Σχολιάζει το επίπεδο των στελεχών της αριστεράς και το βρίσκει χαμηλό , συγκρίνοντας το προφανώς με των ογκολίθων του πασοκ , νδ , δημαρ και λαος
Μα μιλάει ότι δεν υπάρχει εναλλακτική . Ναι κακομοίρη , αν για σένα δεν υπάρχει εναλλακτική από το να κρατιέται ο κομματικός στρατός στην θέση του , τότε προφανώς είσαι αντιμνημονιακός και δεν το ξέρεις .
Τα μνημόνια ΔΕΝ μίλαγαν για διάλυση του ιδιωτικού τομέα και στήριγμα των λαμόγιων του δημοσίου όπως έκαναν ΟΛΟΙ από το 2010 και μετά .
Αρα η αριστερά έπρεπε να κυβερνήσει για να απομυθοποιηθεί , αλλά όχι για να δικαιωθούν ως μνημονιακοί , οι αντιμνημονιακοί της τελευταίας 5ετίας .
Διάβασα και τα σχόλια από κάτω από την |λογοκρισία| που έγραψε . Προφανώς ο ίδιος χειροκροτάει τον εαυτό του .
Στο τέλος βέβαια κάνει και μια αυτοκριτική , αλλά για την αναγκαία μείωση των δαπανών του κράτους και συνακόλουθα των φόρων , κουβεντούλα ο τυπάκος .
Το άσχετο που προκύπτει;
Από που έβγαλε τους προηγούμενους καλύτερους; δεν ηταν αυτό το νόημα.
Χρήστος Λάππας έγραψε:Τα πολύτιμα μαθήματα της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ
Νομίζω ότι, πέρα από τις επιμέρους διαφωνίες και πολιτικές τοποθετήσεις του καθενός, μπορούμε όλοι να συμφωνήσουμε μαζί στο εξής: Η επτάμηνη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ ήταν υπέροχη.
Περιμένετε, μη φεύγετε.
Ένα λεπτό.
Να σας εξηγήσω.
Οι επτά μήνες “πρώτη φορά αριστερής” διακυβέρνησης της χώρας ήταν κάτι (μια συμφορά, όπως αποδείχτηκε) που δεν μπορούσε να αποφευχθεί. Έχουμε βαθιά κρίση, πολύ μεγάλο κομμάτι του εκλογικού σώματος είναι θυμωμένο και απογοητευμένο, το συγκεκριμένο κόμμα της ριζοσοσπαστικής αριστεράς είχε το λεξιλόγιο, τα αντανακλαστικά και την τύχη να κεφαλοποιήσει αυτό το θυμό και αυτή την απογοήτευση, ε, αργά ή γρήγορα θα γινόταν. Έτσι λοιπόν πρέπει να την κρίνουμε, ως κάτι το αναπόφευκτο. Και ως τέτοια, η συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛ ήταν μια πάρα πολύ διδακτική εμπειρία.
Εδώ συμφωνώ με το ότι η αριστερά έπρεπε να κυβερνήσει για να απαξιωθεί στην συνείδηση του κόσμου , αλλά αναπόφευκτη την έκανε η αισχρή συμπεριφορά του πιτσαδόρου , που ΜΕ ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΑΠΟΦΑΣΗ , διέλυσε τον ιδιωτικό τομέα , έσωσε τους κλέφτες από την φυλακή , δεν χρησιμοποίησε την ΧΑ για να χτυπήσει την βία από όπου και αν προέρχεται , δεν μείωσε το δημόσιο , αλλά αντίθετα τους έβγαλε στην σύνταξη στα 50 η τους έκρυψε σε άλλες υπηρεσίες και γενικά έδρασε όπως το χειρότερο κρατικίστικο κόμμα . Αρα το αναπόφευκτο είναι παραμυθάκι του αρθρογράφου .
Φυσικά, το πρώτο πράγμα που θα πει κανείς είναι “ναι, αλλά πόσο μας κόστισε”. Μας κόστισε αδιανόητα πολλά. Οπωσδήποτε δεν άξιζε τον κόπο, τη σπατάλη και την οικονομική καταστροφή τόσων ανθρώπων. Μπορεί να το πληρώσαμε πανάκριβα, αλλά τουλάχιστον μάθαμε τέσσερα πολύτιμα πράγματα.
1) Δεν υπάρχει εναλλακτική.
