βγει από όλο αυτό.
:s_dunno
Άβαταρ μέλους
By gianik
#551798 Γρηγορη αυτοι που επικαλουνται τον θανατο του Ζακ ,τον φασισμο ,τον ρατσισμο κλπ,ειναι οι ιδιοι που πετουν μολοτωφ κ σπανε τα περιπολικα στην Πατησιων..
Αυτο δεν ειναι φασισμος; δεν ειναι ρατσισμος;
Ειναι μηπως ιερη αγανακτηση;


.
Άβαταρ μέλους
By Corto Maltese
#551800 Είναι καραμπινάτος ρατσισμός. :rtfm: Όποιος πετάει μολότοφ το κάνει γιατί δε γουστάρει τους εβραίους πχ (ή κάποια άλλη φυλή) :s_yes
Άβαταρ μέλους
By Anonymous Founder
#551810
gianik έγραψε:Γρηγορη αυτοι που επικαλουνται τον θανατο του Ζακ ,τον φασισμο ,τον ρατσισμο κλπ,ειναι οι ιδιοι που πετουν μολοτωφ κ σπανε τα περιπολικα στην Πατησιων..
Αυτο δεν ειναι φασισμος; δεν ειναι ρατσισμος;
Ειναι μηπως ιερη αγανακτηση;

Δεν μπορώ να συμφωνήσω στο παραπάνω. Για εμένα δεν είναι οι ίδιοι.
Σαφώς υπάρχουν κάποιοι που με κάποια αφορμή (μεγάλη, μικρή ή ασήμαντη) θα πετάξουν μολότωφ και θα κάψουν. Δεν λειτουργεί όμως πως όλοι όσοι επικαλούνται τον θάνατο του Ζακ Κωστόπουλου είναι οι παραπάνω. Πολλοί άνθρωποι που γνωρίζω και δεν έχουν πετάξει ποτέ μολότωφ ή έχουν συμμετάσχει σε έκτροπα, λένε αυτά τα πράγματα.

Το σπάσιμο και οι μολότωφ, αφορούν μια μειοψηφία. Το τσουβάλιασμα όλων των άλλων εκεί μέσα, είναι λάθος.
Άβαταρ μέλους
By MIXOStsi
#551812 Ο θάνατος του Ζακ, δεν έχει να κάνει με το ότι ήταν πρώην τοξικομανής, νυν φορέας HIV και από... πάντα... αδερφή...
Άβαταρ μέλους
By dimik
#551813
Corto Maltese έγραψε:Είναι καραμπινάτος ρατσισμός. :rtfm: Όποιος πετάει μολότοφ το κάνει γιατί δε γουστάρει τους εβραίους πχ (ή κάποια άλλη φυλή) :s_yes


ή όσους φοράνε στολή
ή όσους αντιπροσωπεύουν οποιαδήποτε μορφή εξουσίας
ή όσους έχουν αντίθετες πεποιθήσεις ή ιδεολογία
ή όποιον ντύνεται γυναίκα