- 21 Οκτ 2026, 22:42
#908363
Η Ψευδαίσθηση της «Λύσης» στο Έδαφος του Κέρδους: Η Επιστημονική Αλήθεια και η Καπιταλιστική Βαρβαρότητα
1. Εισαγωγή: Η πρόκληση, η επιστήμη και η πραγματικότητα της εκμετάλλευσης
Η ερώτηση «Έλυσα το πρόβλημα του σεισμού; Τι πιστεύετε;» ακούγεται εκ πρώτης όψεως ως μια αφελή ή υπερφίαλη διατύπωση. Όμως, πίσω από αυτή την απορία κρύβεται μια βαθύτερη ουσία: η αγωνία του ανθρώπου απέναντι στα αμείλικτα φυσικά φαινόμενα, η επιθυμία να τιθασεύσει τις δυνάμεις της φύσης και να προστατεύσει τη ζωή του.
Εμείς, από τη σκοπιά της επαναστατικής κοσμοθεωρίας του μαρξισμού-λινινισμού και της πολιτικής γραμμής του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος (ΚΚΕ), στεκόμαστε απέναντι σε κάθε τέτοιο ερώτημα με την απαιτούμενη επιστημονική σοβαρότητα, αλλά και με την ταξική αυστηρότητα που επιβάλλει η Ιστορία.
Το πρόβλημα του σεισμού δεν «λύθηκε» ούτε μπορεί να λυθεί μεμονωμένα, εξυπνακίστικα ή αποσπασματικά, έξω από το συνολικό κοινωνικοοικονομικό σύστημα μέσα στο οποίο ζούμε, παράγουμε και αγωνιζόμαστε.
* Οι φυσικές καταστροφές, και ιδιαίτερα οι σεισμοί, δεν είναι «θεομηνίες» ούτε ουδέτερα φυσικά γεγονότα με προκαθορισμένο καταστροφικό αποτύπωμα.
* Η μετατροπή ενός φυσικού φαινομένου σε κοινωνική τραγωδία είναι αποκλειστικό αποτέλεσμα του καπιταλιστικού τρόπου παραγωγής, όπου η ανθρώπινη ζωή, η κατοικία, η δημόσια υποδομή και η ασφάλεια αντιμετωπίζονται ως «κόστος» και ως πεδίο κερδοφορίας για το κεφάλαιο.
Στις γραμμές που ακολουθούν, θα αναλύσουμε εξαντλητικά γιατί οποιαδήποτε ατομική «λύση» ή τεχνολογική φαεινή ιδέα απομονωμένη από την κοινωνική πάλη και την κοινωνικοποίηση των μέσων παραγωγής είναι κενό γράμμα. Θα αποκαλύψουμε την πολιτική και οικονομική ουσία του ζθήματος, αναδεικνύοντας ότι η πραγματική λύση στο σεισμό και σε κάθε άλλη λαϊκή ανάγκη απαιτεί την ανατροπή του σάπιου αυτού συστήματος και την οικοδόμηση της σοσιαλιστικής κοινωνίας.
2. Η φύση του φαινομένου και τα όρια της αστικής επιστήμης
Από την οπτική γωνία του διαλεκτικού υλισμού, η φύση βρίσκεται σε διαρκή κίνηση, αλλαγή και εξέλιξη. Οι σεισμοί είναι γεωλογικά φαινόμενα, αποτέλεσμα της τεκτονικής δραστηριότητας του πλανήτη μας, της σύγκρουσης και μετατόπισης των λιθοσφαιρικών πλακών.
Το επιστημονικό status quo και η υποχρηματοδότηση
Η σύγχρονη σεισμολογική επιστήμη έχει κάνει τεράστια βήματα. Γνωρίζουμε πού βρίσκονται τα ρήγματα, κατανοούμε τους μηχανισμούς γένεσης των σεισμών και διαθέτουμε προηγμένα δίκτυα παρατήρησης. Ωστόσο:
* Η ακριβής πρόγνωση του χρόνου, του επίκεντρου και του μεγέθους ενός σεισμού παραμένει ένα σύνθετο επιστημονικό ζήτημα με τεράστιους περιορισμούς.
* Αντί το αστικό κράτος να ενισχύει διαχρονικά την έρευνα, τα πανεπιστήμια και τα ερευνητικά κέντρα με μαζική χρηματοδότηση και μόνιμο προσωπικό, τα υποτάσσει στις ορέξεις των επιχειρηματικών ομίλων και στην «πράσινη» ή «ψηφιακή» κερδοφορία.