Δεν υπάρχει “καλύτερη διαπραγμάτευση”. Δεν υπάρχει “έξοδος από τα μνημόνια με αξιοπρέπεια”. Δεν υπάρχει τρίτος ή τέταρτος δρόμος προς το σοσιαλισμό. Δεν υπάρχει ένας άλλος κόσμος, εφικτός. Το μόνο που υπάρχει είναι μια χρεοκοπημένη χώρα, που πρέπει να υλοποιήσει τους όρους των δανείων που χρειάζεται για να μην καταρρεύσει, και ταυτόχρονα να αλλάξει παραγωγικό μοντέλο για να συνεχίσει να υπάρχει. Κάποιοι το είχαν καταλάβει από την αρχή αυτό, από το 2010, ή, έστω, από το 2012. Ήταν λίγοι. Σε άλλες χώρες που βρέθηκαν στην ίδια κατάσταση, το πολιτικό σύστημα και οι πολίτες το κατάλαβαν νωρίς, και το αποτέλεσμα ήταν αναμενόμενο, μονόδρομος: Υλοποίησαν τις μεταρρυθμίσεις και βγήκαν από τα μνημόνιά τους. Εμείς έπρεπε να περάσουμε μια εξαετία με αντιμνημονιακή μπουρδολογία και λαϊκισμό (σε αυτιά πρόθυμα, πανέτοιμα) μέχρι όλα τα “μεγάλα” και μικρομέγαλα κόμματα να υπογράψουν κι από τουλάχιστον ένα. Τώρα έχουν υπογράψει όλοι. Οι μόνοι “αντιμνημονιακοί” που έχουν μείνει είναι οι κομμουνιστές, οι νεοναζί και αυτοί που έχουν τα λεφτά τους έξω και λαχταράνε τη δραχμή. Όλοι οι υπόλοιποι, ακόμα κι αυτοί που τους έχει έρθει ξαφνικό και βαρύ και μοιάζουν να μη μπορούν να το χωνέψουν, σιγά σιγά συνειδητοποιούν ότι δεν υπάρχει εναλλακτική. Πετάξαμε έξι χρόνια, στα οποία υποστήκαμε τη μεγαλύτερη δημοσιονομική προσαρμογή στην ιστορία του κόσμου, αλλά τώρα ξέρουμε.
Εδώ συνεχίζει να λέει μισές αλήθειες και προφανή ψέμματα . Προφανώς υπάρχει καλύτερη διαπραγμάτευση . Προφανώς υπάρχει έξοδος από τα μνημόνια με αξιοπρέπεια . Τα μνημόνια ορίζουν στόχους . Το πως το προτείνουμε εμείς και συμφωνούν η διαφωνούν και αντιπροτείνουν οι δανειστές . Αν εμείς λέμε ότι δεν θέλουμε να μειώσουμε τις δαπάνες του κομματικού στρατού , μισθούς και πρόωρες συντάξεις και εφ' άπαξ , τότε οι ξένοι σου λένε , μείωσε τις συντάξεις και βάλε φόρους . Αρα αλλιώς σου συμπεριφέρεται η τράπεζα που έχεις πάρει δάνειο , αν ζητήσεις ρύθμιση σαν νοικοκύρης και αλλιώς αν πας σαν βαρύμαγκας . Και εδώ όλοι από το 10 και μετά σαν βαρύμαγκες πήγαν . Αρα δεν έχει νόημα να κατηγορείς τον Τσίπρα , επειδή έκανε ότι και οι προηγούμενοι , τους οποίους δεν κατηγορούσες .
2) Ο Αλέξης Τσίπρας δεν είναι και πολύ καλός πολιτικός.
Μέχρι πρόσφατα πολλοί θεωρούσαν τον Αλέξη Τσίπρα έναν ικανό και καταφερτζή πολιτικό, που είχε καταφέρει να εδραιώσει την κυριαρχία του στο κόμμα του και να το εκτοξεύσει εκλογικά μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα. Η εκτόξευση, βεβαίως, τελικά δεν οφειλόταν στο πολιτικό του ταλέντο, αλλά στο ότι ήταν εκεί την ώρα που του ‘πεφτε στα χέρια η αγανάκτηση ενός λαού που έμοιαζε με απατημένο σύζυγο, διψασμένο για γλυκόλογα, με τεράστια ανάγκη για κάποιον καινούριο που θα του πει ότι όλα θα πάνε καλά. Και η "κυριαρχία στο κόμμα” του περιλάμβανε την απομάκρυνση από αυτό του προκατόχου του Κώστα Αλαβάνου και του αντιζήλου του Φώτη Κουβέλη. Η μετέπειτα εξέλιξη και των δύο απέδειξε το μέγεθος αυτού του κατορθώματος -ήταν μικρό-, ενώ σήμερα, με τη μαζική έξοδο προδομένων συντρόφων, βλέπουμε έμπρακτα ότι ο κ. Τσίπρας δεν είχε καμία πραγματική “κυριαρχία” στο κόμμα του.
Εδώ πάλι προτρέχει και θα έκτεθεί . Οσοι έχουμε μια στοιχειώδη γνώση της πολιτικής στην Ελλάδα , ξέρουμε ότι ποσοστό των αριστερών στην χώρα δεν υπερβαίνει το 10 % . Οι υπόλοιποι είναι κεντροαριστεροί , η κεντρώοι . Αυτό το ξέρει και ο Τσίπρας και έτσι θα δούμε τώρα ότι Ανταρσύα , μλΚΚΕμλ , ΚΚΕ και ΛΑΕ , θα είναι στο γνωστό 10 % συνολικά . Ετσι με τις εκλογές αντί να έχει 30 βουλευτές που του κάνουν δύσκολη την ζωή , τους στέλνει στον λαό και παίρνουν 4 % και τους λέει , Αυτοί είσαστε . Δεν γεμίζετε ταξί , που μου πουλούσατε μούρη . Ετσι ελέγχει πλήρως με την λίστα το υπόλοιπο κόμμα του και γίνεται κυρίαρχος στην κεντροαριστερά , με επόμενο στόχο να απορροφήσει το πασοκ και να κυβερνήσει είτε μόνος του , είτε με άλλους για χρόνια .
