- 19 Απρ 2022, 13:46
#760303
Ερρμμμ, ο Σαντάμ ήταν ο εχθρός του εχθρού, αλλά πολύ βόλευε τις ΗΠΑ να τον υποστηρίζουν και να τον εξοπλίζουν. Είναι γνωστή η αγαστή συνεργασία του με τον μετέπειτα διώκτη του D. Rumsfeld, όπως επίσης ότι, όταν ο μακαρίτης έθεσε στην αμερικανίδα Πρέσβειρα April Glaspie, το ζήτημα του Κουβέιτ, αυτή του απάντησε ότι "The US has no opinion on Arab-Arab conflict" και ότι "the Kuwait issue is not associated with America".
Οπότε ο Σαντάμ μπούκαρε, μετά πέσανε να τον φάνε, αλλά όταν έπαυσαν οι εχθροπραξίες, του επέτρεψαν να κρατήσει πολεμικά ελικόπτερα υπό το πρόσχημα των αναγκών μετακίνησης των κυβερνητικών αξιωματούχων λόγω καταστροφής των χερσαίων προσβάσεων, τα οποία στη συνέχεια χρησιμοποίηθηκαν από τον Σαντάμ για την καταστολή της εκεί εξέγερσης. Ο στρατιωτικά αδυνατισμένος Σαντάμ βόλευε για μία ακόμη δεκαετία, μέχρι που ήρθε ο Dubya, αντικειμενικά ανίκανος να αντιληφθεί γιατί ο πατέρας του δεν έφτασε μέχρι τη Βαγδάτη, και με πρόσχημα τα WMD και ωθούμενος από τα γεράκια της Ουάσιγκτον, έκανε το Ιρακ 51η Πολιτεία των ΗΠΑ (θυμίζω για όσους ξεχνούν ότι είχε εγκατασταθεί κανονική πολιτική-στρατιωτική διοίκηση για σχεδόν δύο χρόνια, η περίφημη Coalition Provisional Authority, με επικεφαλής τον δημοκράτη
Paul Bremer). Τότε βέβαια υπήρχε κατακραυγή, αλλά ούτε λόγος για επιβολή κυρώσεων, διεθνή απομόνωση, cancel culture κλπ, έτσι;
Ό,τι και να ήταν ο Σαντάμ, ή ο Καντάφι, η εισβολή ή αντίστοιχα η στρατιωτική εμπλοκή ήταν καταδικαστέες, ως επεμβάσεις σε μία κυρίαρχη, μη δημοκρατική χώρα.
Όμοια και στην Ουκρανία, με αυτά που συνέβαιναν στην ανατολή σε βάρος των Ρωσόφωνων, και με το εν γένει καλλιεργούμενο μίσος προς οτιδήποτε ρωσικό από το 1991 και ιδίως από το 2014 και μετά, δεν μπορείς να την ονομάσεις δημοκρατική χώρα. Είναι όμως (ή θα έπρεπε να είναι) κυρίαρχη και ως εκ τούτου ο Πούτιν δεν είχε κανένα δικαίωμα να μπουκάρει.
Το δικαίωμα ενός κράτους στην αυτοδιάθεση και στο να μη δέχεται εξωτερικές στρατιωτικές επεμβάσεις δε συνάπτεται με το δημοκρατικό ή μη πολιτευμά του. Ούτε φυσικά οι όποιες επεμβάσεις γίνονται χάριν δημοκρατίας, αλλά αποκλειστικά για εξασφάλιση ζωτικού χώρου, επιρροής, πλουτοπαραγωγικών πηγών.
Οπότε ο Σαντάμ μπούκαρε, μετά πέσανε να τον φάνε, αλλά όταν έπαυσαν οι εχθροπραξίες, του επέτρεψαν να κρατήσει πολεμικά ελικόπτερα υπό το πρόσχημα των αναγκών μετακίνησης των κυβερνητικών αξιωματούχων λόγω καταστροφής των χερσαίων προσβάσεων, τα οποία στη συνέχεια χρησιμοποίηθηκαν από τον Σαντάμ για την καταστολή της εκεί εξέγερσης. Ο στρατιωτικά αδυνατισμένος Σαντάμ βόλευε για μία ακόμη δεκαετία, μέχρι που ήρθε ο Dubya, αντικειμενικά ανίκανος να αντιληφθεί γιατί ο πατέρας του δεν έφτασε μέχρι τη Βαγδάτη, και με πρόσχημα τα WMD και ωθούμενος από τα γεράκια της Ουάσιγκτον, έκανε το Ιρακ 51η Πολιτεία των ΗΠΑ (θυμίζω για όσους ξεχνούν ότι είχε εγκατασταθεί κανονική πολιτική-στρατιωτική διοίκηση για σχεδόν δύο χρόνια, η περίφημη Coalition Provisional Authority, με επικεφαλής τον δημοκράτη
Paul Bremer). Τότε βέβαια υπήρχε κατακραυγή, αλλά ούτε λόγος για επιβολή κυρώσεων, διεθνή απομόνωση, cancel culture κλπ, έτσι;Ό,τι και να ήταν ο Σαντάμ, ή ο Καντάφι, η εισβολή ή αντίστοιχα η στρατιωτική εμπλοκή ήταν καταδικαστέες, ως επεμβάσεις σε μία κυρίαρχη, μη δημοκρατική χώρα.
Όμοια και στην Ουκρανία, με αυτά που συνέβαιναν στην ανατολή σε βάρος των Ρωσόφωνων, και με το εν γένει καλλιεργούμενο μίσος προς οτιδήποτε ρωσικό από το 1991 και ιδίως από το 2014 και μετά, δεν μπορείς να την ονομάσεις δημοκρατική χώρα. Είναι όμως (ή θα έπρεπε να είναι) κυρίαρχη και ως εκ τούτου ο Πούτιν δεν είχε κανένα δικαίωμα να μπουκάρει.
Το δικαίωμα ενός κράτους στην αυτοδιάθεση και στο να μη δέχεται εξωτερικές στρατιωτικές επεμβάσεις δε συνάπτεται με το δημοκρατικό ή μη πολιτευμά του. Ούτε φυσικά οι όποιες επεμβάσεις γίνονται χάριν δημοκρατίας, αλλά αποκλειστικά για εξασφάλιση ζωτικού χώρου, επιρροής, πλουτοπαραγωγικών πηγών.
Με κίνδυνο να λιθοβολιθώ θα έλεγα ότι έχει καλλιεργηθεί η αντίληψη ότι το 1821 οι Έλληνες μάχονταν για τα δίκια τους και τη δημοκρατία, και αυτός ήταν και ο μόνος λόγος ( 
