- 28 Οκτ 2015, 01:25
#179194
gto250swb έγραψε:Δεν ειναι δυσκολο να διακρινεις τη καταστροφικη πορεια της σοσιαλοδημοκρατιας και την την αδρανεια που ελοχευε μεσα απο τις επιλογες ρεφορμισμου, η ιδια η ιστορια του SPD τα λεει ολα. Οσο για τις κυβερνησεις εθνικης ενοτητας με συμμετοχη κομμουνιστικου κομματος και στη Γαλλια με τη συμμετοχη του PCF ο Ζοσπεν ιδιωτικοποιησε την Airfrance... Ο Τοgliatti εδρασε ως αντιδραστικος εν μεσω δημοκρατικων δυναμεων? Δεν νομιζω, οι συσχετισμοι στην ιταλικη πολιτικη σκηνη ειναι πολυ λεπτοι.Και οχι μονο, δεν θα επρεπε να μας κανει εντυπωση οι αναδιπλωσεις κουμμουνιστικων κομματων που δρουν σε ενα αστικο περιβαλλον που η κρατικη εξουσια στηριζομενη απο την αστυνομια-στρατο-εκκλησια εχει το πλεονεκτημα. Εδω το PCF το Μαι του68 εκανε τη κοτα για να διαφυλαχτει η ακεραιοτητα της 5ης δημοκρατιας με τιμημα στις εκλογες μετα που τον ηπιε κανονικα και καλα να παθει, οπως και ο Togliatti παρα τις σφαιρες που εφαγε δεν ανεβηκε στα βουνα.
η πορεία της σοσιαλδημοκρατίας προς τον θανάσιμο εναγκαλισμό της με την χριστιανοδημοκρατία, όπως τελικά έγινε και με τα ίδια τα μεταπολεμικά σοσιαλιστικά κόμματα,από τα οποία προήρθε η πρώτη, ήταν εν μέρει, και το φυσικό επακόλουθο του πατερναλιστικού καπελώματος και της κηδεμονίας που αυτά υπέστησαν από τα κομμουνιστικά.Στα οποία οι δάφνες του πολέμου, αναγνώρισαν το προνομιακό δικαίωμα να απευθύνονται στις μάζες, στο όνομα του σοσιαλισμού. Και ο ρεφορμισμός και η έλλειψη χαρισματικών ηγετικών προσωπικοτήτων στο χώρο των σοσιαλιστικών κομμάτων, στοίχισαν ακριβά. Αλλά ήταν η ιδεολογική πρωτοκαθεδρία και η πρωτοβουλία της δράσης που αναγνωρίστηκε στα κομμουνιστικά κόμματα, κατά τη διάρκεια των εκλογικών συνεργασιών και των κοινών μετώπων με τους σοσιαλιστές , που δημιούργησαν την κρίση ταυτότητας και το πρώτο ρήγμα στο σοσιαλιστικό πολιτικό χώρο, σε μια εποχή που ενώ αυτός παρέμενε ακόμα πιστός στις μαρξιστικές αρχές,βρέθηκε στη θέση να συμπορεύεται με αυστηρά, ιεραρχικά δομημένα και ανελεύθερα στην εσωτερική τους λειτουργία κόμματα,που υπηρετούσαν το σταλινισμό . Επομένη λοιπόν ήταν η πρώτη διάσπαση, στο όνομα του "ανθρώπινου σοσιαλισμού", όπως συνέβη στην περίπτωση του ιταλικού PSI του Nenni και του Basso και του PSDI υπό τον Saragat. Και η πίεση ήταν αμφίπλευρη.Και από την πλευρά της χριστιανοδημοκρατίας, που ήθελε τη δημιουργία μετριοπαθέστερων και άρα πιθανότερων πολιτικών συνεργατών, και από τα ΚΚ, που επιθυμούσαν την εκκαθάριση του σοσιαλιστικού χώρου από εμφανώς αντικομμουνιστικά στελέχη.