Και, φυσικά, το πόσο δαιμόνιος και ταλαντούχος πολιτικός αποδείχτηκε ο κ. Τσίπρας το είδαμε όλοι και από τις πράξεις και τις επιλογές του το τελευταίο επτάμηνο. Δεν τα πήγε και πολύ καλά. Δύο πράγματα χρειάζεται να κάνει ένας πρωθυπουργός: Να παίρνει γρήγορα σωστές αποφάσεις και να επιλέγει σωστούς συνεργάτες. Η τραγελαφική διαπραγμάτευση της ελληνικής κυβέρνησης, η μοιραία ανικανότητά του να πάρει δύσκολες αποφάσεις, να καταλάβει τι συμβαίνει, ποιο είναι το διακύβευμα, ποιους έχει γύρω του, ποιες είναι οι πραγματικές επιλογές και ποιο είναι το κόστος όταν κωλυσιεργεί και δεν τις κάνει, μας έδειξε ότι είναι εντελώς ακατάλληλος για να διαπραγματευτεί ακόμα και μείωση ενοικίου. Και, φυσικά, αποδείχτηκε και εντελώς ανίκανος να επιλέξει ικανούς συνεργάτες και στελέχη, κι έτσι υποστήκαμε το οδυνηρό οπτικοακουστικό υπερθέαμα που υπήρξαν ο Γιάνης Βαρουφάκης, η Ζωή Κωνσταντοπούλου, ο Πάνος Καμμένος, η Τασία Χριστοδουλοπούλου, ο Παναγιώτης Μπαλτάς, ο Παναγιώτης Λαφαζάνης (ο κομμουνιστής υπεύθυνος για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας) και ο Παύλος Χαϊκάλης, μεταξύ πολλών άλλων.
Είναι σαν ο Ανδρέας Παπανδρέου να είχε γεμίσει ένα υπουργικό συμβούλιο με Κίμωνες Κουλούρηδες.
Εδώ και αν έχει ξεφύγει τελείως ο αρθρογράφος . Σίγουρα είχε γραφικούς ο Τσίπρας , αλλά οι άλλοι τι είχαν ? Μια και έπιασε τον Αντρέα , οι γραφικοί ήταν δεκάδες . Σχεδόν όσοι και οι κλέφτες . Η να φτάσουμε στους τελευταίους . Χρυσοχοίδης , Λοβέρδος , Γερουλάνος , έτσι για αρχή . Η για την ΝΔ . Ντινόπουλος , Βούλτεψη , Βορίδης που υπερασπίστηκε κλέφτες του Δημοσίου , όντας εν ενεργεία υπουργός , Μαρκογιαννάκης , Αθανασίου και πολλοί ακόμα .
3) Δεν είναι καλύτεροι από τους προηγούμενους. Δεν είναι καν "το ίδιο". Είναι χειρότεροι.
Αυτή ήταν ίσως η μεγαλύτερη έκπληξη από όλες, ακόμα και για ανθρώπους που δεν περίμεναν τίποτε το καλό από μια κυβέρνηση της “αριστεράς”. Το μεγαλύτερο επιχείρημα των ψηφοφόρων του ΣΥΡΙΖΑ πριν από τον Ιανουάριο ήταν αυτό της ηθικής υπεροχής: Όλοι οι προηγούμενοι ήταν κλέφτες και λαμόγια, οπότε το μόνο που χρειαζόταν να κάνουν για να κυβερνήσουν καλύτερα ήταν να μην είναι κλέφτες και λαμόγια. Κανείς δεν μπορούσε να διανοηθεί τα εξώφθαλμα δωράκια σε πελάτες/συμφέροντα (τα σάντουιτς στη ΔΕΗ, τα λεφτά στη βιομηχανία ζάχαρης και πολλά άλλα), ή το κύμα διορισμών ξαδέρφων, συζύγων, μπατζανάκηδων και κομματικών στελεχών στο κράτος, τις μετατάξεις και τις αποσπάσεις, την όρεξη με την οποία ολόκληρος ο μηχανισμός του ΣΥΡΙΖΑ έπεσε με τα μούτρα στις χάρες και τα ρουσφέτια. Στελέχη της δημόσιας διοίκησης μου είπαν ότι τέτοιο πράγμα δεν είχαν δει ούτε με την επιστροφή της ΝΔ στην κυβέρνηση το 2004. Βεβαίως, δεν πρόλαβαν να “κλέψουν” με την τσοχατζοπουλική έννοια του όρου, καθώς πια δεν υπάρχουν και λεφτά για υποβρύχια και αεροπλάνα, αλλά τίποτε από όσα έκαναν δεν υποδηλώνει πως, αν υπήρχαν, δεν θα τσοχατζοπούλιζαν σα να μην υπάρχει αύριο.
