g8777 έγραψε:Το πρόβλημά μου είναι η προκρούστεια κλίνη που έχεις ξαπλώσει όλους τους συνανθρώπους πλέον και κρίνεις στις εσωτερικές τους σχέσεις με βάση την εξωτερική τους εμφάνιση ( όπως πρώτος έτρεξες να μας αιτιολογήσεις με ποστ για καθρέφτες και δεν συμμαζεύεται ).Είμαι από γεννησιμιού μου πολύ κυνικός και δεν πρόκειται ποτέ να δεχτώ πως η εξωτερική εμφάνιση δεν παίζει ρόλο σε ΌΛΕΣ τις σχέσεις. Το τι ψάχνει ο καθένας, κάποιες φορές είναι διαφορετικό, αλλά η μαύρη αλήθεια είναι πως ο πολύς κόσμος, το τι είναι όμορφο συνήθως το έχει λυμένο και είναι παρόμοιο για όλους.
Εγώ αυτό το λέω κατάντια στα δικά μου βιβλία. Για να σου μιλήσω και εγώ από την πλευρά μου σοβαρά.
Δεν θα κάτσω να ασχοληθώ και να σου μάθω την αλφαβήτα, θα στην μάθει η ίδια η ζωή, θες δεν θες.![]()
Πάντως θα σε παραδεχτώ αν στην απάντησή σου υπάρχει η λέξη "Μάτι".
Δεν θα πουν δηλαδή πολλοί μπάζο την Μόνικα Μπελούτσι, ενώ παίζει κάποιοι να πουν πως ο Σταμάτης Κραουνάκης πρέπει να κάνει διαίτα για πολλούς λόγους που δεν χρειάζεται να αναφέρουμε και δεν είναι εμφανισιακοί μόνον. Σίγουρα όμως θα βρεθεί κόσμος να γουστάρει και χοντρούς, όπως και πολύ αδύνατους ή με μεγάλη μύτη. Μπορεί να έχεις μεγάλη μύτη, και να έχεις ωραίο σώμα, και σε κάποιον θ'αρέσει αυτό.
Ο Τσαρλς Μπουκόφσκι είχε τα τυχερά του και με πολύ ωραίες γκόμενες. Είχε κατά καιρούς (και τα έχει πει και μόνος του) ακόμη περισσότερες άσχημες ή πολύ άσχημες. Θυμάμαι ανάγλυφα την περιγραφή του στις Ιστορίες ενός Πορνόγερου, να περιγράφει μία τόσο κοντή και τόσο χοντρή που δεν ήξερες από πια πλευρά να καβαλήσεις. Και πως την γύριζε στο κρεβάτι σαν μπάλα.
Οι άνθρωποι είναι περίεργα καράβια κοινώς.
Σε συνέχεια του παραπάνω, το τι είναι κατάντια, έχει να κάνει με τα βιβλία που διαβάζεις. Όπως και με την αντίληψη που έχεις για τον κόσμο. Προφανώς και δεν περιμένω να μάθω την αλφαβήτα στο φόρουμ, ειδικά σε αυτή την ηλικία. Ό,τι έμαθα έμαθα, λίγα πράγματα μπορούν να βελτιωθούν. Βιωματικά μιλώ εξάλλου.
Η ερμηνεία που δίνεις για τον κόσμο, το πού και πώς τοποθετείς τον εαυτό σου σε αυτόν, το τι και πώς προσπαθείς (αν το κάνεις) ν'αλλάξεις, είναι κι αυτό που σε χαρακτηρίζει στο τέλος. Εγώ ευτύχησα στα 40+ να βρω τον άνθρωπο που γουστάρω και να τα έχει όλα αυτά που έψαχνα. Πριν , η "προκρούστια" (που λες κι εσύ) λογική μου δεν μου επέτρεπε να δεχτώ εκπτώσεις, και δεν μου επέτρεψε να καταπιώ αυτό που δεν γούσταρα και δεν σκέφτηκα στιγμή να πω "δεν πειράζει, καλή είναι, μην το κουράσω άλλο".
Τώρα λοιπόν, δεν θα ήμουν μεγάλο @, δεν θα ήμουν μεγάλος |λογοκρισία|, αν παρατούσα τον εαυτο μου; Εγώ έτσι το βλέπω.
ΑΝ λοιπόν σε 20 χρόνια βγούμε μια φωτο μια φωτό με την καλή μου, και δείχνουμε όπως ο κος και η κα Jackman, κι είμαι εγώ σαν την κυρία, θα νιώσω πως έχω φερθεί απαίσια στον άνθρωπο που έχω δίπλα μου. Και δεν θα ψάξω δικαιολογίες, αν μου έχει ρίξει κάνα κέρατο ή αν θέλει να με παρατήσει. Δεν είναι (μάλλον) gay o Hugh, η κα. είναι πια γιαγιά (και χοντρή μάλιστα όπως λες κι εσύ), ενώ αυτός όχι. Tough luck, αλλά με τέτοια διαφορά ηλικίας, ήταν αναπόφευκτο.
Εναλλακτικά, θα μπορούσα να βγάλω ένα λογύδριο για τη ματαιότητα της ύπαρξης και για το γεγονός πως το μυαλό μετράει μόνο, το σώμα είναι φθαρτό, βρώμικο και άχρηστο. Πχ.

Είναι πανεύκολο να γράψεις τέτοιες εξυπνάδες, για να κρύψεις την ουσία. Και η ουσία είναι πως το μυαλό κάνει μια δουλειά, το σώμα κάνει μια άλλη και κανένα από τα δύο δεν αντικαθιστά ή υποκαθιστά το άλλο.









