Αν εξαιρέσεις ότι ήταν ημέρα εφημερίας και στο ισόγειο γινόταν δικαιολογημένα πανηγύρι, επάνω στην αίθουσα μικροχειρουργικής όλα λειτουργούσαν ομαλά, γρήγορα, ευγενικά και συναντούσα συνεχώς καθαρίστριες με σφουγγαρίστρες.
Στα γραφεία κίνησης εξυπηρετικοί χωρίς γκρίνιες και έδιναν και ευχές λόγω των ημερών. Ένα ευχάριστο ξάφνιασμα, πήγε με το βιβλιάριο της, ούτε φακελάκι ούτε τίποτα, το 1ο ραντεβού για να την εξετάσει είχε γίνει πάλι στο ΚΑΤ, όλα μια χαρά, δεν το περίμενα, και υλικά υπήρχαν, κάθισα στην αναμονή περίπου 2 ώρες να έρθει η σειρά μας, να χειρουργηθεί και να βγεί, παρατήρτησα 5 φορές τον ίδιο υπάλληλο που ανέβαινε με το μεγάλο ασανσέρ με άνα άδειο καρότσι και το έπερνε πίσω μετά από βόλτα στα διάφορα χειρουργεία γεμάτο με άδεια χαρτοκιβώτια υλικών, άρα χειρουργικό υλικό υπήρχε.
Δεν ξέρω το γράφουν για τον Πολλάκη και τον Ξανθό, ειδικά ο πρώτος έχει άσχημη συμπεριφορά και δεν τον πάω για αυτό τον λόγο, αλλά εισέπραξα μια εικόνα καλής λειτουργία, ΟΚ το νοσοκομείο είναι παλιό αλλά ήταν βαμμένο και το φροντίζουν από ότι είδα, παραμέσα και μεταξύ τους δεν ξέρω τι κάνουν, αλλά εγώ είμαι ευχαριστημένος.
Αυτά για να μην γκρινιάζω συνέχεια, ο χειρουργός ήταν ο Φίλιππος Γιαννούλης, expert κατά ομολογία πολλών στα άνω άκρα.
