- 12 Αύγ 2016, 22:01
#288924
Alfa Romeo Giulia 2.2 Diesel 180
Μετά από μήνες και μήνες αναμονής, αναβολών, προσμονής, κρίσεων και επικρίσεων, ήρθε η ώρα να γίνουν διαθέσιμα τα πιο "γήινα" μοντέλα της γκάμας της νέας Giulia, για να δούμε αν όντως αυτή τη φορά η Alfa Romeo θα καταφέρει να ξορκίσει το παρελθόν που την κατατρέχει από το τέλος της παραγωγής της 75 (για να μην πω της GTV 2.5 & 3.0) κι ύστερα. Μιλάμε για μια περίοδο σχεδόν 30(!!!) ετών κατά την οποία η FIAT προσπαθούσε να καταφέρει την Alfa να επιπλεύσει σε μια δυναμικά αναπτυσσόμενη και εξόχως ανταγωνιστική αγορά αποτελούμενη από αντίπαλα μοντέλα τα οποία ήταν εξαίρετα στους τομείς της καινοτόμας μηχανολογίας, της ποιότητας κατασκευής, ενώ προσφέρονταν ανάλογα με τον κατασκευαστή και σε πισωκίνητες ή τετρακίνητες εκδόσεις. Η Alfa σε όλα αυτά είχε να αντιπαραθέσει μόνο προσθιοκίνητες πλατφόρμες (οι οποίες γίνονταν σε ελάχιστες και εξαιρετικές περιπτώσεις τετρακίνητες με το ζόρι), οι οποίες όμως σχεδόν πάντα διακρίνονταν για την κορυφαία αισθητική τους. Όμως ακόμα και στην περίπτωση του καλύτερου αυτοκινήτου που παρουσίασε η Alfa Romeo κατά τη διάρκεια των "πέτρινων χρόνων" της, της 156 δηλαδή, ποτέ δεν κατάφερε να κάνει αυτό το "μπαμ" που θα την ξεκόλλαγε από το βούρκο της ανυποληψίας του μεγαλύτερου μέρους του αγοραστικού κοινού λόγω της "φιατίλας" που έσερνε πίσω της, όσο (πραγματικά) καλό και όσο όμορφο κι αν ήταν το εκάστοτε νέο μοντέλο της.
Αδυνατώ να πιστέψω πως αυτό που έβλεπε όλος ο πλανήτης ήταν αδιόρατο στους υπεύθυνους του Gruppo τόσα χρόνια. Υποθέτω πως το κύριο πρόβλημα ήταν αποκλειστικά οικονομικής φύσης και η λύση για να αντιμετωπιστεί η ολομέτωπη επίθεση της παγκόσμιας αυτοκινητοβιομηχανίας στις κατηγορίες που στόχευε η Alfa, ήταν να θυσιαστεί η Lancia. Όλοι, φίλοι και εχθροί, καταλαβαίνουν πως μια τέτοια θυσία δεν μπορεί να έχει περιθώρια να πάει χαμένη, οπότε η αναμονή για την αποκάλυψη των σχεδίων της FCA αναφορικά με το μέλλον της Alfa Romeo ήταν έντονη. Αρκετά χρόνια πριν, η Alfa είχε ρίξει μια πολύ δυνατή "μπηχτή" με την 8C, την οποία ο περισσότερος κόσμος μπέρδεψε είτε σαν "τρυκ" ή "πυροτέχνημα" με τη χορηγία της Ferrari, είτε απλά σαν κράχτη για τη νέα σχεδιαστική ταυτότητα της φίρμας, όπως αυτή ακολουθήθηκε με την MiTo και την Giulieta. O πραγματικός λόγος της εμφάνισης της 8C ήταν βέβαια να ακουστεί ένα τσιριχτό "ΚΑΛΕ ΓΙΟΥΧΟΥ, ΕΙΜΑΙ ΚΙ ΕΓΩ ΕΔΩ!" στην αγορά των ΗΠΑ. Ναι, αλλά... "εσύ" είσαι πισωκίνητο κουπέ με 400+ άλογα και μοτερούκλα βαρβάτη, τι σχέση έχεις με τα υπόλοιπα της γκάμας σου; Τσουπ, ήρθε η 4C για να δώσει την απάντηση. Καθυστέρησε, βγήκε βιαστικά, έχει ΠΟΛΛΑ θέματα εκεί που δεν θα τα περίμενες (στον οδηγικό τομέα πχ), έχει κι εκεί που θα τα περίμενες (ποιότητα κατασκευής), σαφώς απέτυχε να χτυπήσει την Cayman, απέτυχε να χτυπήσει και τη Lotus στα στριψίματα, πέτυχε όμως στον κύριο στόχο της. Διαθέσιμη σε μεγάλα νούμερα, ήταν το μοντέλο που "άνοιξε" παντού dealerships στις HΠΑ.