Εδώ ο τυπάκος , κάνει δίκη προθέσεων . Επειδή σαν εντελώς νέα διακυβέρνηση που δεν είχαν ξανακυβερνήσει , έβαλαν δικούς τους ανθρώπους σε ΜΕΤΑΚΛΗΤΕΣ και ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ θέσεις που είναι δικαίωμα κάθε διοίκησης , επειδή διόρισαν αυτούς που είχαν υποσχεθεί ότι θα διορίσουν , που μπορεί να διαφωνώ εγώ για αυτό σαν φιλελεύθερος , αλλά δεν τους κακίζω επειδή ήταν συνεπείς στις υποσχέσεις τους , φτάνει ο αλητήριος να τους κατηγορεί , ότι ΘΑ ΕΚΛΕΒΑΝ γιατί έτσι είναι η φύση τους . Ξεκάθαρα ρατσιστική αντίληψη και βέβαια δείχνει την μικρότητα του τύπου . Και πρόσεξε , μιλάει για τσοχαντζοπούλειο έννοια , λες και μόνο αυτός έκλεψε και οι άλλοι είναι περιστερές . Τι άλλη απόδειξη θέλουμε για να καταλάβουμε πόσο φαύλος και λίγος είναι ο τύπος .
Αλλά αυτό τους κάνει μόνο “ίδιους” με τους προηγούμενους. Αυτό που μάθαμε επιπλέον σ’ αυτό το επτάμηνο είναι ότι η “αριστερά” έχει μια τρομερή ένδεια σε αξιόμαχα στελέχη. Αυτό που είδαμε στο υπουργικό συμβούλιο του ΣΥΡΙΖΑ υποτίθεται ότι ήταν η αφρόκρεμα, και αποδείχτηκε σκέτος αφρός. Οι υπουργοί της κυβέρνησης κυμαίνονταν κατά κανόνα από το “γραφικός ανεπάγγελτος” μέχρι το “παλαιολιθικός ιδεοληπτικός”, και ήταν στην πλειοψηφία τους εντελώς ανεξέλεγκτοι, ελευθέρας βοσκής ευκατάστατοι αργόσχολοι. Η πραγματικότητα έσκασε και στα δικά τους τα χέρια σα στρακαστρούκα, βεβαίως, είτε με τη μορφή καραβιών προσφύγων (που “λιάζονταν”), είτε με τις ελλείψεις στα σχολεία, για να μην τα ξαναλέμε για τα capital controls, τον ΕΝΦΙΑ και τα λοιπά της διαπραγμάτευσης. Αυτή η τραγικά αναποτελεσματική κυβέρνηση δεν κατάφερε να ολοκληρώσει ούτε κάτι συμβολικό, έτσι για να θυμόμαστε ότι πέρασε “αριστερή” κυβέρνηση από τη χώρα, το συμφώνο συμβίωσης των ομοφυλοφίλων, ας πούμε, ή την ρύθμιση της αγοράς των ΜΜΕ. Τίποτε ουσιαστικό δεν ολοκλήρωσαν. Αυτό το δείγμα ανικανότητας και ασχετοσύνης δεν έχει προηγούμενο στην πρόσφατη ιστορία. Ακόμα και οι πιο διεφθαρμένες κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ είχαν μερικές χτυπητές φωτεινές εξαιρέσεις, ενώ όλες ανεξαιρέτως οι κυβερνήσεις των παραδοσιακών κομμάτων, ανάμεσα στα λαμόγια και τους κλέφτες είχαν και μια αποθήκη στελεχών που καταλάβαιναν πώς λειτουργεί το κράτος και πώς εφαρμόζονται πολιτικές.
Εδώ συγκρίνει κυβέρνηση 7 μηνών μιας χώρας σε πτώχευση και κρίση , με τις κυβερνήσεις 30 χρόνων του ΠΑΣΟΚ , των πακέτων Ντελόρ και ΕΣΠΑ και του δημοσίου χρέους στο 28 % του ΑΕΠ που παρέλαβε . Ούτε διαιτητής που σφυρίζει γαύρο στο τηγάνι , δεν θα ήταν πιό μεροληπτικός .
4) Ήταν αναπόφευκτο
Το μεγαλύτερο μάθημα από όλα ήταν η οδυνηρή διαπίστωση ότι τίποτα από όλα αυτά δεν ήταν περιττό, κι όλα ήταν αναπόφευκτα. Δεν γινόταν να μη γίνουν τα πράγματα έτσι. Αν γίνονταν αλλιώς, αν μπορούσαν δηλαδή οι Έλληνες να συνειδητοποιήσουν από την αρχή ότι η αντιμνημονιακή υστερία (πρώτα του Σαμαρά και μετά του Τσίπρα) είναι μια μπούρδα και ότι πρέπει η όποια κυβέρνηση να στρώσει τα οικονομικά της χώρας και να κάνει μεταρρυθμίσεις, αν αυτό το είχαμε καταλάβει από το 2010, αυτό δεν θα σήμαινε ότι “θα βγαίναμε από τα μνημόνια” νωρίτερα. Αν είχαμε την ψυχραιμία, την λογική σκέψη και την πολιτική αντίληψη για να καταλάβουμε την πραγματική μας κατάσταση το 2010, τότε λογικά αυτά τα χαρίσματα θα τα είχαμε και το 2009, και το 2008, επί εκτροχιασμού του Καταλληλότερου. Θα τα είχαμε και το 2004. Θα τα είχαμε, ίσως, και παλαιότερα.