Τον Togliatti είναι εύκολο να τον κρίνεις,όπως και εξίσου άδικο, υπό την πολυτέλεια της προοπτικής του χρόνου, που αυτός δεν είχε,δρώντας μέσα σ'αυτόν,και μάλιστα υπό το βάρος της γνώσης, πως μετωπική αντιπαράθεση με τον αστικό χώρο και με τον αμερικανικό στόλο αγκυροβολημένο στα ανοιχτά της Napoli τις παραμονές της εκλογικής αναμέτρησης του 48, θα οδηγούσε σε οριστική συντριβή το εργατικό κίνημα.Το θέμα είναι ότι τον έκριναν εγκαίρως και εύστοχα οι σύντροφοί του (Longo, Secchia, Amendola ecc),που περισσότερο τον θαύμαζαν, παρά τον αγαπούσαν.Και το σημαντικότερο είναι ότι ο ίδιος έδρασε αντίθετα ή τέλος πάντων ερμηνεύοντας κατά το δοκούν τη βασική θέση του Gramsci, σύμφωνα με την οποία, ο "πόλεμος θέσεων" δεν καθιστούσε μη αναγκαἰα την κατάληψη της εξουσίας με επαναστατική δράση στο μέλλον. Ο Togliatti αντιθέτως όχι μόνο αποσύνδεσε τον "πόλεμο θέσεων" από τον "πόλεμο ελιγμών", αλλά στο όραμα της "προοδευτικής δημοκρατίας", υπερέβαλε σε επίπεδο συμμαχιών από πάνω προς τα κάτω (άρα και με τον αστικό χώρο), αποσύνδεσε το πολιτικό του πρόγραμμα από την επαναστατική εγρήγορση της εργατικής τάξης, ποντάροντας στην "ουδετερότητα" των ιταλικών κρατικών δομών κατά τη διάρκεια αυτής της μετάβασης.
Και με βάση όλα τα παραπάνω απεδείχθη περισσότερο τακτικιστής, πραγματιστής και καλόπιστος, από όσο θα επιτρέπετο. Καταρχήν υπερτίμησε την προοδευτικότητα του χριστιανοδημοκρατικού κόμματος και του ίδιου του De Gasperi, πιστεύοντας, παρασυρμένος από τα προφασιστικά πολιτικά πρότυπα, ότι η χριστιανοδημοκρατία αποτελούσε τη συνέχεια του καθολικού λαϊκού κόμματος του Sturzo. Υποτίμησε τη σημασιά του υπονομευτικού ρόλου των γραφειοκρατικών δομών του κράτους, που επί Mussolini είχαν διογκωθεί και τελικά όχι μόνο απέτυχε να τις αναδιαρθρώσει οργανωτικά, καθιστώντας τες πολιτικά ουδέτερες , αλλά απέτυχε και στην εκκαθάριση του προσωπικού τους,καταφεύγοντας στην περιβόητη αμνηστία του 46 (που έφασε να κάνει διάκριση μεταξύ κοινών βασανιστών που απλά έσπαζαν παϊδια και έδιναν καστορέλαιο και απηλλάγησαν..... και απάνθρωπων ). Δεν ήταν μόνο η απεμπόλιση της αγροτικής μεταρρύθμισης, αλλά το γεγονός ότι έφτασε να ενστερνιστεί μια Realpolitik, στην οποία η ανοικοδόμηση της οικονομίας περιοριζόταν σε μια χρηστή δημοκρατική διεύθυνσή της, σε φιλελεύθερες γραμμές του 19 ου αιώνα, όπου εξἠρετο ο ρόλος της ιδιωτικής βιομηχανίας, δεν γινόταν κανένας λόγος για εθνικοποιήσεις, αποκηρύσσετο η ιδέα του εθνικού οικονομικού σχεδιασμού ως ουτοπικού και κηρύτετο ο πόλεμος κατά της διαφθοράς και της κλεπτοκρατίας.
Τελικά εκείνο που πρέπει να του πιστωθεί είναι η μετατροπή ενός μικρού γκρουπ ακτιβιστών σε ένα μαζικό και δυναμικό κόμμα, την ιεραρχία και την εσωτερική αντιδημοκρατική λειτουργία του οποίου είναι αμφίβολο αν ο Gramsci θα ενέκρινε. Και βέβαια, ότι προτίμησε να μην αιματοκυλίσει τη χώρα μετά την απόπειρα εναντίον του, παρά εισηγήσεις περί του αντιθέτου....αν και όσοι αγαπάμε την Ιταλία και του μύθους της, προτιμάμε τη λαϊκή εκδοχή, σύμφωνα με την οποία την επικινδυνότητα της κοινωνικής εντάσης εκτόνωσε, λίγες μέρες μετά το συμβάν, η νίκη του μεγάλου Gino Bartali στο γύρο της Γαλλίας.