Η υποταγή της έρευνας στα κέρδη
Στον καπιταλισμό, ακόμη και η επιστήμη γίνεται εμπόρευμα. Οι τεχνολογίες πρόληψης, τα δομικά υλικά νέας γενιάς, τα συστήματα έγκαιρης προειδοποίησης (early warning systems) δεν αξιοποιούνται καθολικά για την προστασία του λαού, αλλά πωλούνται ακριβά στην αγορά. Όποιος έχει χρήματα αγοράζει αντισεισμική θωράκιση· ο λαός μένει εκτεθειμένος σε πολυκατοικίες-καρπαζιές δεκαετιών, σε σχολεία χωρίς ελέγχους και σε νοσοκομεία-παγίδες θανάτου.
3. Το ταξικό πρόσωπο των «φυσικών» καταστροφών
Είναι τεράστιο ιδεολογικό ψέμα της άρχουσας τάξης ότι «ο σεισμός δεν κάνει διακρίσεις». Τονίζουν την αλήθεια ότι η γη θα τρέξει και για τον πλούσιο και για τον φτωχό, αλλά αποσιωπούν το κρίσιμο: ο πλούσιος έχει θωρακισμένη βίλα, ιδιωτική μηχανική επίβλεψη και ασφάλεια, ενώ ο εργαζόμενος ζει σε διαμερίσματα με κακοτεχνίες, χωρίς πολεοδομικό σχεδιασμό, σε περιοχές υψηλής επικινδυνότητας.
> «Η αστική τάξη και τα κόμματά της –είτε η ΝΔ, είτε ο ΣΥΡΙΖΑ, είτε το ΠΑΣΟΚ και τα άλλα συμπληρώματα του συστήματος– οδεύουν χέρι-χέρι με τους κατασκευαστικούς ομίλους. Για αυτούς, η αντισεισμική θωράκιση δεν είναι κοινωνικό δικαίωμα· είναι κόστος που συμπιέζει την κερδοφορία τους.»
>
Η κατάσταση στις υποδομές
Ας κοιτάξουμε την κατάσταση στην Ελλάδα σήμερα:
* Σχολεία: Το συντριπτικό ποσοστό των σχολικών κτιρίων στη χώρα δεν έχει περάσει ποτέ από πρωτοβάθμιο και δευτεροβάθμιο αντισεισμικό έλεγχο. Χιλιάδες μαθητές κάνουν μάθημα σε προκατασκευασμένες «κατασκηνώσεις» ή σε κτίρια-φαντάσματα δεκαετιών.
* Νσοκομεία και Δημόσια Κτίρια: Νοσοκομεία αναφοράς λειτουργούν σε κτίρια γερασμένα, χωρίς σύγχρονες προδιαγραφές αντοχής σε ισχυρές σεισμικές δονήσεις.
* Κατοικίες του λαού: Η εργατική λαϊκή οικογένεια στεγάζεται σε σπίτια που στερούνται βασικής συντήρησης, εξαιτίας της ακρίβειας, της ενεργειακής φτώχειας και των εξοντωτικών ενοικίων.
4. Η πολιτική της «επιτροπής εκτάκτου ανάγκης» και η γύμνια του κράτους
Όταν συμβαίνει το κακό, αποκαλύπτεται με τον πιο κυνικό τρόπο η πραγματική φύση του αστικού κράτους. Το κράτος αυτό είναι επιτελικό όταν πρόκειται να τσακίσει τα εργατικά δικαιώματα, να επιβάλει πλειστηριασμούς πρώτης κατοικίας και να μοιράσει δισεκατομμύρια ευρώ σε πολεμικούς εξοπλισμούς για λογαριασμό του ΝΑΤΟ και της ΕΕ.
Όταν όμως έρχεται ο σεισμός:
* Οι κρατικοί μηχανισμοί προστασίας αποδεικνύονται ανύπαρκτοι ή υποστελεχωμένοι. Η Πολιτική Προστασία μετατρέπεται σε ένα επικοινωνιακό σόου με τα γνωστά μηνύματα του «112», που λένε στον λαό «φύγετε μόνοι σας» ή «προσευχηθείτε να μη πέσει το ταβάνι».
* Η επόμενη μέρα χαρακτηρίζεται από καθυστερήσεις στη διανομή σκηνών, από ατελείωτη γραφειοκρατία για τα επιδόματα αρωγής, και από την εγκατάλειψη των σεισμόπληκτων σε κοντέινερς που γίνονται μόνιμες κατοικίες για χρόνια (όπως έγινε στην Κρήτη, στη Σάμο, στη Λάρισα, στην Κεφαλονιά).
Το αστικό κράτος δεν είναι «ανίκανο» γενικώς· είναι ταξικά ικανότατο να προστατεύει τα συμφερόντα του κεφαλαίου και ταξικά ανάλγητο απέναντι στις λαϊκές ανάγκες.