Και αν τα είχαμε όλα αυτά, δεν θα είχαμε χρεοκοπήσει έτσι, και δεν θα χρειαζόταν να τρέχουμε τώρα.
Το σημαντικότερο επιμύθιο του τελευταίου επταμήνου είναι το ότι όλα αυτά που περάσαμε τα τελευταία έξι χρόνια, υπήρξαν απαραίτητα στάδια μιας απότομης και βίαιης ενηλικίωσης.
Η οποία, όπως είδαμε και στην τηλεόραση τις προάλλες, δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα.
Τα τελευταία σχόλια , είναι αυτό που λέμε ξεκάρφωμα . Εχει γράψει τόσα ψέμματα , τόσες βλακείες για το μεροκαματάκι , που προσπαθεί στο τέλος , λέγοντας προφανή πράγματα , να περισώσει τα ερείπια της αξιοπιστίας του . Αστεία η προσπάθεια του , όπως και ο ίδιος .
http://www.kathimerini.gr/830464/opinio ... shs-syriza
Νομίζω ότι ξεκαθάρισα γιατί έγραψα το προηγούμενο σχόλιο και νομίζω ότι και λίγα του έγραψα , γιατί κάτι τέτοιοι τύποι , γράφουν στρατευμένα , ενώ πουλάνε τάχα δημοσιογραφία γνώμης και είναι πολύ επικίνδυνοι .
Δεν ξέρω αν έχεις προλάβει και έχεις διαβάσει άρθρα του Γιάννη Μαρίνου στον Οικονομικό Ταχυδρόμο παλιά . Εκεί είχαμε πράγματι αρθρογραφία γνώμης και μάλιστα σε ένα εντελώς αφιλόξενο για τον φιλελευθερισμό πολιτικό και οικονομικό περιβάλλον της εποχής 75-95 .
Δυστυχώς είχε δίκιο ο Ησίοδος για όσα ζούμε
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 06/09/2015 05:45
Η αναδρομή στο παρελθόν ισχύει και ως παρόν, όπως διαπιστώνει κάθε καλόπιστος παρατηρητής. Στις 30 Σεπτεμβρίου 1994 έλαβα απροσδοκήτως επιστολή από την πριγκίπισσα Μάργκιετ της Ολλανδίας, στην οποία ως πρόεδρος του European Cultural Foundation ζητούσε την προσωπική μου άποψη στο θέμα-ερώτημα «Ευρώπη 2000. Μεταξύ ελπίδας και ανησυχίας». Την επιστολή αυτή την ανακάλυψα πρόσφατα στα φύρδην-μίγδην αρχεία μου. Τα όσα απάντησα τότε θα τα έγραφα και σήμερα. Τα παραθέτω:
Ελπίδα: Ελπίζω ότι η ανάγκη της οικονομικής επιβίωσης της Ευρώπης μέσα στην ένταση που δημιουργεί η χωρίς όρια επιδίωξη της ανταγωνιστικότητας σε μια παγκόσμια αγορά χωρίς σύνορα θα συνδυασθεί με κοινοτικές και επί μέρους εθνικές πολιτικές που θα αντιμετωπίζουν τα θύματα αυτού του αγώνα ως ανθρώπους και όχι ως ποσοστά ανεργίας. Και αυτό μπορεί να επιτευχθεί αν οι κυβερνήσεις αφήσουν τους κανόνες της αγοράς να λειτουργήσουν χωρίς εμπόδια και προστατευτισμούς, ενώ ταυτόχρονα θα εφαρμόσουν πολιτικές και μέτρα που θα καλύπτουν με τη στοργή της κοινωνίας όσους δεν μπορούν να προσαρμοσθούν στις νέες συνθήκες. Ανησυχία: Οι κοινωνικές εντάσεις και η παράδοσή μας στα ταπεινά ζωώδη ένστικτά μας μόνο μέσω της αποκατάστασης των δοκιμασμένων ανά τους αιώνες ατομικών, πολιτικών και πολιτισμικών κατακτήσεων μπορούν να εξουδετερωθούν. Οπως έλεγε ο T. S. Elliot: «Για να διασωθεί η ευρωπαϊκή πνευματική παράδοση και για να προβάλλονται οι εθνικοί συντελεστές που την αποτελούν πρέπει να καλλιεργούνται αδιάκοπα οι πηγές της στην Ελλάδα και να ανανεώνονται αδιάκοπα εκεί», πράγμα που δυστυχώς δεν συμβαίνει πια ούτε στη χώρα μας ούτε στην υπόλοιπη Ευρώπη. Φρονώ ότι, αν δεν βρεθεί τρόπος ελέγχου της ηλεκτρονικής παραπληροφόρησης και εξαχρείωσης των τηλεοπτικών και ηλεκτρονικών εν γένει επικοινωνιών, οι ευρωπαϊκοί λαοί αλλά και ολόκληρος ο κόσμος θα περιέλθουν βαθμιαία στη δικαιοδοσία των οργουελικών μεγάλων αδελφών. (...) Και έτσι θα επαληθευθεί ο Ησίοδος που είχε προβλέψει: «Θα 'ρθει καιρός που νομοθέτης θα είναι η βία και η δύναμη. Οι κακοποιοί θα 'ναι σεβαστοί απ' όλους. Ο όρκος δεν θα δεσμεύει κανέναν και ο άξιος δεν θα βρίσκει καταφύγιο πουθενά».
