- 09 Απρ 2015, 20:21
#98920
Μια κι έχω χρόνο, ας προσθέσω κάποιες σκέψεις σχετικά με το "Δημόσιο".
(1) Ο Έλληνας (δεξιός ή αριστερός) γενικά ψήφιζε και ψηφίζει με λογική συμφέροντος δημοσίου υπαλλήλου. Αν δεν είναι ελπίζει ότι θα γίνει, είτε από ρουσφέτι είτε από επέκταση του κράτους, με μια ασαφή-συγκεχυμένη ελπίδα για "κρατικές" επιχειρήσεις παντού!
Ενδεχομένως να διαπαιδαγωγήθηκε έτσι η κοινωνία από τις "κρατικοποιήσεις" του μεγάλου Καραμανλή και τις "κοινωνικοποιήσεις" του Α. Παπανδρέου, όλων των "προβληματικών επιχειρήσεων" του '70-80. Το κράτος έσωζε τις θέσεις εργασίας.
Οι ιδέες για περιορισμό δαπανών του κράτους γιατί πνίγουν την οικονομία, σήμερα αγγίζουν μόνο κάποια μεσαία στρώματα μορφωμένων.
(2) Το πρόβλημα απόδοσης στο Δημόσιο, στο βαθμό που αφορά τους ΔΥ, είναι η υπερβολική δημοκρατία κι ανοχή του συστήματος. Ανύπαρκτη λογοδοσία, αξιολόγηση, .... άπειρα παραθυράκια να ξεφεύγει κανείς από τα καθήκοντα του και με νομιμοφανή τρόπο αν ξέρει και θέλει να εκμεταλευτεί το σύστημα. Οι παλιοί τα έκαναν για ρουσφέτια, οι τωρινοί τα διεκδικούσαν για καταχτήσεις των εργαζομένων ... καμία ελπίδα αλλαγής!
(3) Το κόστος λειτουργίας του Δημοσίου έχει συρρικνωθεί θεαματικά τα προηγούμενα χρόνια, δεν είναι πια το πρόβλημα. Το θέμα είναι που θα ξοδεύονται ότι χρήματα θα υπάρχουν διαθέσιμα στο δημόσιο σήμερα (αναπτυξιακά ή σε αυξημένο κόστος Δημοσίου) κι αν θα μπορέσει να ξανατρέξει η οικονομία (που προϋποθέτει σταθερότητα και αξιοπιστία).
Τελευταία επεξεργασία από Adriver και 09 Απρ 2015, 20:30, έχει επεξεργασθεί 1 φορά/ες συνολικά