"Και τώρα τι"; είναι πιθανό να αναρωτήθηκαν οι αμερικάνοι που είδαν μετά από χρόνια και ζαμάνια την Alfa Romeo να ξαναζωντανεύει στη χώρα τους, αλλά με ένα και μόνο μοντέλο. Και τώρα Giulia! Kαι μάλιστα τώρα Giulia Quadrifoglio Verde και ΤΕΖΑ όλος ο πλανήτης, που είδε εν μία νυκτί την Alfa Romeo να παρουσιάζει πισωκίνητη μπερλίνα με 510 cavallini rampanti σαν το πρώτο μοντέλο της συγκεκριμένης σειράς. Ένα αυτοκίνητο που ανάγκασε τους πάντες να σωπάσουν, να σταθούν προσοχή και να ακούσουν. Τα πάντα ήταν τέλεια για την Alfa Romeo, όλοι κρέμονταν από τα χείλη της. Και βέβαια τι άκουσαν; Άκουσαν ΕΝΑ ΣΩΡΟ ΜΑΛΑΚΙΕΣ για δήθεν υπερχρόνους στο Ring, άκουσαν ένα σωρό δικαιολογίες για την (νέα!) καθυστέρηση της παραγωγής, άκουσαν ένα συνεχόμενο και ανυπόστατο hype, μπροστά τους υπήρχε η QV η οποία είναι ένα κτήνος μεν, αλλά ουσιαστικά εκθεσιακό και απλώς halo car το οποίο απευθύνεται σε ελάχιστους και σίγουρα η ίδια η εταιρεία θα ήθελε να μπορεί να παρουσιάσει τις μικρότερες εκδόσεις οι οποίες ουσιαστικά αποτελούν το λόγο ύπαρξης της σειράς Giulia και την μεγάλη ελπίδα για την μόνιμη επιστροφή και εδραίωση της Alfa Romeo στην κατηγορία που μέχρι πρότινος είχαν τσιφλίκι τους η Mercedes, η BMW κι η Audi.
Στη συνέχεια ανακοινώθηκαν και παρουσιάστηκαν κι οι "μικρές" εκδόσεις, πάλι όμως μόνο σε εκθέσεις και σε παρουσιάσεις. Από παραγωγή... βλέπουμε! Μέχρι και ημερομηνία έδωσαν, την ΞΑΝΑξεπέρασαν επειδή προφανώς τα αυτοκίνητα είχαν θεματάκια διάφορα, και ΕΞΙ ΜΗΝΕΣ ΜΕΤΑ έχουμε επιτέλους διαθέσιμα τα νέα μοντέλα. Τα οποία παρουσιάστηκαν μια αιωνιότητα και μια μέρα μετά την παρουσίαση της QV. Τα οποία έγιναν διαθέσιμα 6 μήνες μετά τη μέρα που υποτίθεται ότι θα ήταν διαθέσιμα. Με άλλα λόγια, όπως και με την 4C η Alfa Romeo φάνηκε σαν να είχε πάρει ένα μυδράλιο και να πυροβολούσε το πόδι της για ενάμιση χρόνο σερί, από τη στιγμή ακριβώς που όλος ο κόσμος είχε στρέψει την προσοχή της πάνω της (λόγω QV) κι ύστερα. Η φάση δηλαδή είχε σχεδόν φτάσει στο σημείο "Πλέον είναι διαθέσιμη η νέα Giulia σε 2.2D και 2.0 βενζίνη" -> "ΣΤΑ ΠΑΠΑΚΙΑ ΜΑΣ". Είχε ΣΧΕΔΟΝ φτάσει σε αυτό το σημείο, ξαναλέω. Γιατί μπορεί να μην είπα "στα παπάκια μου", όταν εμφανίστηκε η ευκαιρία για δοκιμή, αλλά δεν έκανα και 3 ανάποδες κωλοτούμπες όπως θα έπρεπε. Την ίδια στιγμή, έπρεπε να είναι τόσο καλή που να δικαιολογήσει στο έπακρο την όλη καθυστέρηση.
ΟΠΟΙΟΣ ΒΙΑΖΕΤΑΙ, ΝΑ ΞΕΚΙΝΗΣΕΙ ΑΠΟ ΔΩ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ, Η ΔΟΚΙΜΗ ΑΡΧΙΖΕΙ ΕΔΩ(απλά έπρεπε να τα βγάλω από μέσα μου τα προηγούμενα, δεν άντεχα άλλο...)