Μετά 20 έτη από τότε που εγράφησαν αυτές οι απαντήσεις δεν βλέπω τι διαφορετικό θα μπορούσα να πω για να περιγράψω πώς εκλαμβάνω αυτές τις δύο λέξεις-έννοιες σε σχέση με την Ευρώπη του 21ου αιώνα. Αλλωστε και αυτός διαψεύδει τις ελπίδες όσων δεν συμμερίζονται τις απόψεις μου. Κατά μείζονα δε λόγο επαυξάνει τις ανησυχίες και την αγωνία μου καθώς επιβεβαιώνεται η πρόβλεψη του Ησίοδου. Οι άξιοι δύσκολα βρίσκουν καταφύγιο. Αντίθετα, οι κακοποιοί είναι πια σεβαστοί απ' όλους. Εγκληματούν ανεμπόδιστα, τρομοκρατούν, δολοφονούν, ληστεύουν, συνάπτουν συμβόλαια κρατικά ή για δικηγορικές υπηρεσίες με πλούσιες μίζες και έχουν καταστήσει δημοκρατία και κράτος δικαίου άθυρμα στα χέρια αδίστακτων λαοπλάνων βολεψάκηδων και χωρίς όρια ιδιοτέλειας πολιτικών και πολιτών. Ηδη με νόμο του ΣΥΡΙΖΑ αποφυλακίζονται οι δολοφόνοι και το μόνο που απομένει είναι να διώκονται οι διαφωνούντες με τη δημόσια αταξία και ανασφάλεια. Θα πούμε επιτέλους «φτάνει πια» με την ψήφο μας;
Και το προπροηγούμενο σχόλιο του , λέει πολύ σωστότερα , σαφέστερα και λακωνικότερα , εκείνα το οποία θέλει να πει για να πουλήσει υπηρεσία ο προηγούμενος τύπος .
Ας ξαναθυμηθούμε πώς φθάσαμε στην υπερχρέωση
ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 30/08/2015 05:45
«Οι δύσπιστοι αλλά και οι καλόπιστοι αναγνώστες των τελευταίων σημειωμάτων μου εύλογα θα διερωτώνται: Μα πώς φθάσαμε σε αυτή την υπερχρέωση και στον χωρίς όρια δανεισμό που μας έκανε να χρωστάμε τα μαλλιά της κεφαλής μας; Πότε επιτέλους θα καταβληθεί η αναγκαία προσπάθεια για να συρρικνωθεί το αθεράπευτα σπάταλο κράτος και να συγκρατηθεί ο ιδιωτικός υπερκαταναλωτισμός μας με δανεικά;» διερωτιόμουν σ' αυτή τη μοναχική στήλη στις 2 Σεπτεμβρίου 2007. Δυστυχώς οι νεότερες γενιές αγνοούν παντελώς, ενώ οι παλιότερες λησμόνησαν ή δεν θέλουν να θυμούνται, ότι η αφετηρία αυτού του ασυγκράτητου κατήφορου ανατρέχει στο 1981, όταν ανήλθε στην εξουσία το ΠαΣοΚ και ταυτόχρονα ενταχθήκαμε στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα. Οι τότε κυβερνήσεις Ανδρέα Παπανδρέου απορρύθμισαν και κομματικοποίησαν τον κρατικό μηχανισμό και άνοιξαν την κερκόπορτα για να αλωθεί ο χώρος της εκπαίδευσης και ιδιαίτερα των πανεπιστημίων από τη μαρξιστική Αριστερά, η οποία έκτοτε τον εξουσιάζει. Επίσης ανέχθηκαν, αν δεν υπέθαλψαν, τη διαφθορά ολόκληρης της κοινωνίας και ξεχαρβάλωσαν την οικονομία με κοινωνικοποιήσεις και δίωξη της υγιούς επιχειρηματικότητας. Ενοχοποίησαν το κέρδος και την επιτυχία στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας διατηρώντας τεχνητά εν ζωή χρεοκοπημένες επιχειρήσεις, τις οποίες παρέδωσαν στη ληστρική διαχείριση αχόρταγων συνδικαλιστών.