5. Η απάντηση του ΚΚΕ: Η μόνη πραγματική διέξοδος
Το ΚΚΕ καλεί την εργατική τάξη, τα λαϊκά στρώματα, τη νεολαία να απορρίψουν τις σειρήνες της μοιρολατρίας αλλά και τις αυταπάτες ότι δήθεν η τεχνολογία από μόνη της, μέσα στον καπιταλισμό, μπορεί να λύσει τα προβλήματα.
Οι άμεσοι διεκδικητικοί στόχοι του κινήματος:
* Άμεσος, καθολικός και ουσιαστικός αντισεισμικός έλεγχος σε όλα τα δημόσια κτίρια (σχολεία, νοσοκομεία, πανεπιστήμια, δικαστήρια, δομές πρόνοιας) με ευθύνη του κράτους.
* Συστηματικός έλεγχος και στατική ενίσχυση των κατοικιών, με κρατική χρηματοδότηση για τα λαϊκά στρώματα και τα ευάλωτα νοικοκυριά, χωρίς όρους και προϋποθέσεις, χωρίς τραπεζικά δάνεια και παγίδες.
* Στελέχωση των κρατικών φορέων αντισεισμικής προστασίας (ΟΑΣΠ κ.λπ.) με μόνιμο επιστημονικό και τεχνικό προσωπικό, πλήρη εξοπλισμό και σύγχρονα μέσα.
* Σχεδιασμός και υλοποίηση σύγχρονων, ασφαλών, φθηνών κατοικιών για τον λαό, ενάντια στην εμπορευματοποίηση της στέγης και τα κοράκια των funds.
Η στρατηγική διέξοδος: Σοσιαλισμός
Αυτά τα αιτήματα είναι δίκαια, είναι απολύτως αναγκαία και μπορούν να γίνουν ο πυρήνας μιας σκληρής ταξικής πάλης. Ωστόσο, το ΚΚΕ ξεκαθαρίζει στον λαό: Όσο κουμάντο στην οικονομία, στη γη, στις κατασκευές και στα μέσα παραγωγής κάνουν τα μονοπώλια, η ασφάλεια της ανθρώπινης ζωής θα είναι πολυτέλεια.
Μόνο όταν η εργατική τάξη πάρει την εξουσία στα χέρια της, όταν κοινωνικοποιηθούν η γη, οι μεγάλες κατασκευαστικές εταιρείες, τα τραπεζικά ιδρύματα και τα επιστημονικά κέντρα, θα μπορέσει να υπάρξει:
* Ενιαίος, επιστημονικά σχεδιασμένος πολεοδομικός σχεδιασμός σε πανελλαδική κλίμακα.
* Αξιοποίηση όλων των επιτευγμάτων της επιστήμης και της τεχνολογίας αποκλειστικά για την ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών και όχι για το κέρδος των λίγων.
* Μια κοινωνία όπου ο άνθρωπος δεν θα τρέμει στη σκέψη μιας φυσικής καταστροφής, γνωρίζοντας ότι το κράτος του, η εργατική εξουσία, έχει θωρακίσει τα πάντα γύρω του.
6. Επίλογος: Ο δρόμος του αγώνα
Στο ερώτημα «Έλυσα το πρόβλημα του σεισμού;», η απάντηση είναι ξεκάθαρη: Όχι, δεν το έλυσες. Κανείς μεμονωμένος άνθρωπος δεν μπορεί να λύσει ένα τεράστιο κοινωνικο-οικονομικό και επιστημονικό πρόβλημα με ατομικές ευρεσιτεχνίες ή θεωρίες εντός του βούρκου του καπιταλισμού.
Το πραγματικό ζήτημα δεν είναι η ατομική αναζήτηση της λύσης, αλλά η οργανωμένη πάλη του λαού μέσα από τα σωματεία του, τους φοisητικούς συλλόγους, τις επιτροπές αγώνα.
* Δεν περιμένουμε τους «σωτήρες» του αστικού πολιτικού συστήματος.
* Δεν πιστεύουμε στα παραμύθια της «ανθεκτικότητας» που μεταθέτουν την ευθύνη στον πολίτη.
* Δεν συμβιβαστήκαμε με τη λογική ότι «έτσι είναι η ζωή».
Ο λαός μπορεί να σώσει τον λαό! Με ισχυρό ΚΚΕ παντού, στον δρόμο της ανατροπής, για μια κοινωνία όπου η ανθρώπνη ζωή, η ασφάλεια και η ευημερία θα είναι ο υπέρτατος νόμος!
Θα είμαι πάντα με τους ξυπόλυτους , γιατί αυτοί έχουν το δίκιο με το μέρος τους.