Την εποχή του κουγκίου δεν έβλεπα ούτε στα όνειρά μου τη ρεαλιστική στροφή των αδιάβαστων (αγαπημένος μου όρος τότε).
Βέβαια, το ίδιο ίσχυε εν πολλοίς και επί σαμαροβενιζέλων.
Η αριστερή στροφή στην πραγματικότητα της οικονομίας, που προφανώς και μας πόνεσε πολύ, ήταν ανέλπιστη.
Btw, ο πόνος υπερπολλαπλασιάστηκε από την περήφανη περίοδο του παραλογισμού με ένα νι.
Περί αποκατάστασης της εμπιστοσύνης πάντως, δεν είναι τόσο εύκολο.
Είναι κοινή παραδοχή ότι το ελ πρόγραμμα έχει προχωρήσει αρκετά το τελευταίο διάστημα, αλλά το παραμικρό πρόβλημα μπορεί να σε τινάξει στον αέρα.
Οι καλές ειδήσεις που ποστάρω δημιουργούν κλίμα από την μία, από την άλλη όλοι έχουν την ελ οικονομία στο μικροσκόπιο, και όλα τα παρατράγουδα φαίνονται.
Τα πλαίσια στα οποία θα κινηθούμε έχουν διαμορφωθεί. Προφανώς και δημιουργικολογιστικές μέθοδοι, σουαπάκια και λοιπά κακά πραγματάκια δεν άρεσαν σε πολλούς.
ΑΛΛΑ. Ο μόνος δρόμος για το επόμενο βήμα, με ακριβότερα επιτόκια αγορών και στόχους - φούτσα είναι η συνεννόηση.
Υπό αυτό το πρίσμα, καλά θα κάνει ο coolio, εάν υπάρξει η επόμενη κυβέρνηση, να κάνει εκτενείς κουβεντούλες με δανειστές και ελ επιτελείο και να μη υποπέσει σε λεονταρισμούς και εθνικολαϊκισμούς.


Τόσο κόμπλεξ λοιπόν;