Ποιο ήταν το αποτέλεσμα;
l Το δημόσιο χρέος από 29,7% του Ακαθάριστου Εθνικού Προϊόντος (ΑΕΠ) το 1981 εκτοξεύθηκε στο 108,5% το 2004 (αύξηση 265,3%).
l Η ανεργία από 4% το 1981 είχε υπερβεί το 11% το 2004, δηλαδή σχεδόν τριπλασιάστηκε.
l Οι ρυθμοί ανάπτυξης έπεσαν σε σχεδόν μηδενικά ποσοστά.
l Το βιοτικό μας επίπεδο ως ποσοστό του μέσου κοινοτικού αντί να αυξάνεται μειωνόταν επί πολλά χρόνια. Ηταν 77,5% του μέσου κοινοτικού όρου το 1981, υποχώρησε σε 67,2% το 1989 και σε 63,7% το 1995. Και αυτά παρά τις τεράστιες δωρεάν παροχές της Ευρωπαϊκής Ενωσης, ανύπαρκτες ως το 1981.
l Αναπόφευκτο αποτέλεσμα αυτής της λαϊκίστικης και άσωτης πολιτικής του σπάταλου κράτους, ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων διπλασιάστηκε. Από 327.000 το 1981 έφθασαν τις 596.000 το 2004 και δυστυχώς η μη επανίδρυση του κράτους επί ΝΔ διευκόλυνε την περαιτέρω αύξησή τους.
Ερώτημα: Γιατί οι κυβερνήσεις ΠαΣοΚ, που συνέβαλαν μετά το 1994 σε συγκράτηση, έστω και πρόσκαιρα, του κατήφορου της οικονομίας και σε σημαντικές βελτιώσεις, δεν διαχώριζαν τη θέση τους από την ολέθρια πολιτική της πρώτης οκταετίας του ΠαΣοΚ;
Μια εύλογη απάντηση είναι ότι ήταν οι ίδιοι που συνέβαλαν ως κορυφαία στελέχη και στην τότε παράλογη διάλυση της οικονομίας και της αναπτυξιακής διαδικασίας. Σημειωτέον ότι ο ίδιος ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε έμμεσα αποκηρύξει το παρελθόν του, κάτι που επιμελώς αποσιωπούν και οι νεοδημοκράτες και οι συριζαίοι. Είχε μετανοημένος καταγγείλει τα ρετιρέ των καλοπληρωμένων υπαλλήλων του δημοσίου τομέα. Επίσης είχε αναγνωρίσει ότι καταναλίσκουμε περισσότερα από όσα παράγουμε και ότι αν δεν αφανίσουμε το δημόσιο χρέος αυτό θα μας αφανίσει. Ο ΣΥΡΙΖΑ, μιμούμενος το ΠαΣοΚ του Ανδρέα, αλλά αριστερότερα και αδέξια, αποτελείωσε την οικονομία. Και οι εκλογές μάλλον θα βάλουν την ταφόπλακά της.
Ο άεργος πιτσαδόρος , διέλυσε την χώρα , την ιδιωτική οικονομία , έσωσε το πασοκ από την φυλακή και έφερε την αριστερά στην εξουσία . Και αυτά δεν ήταν τα μόνα αρνητικά .
Για αυτά που έκανε ο χαρακτηρισμός με το μόνο πραγματικό επάγγελμα που έκανε κατά δήλωση του ως πιτσαδόρος το αμέρικα , είναι και ευγενής και επιεικής .
Και επειδή παριστάνει το συγγραφέα νομίζει ότι παίζοντας με τις λέξεις θα κοροϊδέψει κάποιους χάνους. Δυστυχώς σε κάποιους το καταφέρνει. Επιγραμματικά:
- Αλλο το "δεν υπάρχει εναλλακτική εντός ΕΕ" και άλλο το "δεν υπάρχει εναλλακτική". Προφανώς και υπάρχει και εναλλακτική και αν ποτέ γίνει σοβαρή και χωρίς ταμπού συζήτηση για την ΕΕ θα γίνεται όλο και πιο δημοφιλής. Bonus αστείο: Όταν με το καλό πάψει να υφίσταται η ΕΕ ως ένοια με ποιον θα υπογράφουμε το "αναπόφευκτο" μνημόνιο;

- Στην κριτική για τον Τσίπρα εντάξει, η |λογοκρισία| έχει βαρέσει το διάστημα. Αντίστοιχο παράδειγμα με τις ηλιθιότητες που λέει είναι πχ η σύγκριση του εκλογικού αποτελέσματος του Εβερτ με το Σαμαρά => ο Έβερτ δεν έκανε και κάτι σπουδαίο, ποιος Σαμαράς τώρα;
ή αντίστοιχα, τεράστιος πολιτικός ο Έβερτ συνέτριψε το Σαμαρά. BTW ο Κουβέλης πήρε 7% σχεδόν δηλαδή το 50% των ψήφων σε σχέση με το ΣΥΡΙΖΑ τον 5/2012, άρα η διάσπαση έγινε 2/3 - 1/3. - Ποιο είναι το περιβόητο αφόρητο κόστος των CC και γενικότερα του 7μήνου; Το έχει κάπου πρόχειρο; Γιατί εκ των υστέρων και παρά το κορόιδο που κάνουν όσοι μας παράθεταν αηδίες και ο τουρισμός αυξήθηκε, οι πωλήσεις αυτοκινήτων ή άλλων τιμαλφών αυξήθηκαν κατακόρυφα και γενικότερα η εικόνα μηδενισμού του ΑΕΠ με τα 10δις ζημία σε 2 βδομάδες δεν επιβεβαιώθηκε ούτε κατά το ελάχιστο.
