markvag έγραψε:dimik έγραψε:Δεν έχει να κάνει καθόλου με άποψη, έχει να κάνει με το ποιό είναι το ιδεατό και ποιά η πραγματικότητα .
Η πραγματικότητα λοιπόν διαχρονικά στην ανθρώπινη ιστορία ρίχνει πάααρα πολύ νερό στο κρασί του διεθνούς δικαίου.
Οχι απαραίτητα με τυπάκια τύπου Χίτλερ ή Ναπολέοντα (ανέφερα και 2 δημοκρατικά εκλεγμένους που έγραψαν το διεθνές δίκαιο στα υποδήματα τους όμως μάλλον προσπεράστηκαν για ευκολία) αλλά και τα τελευταία 20 χρόνια να δεις έχει μια χαρά παραδείγματα σε Ιράκ, Αφγανιστάν, Λιβύη, Συρία κοκ. Για ποιο διεθνές δίκαιο μιλάμε λοιπόν;
Δεν είπα κάτι παραπάνω από αυτό, εξοντώσεις, εισβολές, αριστερές, δεξιές, σουβλατζήδες κλπ είναι δικά σου λόγια.
Αν θες την άποψη μου όμως για το Σκοπιανό, δεν με νοιάζει πως θα τους ονομάσουν, με νοιάζει τι θα κερδίσουμε εμείς, γιατί το τι θα κερδίσουν αυτοί είναι προφανές.
Και χθες έγινε ένας φόνος, παρόλο που υπάρχει νομοθεσία που να απαγορεύει τη δολοφονία, για ποιους νόμους μιλάμε λοιπόν;;;
Το ότι ένας νόμος παραβιάζεται λοιπόν δεν σημαίνει ότι δεν ισχύει ή ότι δεν θα πρέπει να τηρείται. Εν προκειμένω το δικαίωμα της αυτοδιάθεσης και του αυτοπροσδιορισμού των λαών είναι αρκετά καλά θεμελιωμένο στο διεθνές δίκαιο εδώ και δεκαετίες (τουλάχιστον). Ένα το κρατούμενο.
Η Ελλάδα ως χώρα που δεν μπορεί ή δεν θέλει (και καλά κάνει και δεν θέλει) να παραβιάσει βασικές αρχές διεθνούς δικαίου έχει δύο επιλογές: Διαπραγμάτευση ή να αφήσει το θέμα να διαιωνίζεται. Η δεύτερη λύση δοκιμάστηκε από το 1992 με παταγώδη αποτυχία, οδηγώντας τους γείτονες να είναι γνωστοί παγκοσμίως ως Μακεδόνες, απόγονοι του Μεγαλέξανδρου και κολλητάρια του Περικλή. Το ότι εμείς προτιμάμε να έχουμε το κεφάλι μας χωμένο στην άμμο, δεν αλλάζει αυτή την πραγματικότητα. Δύο τα κρατούμενα.
Επιπλέον, κλείνοντας την πόρτα στους γείτονες σε θεσμούς που μπορούν να λειτουργήσουν σταθεροποιητικά για αυτούς (πχ ΝΑΤΟ και ΕΕ), ενισχύουμε τις αποσταθεροποιητικές τάσεις που ήδη υπάρχουν στη χώρα. Θέλουμε γείτονες σταθερούς και εν ειρήνη ή όχι; Προσωπικά πάντως θα στοιχιμάτιζα πολλά λεφτά πως οι περισσότεροι όψιμοι Μακεδονομάχοι δεν θα ήθελαν μερικές δεκάδες χιλιάδες πρόσφυγες από τα βόρεια... Τρία τα κρατούμενα.
Προσθέτοντας τα κρατούμενα έχουμε πως είναι μάλλον προς το συμφέρον μας να λυθεί το πρόβλημα με διαπραγμάτευση. Τι θα κερδίσουμε εμείς από αυτό; Καλό κλίμα, φίμωση των αντίστοιχων χρυσαύγουλων εκεί πάνω που χύνουν με τα σύνορά τους στα Τέμπη και επίσημη αναγνώριση ως απαραβίαστων των υπαρχόντων συνόρων. Επιπλέον μία "βελτίωση" (με ή χωρίς εισαγωγικά) στο θέμα του ονόματος και σε διάφορες ιστορικές ανακρίβειες.
Προφανώς, σε διαπραγμάτευση κάτι δίνεις, κάτι παίρνεις. Αυτό που δώσαμε ήταν ήδη χαμένο εδώ και 20 χρόνια. Πάντως, οι Βούλγαροι (που ξέρουν πολύ καλά τα περί Ελληνικότητας του Μεγαλέξανδρου κτλ) αναρωτιούνται ποιο ακριβώς είναι το πρόβλημα...
Και φυσικά, το σχόλιο περί πολέμου, εξόντωσης κτλ, πάει στο ότι οι επιλογές όταν έχεις διαφορές με μία χώρα είναι οι εξής δύο: Είτε τις λύνεις με πόλεμο (ή κάτι αντίστοιχο) είτε με διαπραγμάτευση. Διαλέγεις και παίρνεις.
Δεν υπάρχει αντιστοιχία με τους νόμους ενός κράτους, εκεί υπάρχει μέσο επιβολής τους καθότι το κράτος είναι de facto δυνατότερο, στις διεθνείς σχέσεις και την εξωτερική πολιτική όμως όχι, απλά αποφασίζει ο δυνατότερος ή αυτός που βρίσκεται σε πλεονεκτική θέση και χρησιμοποιεί κατ' επίφαση και όπου τον βολεύει το διεθνές δίκαιο και τους διεθνείς οργανισμούς για να καλύψει τις ενέργειες του.
Για τα Σκόπια εννοούσα να κερδίσουμε σε επίπεδο διπλωματίας, υποστήριξης, επενδύσεων κλπ, όχι στο αν τα χρυσαύγουλα ένθεν κακείθεν θα το βουλώσουν. Δεν έχουμε να κερδίσουμε κάτι από τους Σκοπιανούς καθεαυτούς αλλά μπορούμε να εκμευταλευτούμε την πρεμούρα των δυτικών να τους βάλουν στο ΝΑΤΟ.
Στις επιλογές επίλυσης διαφορών βάλε και τον σταγγαλισμό, οικονομικό ή και πολιτικό.