Όταν την πρωτοείδα, δεν είδα Alfa Romeo. Πλησιάζοντάς τη, κοιτούσα τη μάσκα της και το πλαϊνό προφίλ της και έβλεπα ένα αυτοκίνητο το οποίο έδειχνε σύγχρονο, στιβαρό, δεν προσπαθούσε να σε εξιτάρει με περιττά σχεδιαστικά τερτίπια, γενικά όπως είχε πει κι ο Πλάτωνας στην "Πολιτεία" του, "it meant business". Mπήκα μέσα και το εσωτερικό της ήταν εντελώς διαφορετικό από οποιαδήποτε παλιότερη Alfa Romeo, η κεντρική κονσόλα με εντυπωσίασε με τη σχεδιαστική απλότητα και την πλήρη λειτουργικότητά της, γενικά υπάρχει πολύς "αέρας" μέσα, με την πολύ καλή έννοια. Βρήκα την τέλεια θέση οδήγησης σχεδόν αμέσως, μόνο σε BMW έχω νοιώσει να ταιριάζουν όλα τόσο όμορφα αφού ρυθμίσω τη θέση οδήγησης που με βολεύει. Το τιμόνι της αν και πολυλειτουργικό, είναι πανέμορφο και άψογο στην αφή, η πινελιά με το ασπρόμαυρο σήμα στο κέντρο του τιμονιού, όπως στις πρώτες αγωνιστικές Giulia GTA και GTAm έκαναν την ιταλόφιλη καρδούλα μου να φτερουγίσει από νοσταλγία (πούστηδες Ιταλοί... εκεί που νόμιζα ότι τολμήσατε να μην ποντάρετε - για πρώτη φορά στη σύγχρονη ιστορία σας - στο παρελθόν σας) και αμέσως ένοιωσα την ανάγκη να βάλω μπρος για να ξεκινήσω και να νοιώσω αυτό το τιμόνι εν κινήσει. Δεν απογοητεύτηκα. Η αίσθηση του τιμονιού είναι από τις καλύτερες που μπορεί να συναντήσεις σε σύγχρονο αυτοκίνητο, ενώ η αμεσότητά του σου επιβεβαιώνει ότι βρίσκεσαι μέσα σε μια Alfa. To αυτοκίνητο που οδήγησα είχε το 8τάχυτο αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων, το οποίο με ξενέρωσε όταν το είδα μπαίνοντας. Ειδικά όταν είδα το λεβιέ στο κέντρο της κονσόλας, το οποίο ήταν σαν αντιγραφή του λεβιέ στις σύγχρονες αυτόματες BMW, ίδιο σχήμα, ίδιο μέγεθος, ίδια λαβή, απλά στην Alfa νομίζεις πως έχει κατασκευαστεί σε κάποιο εργοστάσιο στην Κίνα με 850 εργαζόμενους 8-15 ετών και με συμφωνία 2.500.000 τεμαχίων με τιμή 20 λεπτά το κομμάτι. Το νοιώθεις δηλαδή σαν πραγματική Alfa. ΕΥΤΥΧΩΣ (σχεδόν) όλο το υπόλοιπο αυτοκίνητο έχει αφήσει πίσω του τις εποχές της φτήνιας και της φιατίλας, οι Ιταλοί έχουν κάνει πραγματικά καλη δουλειά στο σύνολο και απλά υπάρχουν κάποιες λεπτομέρειες στη συναρμογή διαφόρων μερών, οι οποίες λειτουργούν ίσως και σαν ένδειξη για τον λόγο που καθυστέρησαν τόσο πολύ οι ¨απλές" εκδόσεις της Giulia να βγουν στην αγορά.
Από κει και πέρα, το αυτοκίνητο είναι απλά αποκάλυψη. Η ποιότητα κύλησης είναι αδιανόητη για Alfa, δηλαδή τι για Alfa... πραγματικά είναι καλύτερη από αντίστοιχη BMW στην απλή μετακίνηση και συγκρίνεται μόνο με Mercedes. Λακούβες, λοιπές ανωμαλίες οδοστρώματος, τις "σιδερώνει" για πλάκα. Οπότε λες ΟΚ, κάτι κερδίζεις, κάτι χάνεις, για να πηγαίνει έτσι στα αργά και στα "κατσαρά", θα είναι λίγο βάρκα στις στροφές. ΑΜ ΔΕ! Το αυτοκίνητο έκανε την Πεντέλη δική του, δεν υπάρχει αυτό το πράγμα ΠΟΥ-ΘΕ-ΝΑ αλλού αυτή τη στιγμή στην κατηγορία του ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ! Βγάζω το καπέλο στους Ιταλούς για τη δουλειά που έχουν κάνει σε ανάρτηση. Οι αλλαγές κατεύθυνσης είναι ασύλληπτες, αν σκεφτείς ότι οδηγείς ένα σεντάν της μεσαίας κατηγορίας, φτιαγμένο να εξυπηρετεί μια συνηθισμένη οικογένεια.
