Αφ' ενος το spotlight δεν ειχε καποιο τρομερο σεναριο. Μια πολυ ενδιαφερουσα, ιντριγκαδορικη γενικη ιδεα ειχε, πολυ ομορφα δομημενη. Σκηνοθετικα ηταν κορυφη στο πως ξετυλιγε την ιστορια, και πως εδεναν ολα τα γυρω προσωπα και γυρω στοιχεια. Αλλα η ιστορια αυτη καθεαυτη δεν ηταν κατι ξεχωριστο.
Αφ' ετερου, αυτο που μου φαινεται απολαυστικο στις ταινιες ειναι περισσοτερο το οπτικοακουστικο υλικο, οπως η φωτογραφια (και η σκηνοθεσια) του revenant ή η σκηνοθεσια του spotlight και λιγοτερο το σεναριο. Ακριβως οπως σε ενα τραγουδι, οι στιχοι ειναι δευτερευουσας σημασιας.
sent >, γι' αυτό ίσως δεν έχω βάλει τόνους
nass έγραψε:Πολύ καλό το spotlight! Δείχνει ότι το Α+Ω μιας σωστής ταινίας είναι το καλό σενάριο.
Ακριβώς αυτό ήθελα να γράψω για το The big short.
Asimov έγραψε:nass έγραψε:Πολύ καλό το spotlight! Δείχνει ότι το Α+Ω μιας σωστής ταινίας είναι το καλό σενάριο.
Ακριβώς αυτό ήθελα να γράψω για το The big short.
Το big short ήταν νομίζω καλύτερο από το spotlight διότι το καλό σενάριο συνδυαζόταν με καλύτερη (πιο μοντέρνα και λιγότερο γραμμική αν θέλετε) σκηνοθεσία.
btw αυτός ο Carell τι επικός ηθοποιός είναι! Τον είχα για δευτεράτζα, αλλά τα τελευταία χρόνια αρχής γενομένης από εδώ γαμεί και δέρνει
Καταπληκτική ήταν και η ερμηνεία του στο Foxcatcher.
rocsta έγραψε:Διαφωνω και στα δυο.
Αφ' ενος το spotlight δεν ειχε καποιο τρομερο σεναριο. Μια πολυ ενδιαφερουσα, ιντριγκαδορικη γενικη ιδεα ειχε, πολυ ομορφα δομημενη. Σκηνοθετικα ηταν κορυφη στο πως ξετυλιγε την ιστορια, και πως εδεναν ολα τα γυρω προσωπα και γυρω στοιχεια. Αλλα η ιστορια αυτη καθεαυτη δεν ηταν κατι ξεχωριστο.
Αφ' ετερου, αυτο που μου φαινεται απολαυστικο στις ταινιες ειναι περισσοτερο το οπτικοακουστικο υλικο, οπως η φωτογραφια (και η σκηνοθεσια) του revenant ή η σκηνοθεσια του spotlight και λιγοτερο το σεναριο. Ακριβως οπως σε ενα τραγουδι, οι στιχοι ειναι δευτερευουσας σημασιας.
sent >, γι' αυτό ίσως δεν έχω βάλει τόνους
+1
Η αντιληψη του σινεμα ως αφηγηματικο μεσο(σε συγκριση με το γραπτο λογο) ειναι καταρα. To σινεμα εινα 10% διαλογοι και 90% μονταζ-screenplay τουλαχιστον για τους φαν του Χιτσκοκ, του JLG, του P. Greenaway και ιταλικου νεορεαλισμου κλπ.
Αλλιως Σπιλμπεργκ
ή καλυτερα κανα καλο βιβλιο.
Σουπερ DJ χανει την ακοη του και τρελαινεται, μεχρι που βρισκει τροπο να ανακαμψει.
Γαματη ιστορια, ο πρωταγωνιστης πολυ καλος, αν σας αρεσει αυτη η μουσικη, περναει ΠΟΛΥ ευχαριστα η ωρα.