Και φυσικά και όλα αυτά που ορθότατα επισημαίνει ο criuser (εκτός από όσες ιδεολογικές εκτιμήσεις είναι προφανές ότι διαφωνώ κάθετα)
Ο συγκεκριμένος τύπος , που τον έψαξα στο νετ , γιατί δεν τον ήξερα , διαφημίζει για μαγκιά του ότι τελείωσε μια συνήθη σχολή , το Βιολογικό , σε διπλάσιο του απαιτούμενου χρόνο . Μπορεί βέβαια να εγκαλέσει άνετα τον Μπαλτά ότι είναι εναντίον της αριστείας , που είναι βέβαια , αλλά δεν φωνάζει ο κλέφτης να φοβηθεί ο νοικοκύρης .
Εφτιαξε ένα κακόηχο μπλόκ κλέβοντας το όνομα του σάιτ Σπιτόγατος , μιας λέξης που υπάρχει στο λεξιλόγιο μας εδώ και δεκαετίες και δείχνει αυτόν που δεν ζει κοσμική ζωή και το ονόμασε Σπιτόσκυλο . Πιό ταιριαστό του θα ήταν να το ονομάσει σπιτόγιδο η σπιτόβοδο
criuser έγραψε:Δεν με απασχολεί καθόλου αν το προσπερνάς .
Ο άεργος πιτσαδόρος , διέλυσε την χώρα , την ιδιωτική οικονομία , έσωσε το πασοκ από την φυλακή και έφερε την αριστερά στην εξουσία . Και αυτά δεν ήταν τα μόνα αρνητικά .
Για αυτά που έκανε ο χαρακτηρισμός με το μόνο πραγματικό επάγγελμα που έκανε κατά δήλωση του ως πιτσαδόρος το αμέρικα , είναι και ευγενής και επιεικής .
Το ότι μπήκαμε στα μνημόνια φταίει ο πιτσαδόρος; Το ότι είμαστε με cc φταίει ο πιτσαδόρος; Παρέλαβε ένα μπουρδέλο, το διατήρησε και αφού το παρέδωσε το κάναν οι άλλοι πολλαπλάσια χειρότερο. Στην ουσία η διακυβέρνησή του ήταν ένα διάλειμμα από την φάση ''πως να καταστρέψετε μια χώρα''.
panos2171 έγραψε:
Το ότι μπήκαμε στα μνημόνια φταίει ο πιτσαδόρος; Το ότι είμαστε με cc φταίει ο πιτσαδόρος; Παρέλαβε ένα μπουρδέλο, το διατήρησε και αφού το παρέδωσε το κάναν οι άλλοι πολλαπλάσια χειρότερο. Στην ουσία η διακυβέρνησή του ήταν ένα διάλειμμα από την φάση ''πως να καταστρέψετε μια χώρα''.
Γιατί ρε Πάνο; Σε χάλασε που ο εργοδότης σου δεν μπορούσε να εισάγει πρώτη ύλη και σε έβγαλε σε αναγκαστική άδεια και μετά σε διαθεσιμότητα και έπαιρνες τα @@ σου ;
Αν δεν ήσουν τόσο μακριά κι ερχόσουν συχνότερα στις συναντήσεις θα άκουγες ιστορίες από συμφορουμίτες που δεν μπορούσαν να εισάγουν εμπόρευμα κι έχαναν πελάτες.
Αρα το πρόβλημα δεν είναι ότι μπήκαμε στα μνημόνια , είναι πως τα εφαρμόσαμε .
Στην ουσία η διακυβέρνηση του είναι πως να καταστρέψετε μιά χώρα , να κάνετε την δεξιά πασοκ και να φέρετε την αριστερά στην εξουσία .
Ξέρεις και ένα μπουρδέλο για να φέρνει φράγκα χρειάζεται διοίκηση και μάλιστα χρηστή
Αλλιώς οι πτνες και οι τσατσάδες θα τσεπώνουν τα λεφτά και εσύ θα πληρώνεις τα έξοδα .
Ε , ο πιτσαδόρος αυτό έκανε , μόνο που ήταν αρχιτσατσά και ο ίδιος και ιδιοκτήτες του μπουρδέλου εμείς .
criuser έγραψε:Εγώ είμαι μνημονιακός . Οι άλλοι είναι αντιμνημονιακοί .
Σοβαρά; Ομολογώ ότι εκπλήσσομαι, γιατί κατά καιρούς μου δίνεις την εντύπωση ότι δεν θα έβρισκες ιδιαίτερα δύσκολο να στηρίξεις κόμματα που όχι απλά χρησιμοποιούν "αντιμνημονιακή" ρητορική, αλλά έχουν στηρίξει όλο τον ψηφοθηρικό μηχανισμό τους σε αυτή.