Α, και δε σας είπα, θυμάστε το κιβώτιο με μετατροπέα ροπής και κινεζιά λεβιέ; Άλλη θεΐλα από κει!!!!! Οι αλλαγές είναι ακαριαίες, είτε πάνω, είτε κάτω, κρατάει σχέσεις μέχρι τον κόφτη (αυτόματο λέμε!!!), όταν το δουλεύεις σαν ημιαυτόματο έχεις πίσω από το τιμόνι δύο μεγάλα και σταθερά πτερύγια για τις αλλαγές όπως στις Ferrari και τις Maserati και νοιώθεις σα να αλλάζεις ταχύτητα σε Ferrari και Maserati, όχι σε Alfa. Σας μιλάω για πράγματα που δεν υπάρχουν αλλού αυτή τη στιγμή, πενβέ, μερσεντέ, άουντι (άουντι ρε φίλε χαχαχα πραγματικά ΓΕΛΑΝΕ ΚΙ ΟΙ ΠΕΤΡΕΣ, δεν υπάρχει άουντι δίπλα σε αυτό το αυτοκίνητο as of now). Το πιο μαγικό πράγμα στην Alfa είναι ότι έχει αυτήν την ανάρτηση, αυτό το μοτέρ, αυτό το κιβώτιο, αυτό το τιμόνι, αυτά τα φρένα και ΟΛΑ ΜΑΖΙ δουλεύουν τόσο τέλεια και τόσο αρμονικά μεταξύ τους που είναι σχεδόν σουρεαλιστικό. Αυτό το πράγμα γενικά δεν είναι αδύνατον να συμβεί, απλά μέχρι πρότινος έπρεπε να σκάσεις αρκετά πάνω από 100 χιλιάρικα για να το νοιώσεις. Υπάρχουν BMW που το πετυχαίνουν, αλλά δυστυχώς όλες τους έχουν ένα ///Μ μπροστά από το μοντέλο της σειράς. Υπάρχουν ακόμα και Audi(!!!), αλλά δεν έχουν πορτ μπαγκάζ και πίσω καθίσματα. Εδώ μιλάμε για μια μπερλίνα με ντίζελ κινητήρα. Τι να πεις...
Το πιο ακατανόητο πράγμα πάντως στην Giulia 2.2D είναι το γεγονός ότι δεν υπάρχει απολύτως κανένας τρόπος (προς το παρόν) με τον οποίο να μπορείς να απενεργοποιήσεις το σύστημα ευστάθειας και το traction control. Να μου πεις τώρα και γιατί να θες να το κάνεις; Σε κόβει πουθενά το αμάξι; Δε σε κόβει, σε σπρώχνει πιο γρήγορα ίσως ναι! Τι θες να βγάλεις; Να κάνεις καγκουριές στο δρόμο και παντιλίκια και |λογοκρισία| μεγάλος άθρωπας; Ε, ναι ρε γαμώτο... Κάποια στιγμή μπορεί να θέλω να το κάνω και το χειρότερο είναι πως το συγκεκριμένο αυτοκίνητο δείχνει πως δεν θα είχε το παραμικρό πρόβλημα να ανταποκριθεί, είναι κρίμα που του αφαιρείς την ευκαιρία να το δείξει. Τέλος πάντων.
Κατεβαίνοντας από την Giulia, εντυπωσιασμένος από την οδηγοκεντρικότητα και την συνολική αποτελεσματικότητα του αυτοκινήτου, τη βλέπω να φεύγει και το μάτι μου μένει μαγνητισμένο από τον κώλο της. Μου έρχονται στο μυαλό όλες οι φόρες τους τελευταίους μήνες που διάβαζα από δω κι από κει "μοιάζει με πενβέ", "από αυτή τη γωνία είναι σαν Α4" κλπ... Δε μοιάζει με τίποτα! Είναι 100% νέα Giulia, είναι υπέροχη και πραγματικά αν καταφέρει η Alfa Romeo να τα σκατώσει έχοντας τέτοιο διαμάντι στη γκάμα της, θα είναι από τις μεγαλύτερες γκάφες της ιστορίας.
We're just a battery for hire with a guitar fire, ready and aimed at you. Pick up your balls and load up your cannon for a twenty-one gun salute. For those about to rock, we salute you.
Να τα δει, και να τρως μετα την παντοφλα συννεφο... 
Να τα δει, και να τρως μετα την παντοφλα συννεφο...
