- 18 Μάιος 2017, 22:33
#396860
Σαν σήμερα πριν τρία χρόνια έσκασα μύτη στη βιεννη ... ηταν Κυριακή απόγευμα και την επόμενη μέρα ξεκίναγα το πρωί τη νέα δουλεια... μετά το πρώτο τρέξιμο για κανα δυο μήνες να βρω το δρόμο μου στη δουλεια και σπιτι για την οικογένεια, φτάσανε και οι υπόλοιποι, γυναίκα και δυο πιτσιρικακια
Πρωτη χρονια το focus στα παιδια να σταθουνε στα ποδια τους στο αγγλοφωνο σχολειο , να μαθουμε τα βασικα στη ζωη στη νεα χωρα και κουλτουρα, να πιασω ακρη με τη δουλεια, να συνηθισει η οικογενεια την ελλειψη της ελλαδας
Δευτερη χρονια εστιασα στη δουλεια, και να δω τι γινεται στη συνεχεια. Αρχιζουμε να μαθαινουμε λιγο πιο βαθεια την κουλτουρα και πως δουλευουν τα πραγματα, τι προοπτικες υπαρχουν σε διαφορα επιπεδα, ματιες στο real estate , στην αγορα εργασιας .Τριτη χρονια και πλεον πιο σοβαρες σκεψεις για το μελλον καθως εχουμε καταληξει ότι δε θελουμε να γυρισουμε . Σοβαρο ψαξιμο στο real estate μιας και το αρχικο συμβολαιο σπιτιου τελειωνει στα 3, η επιδοτηση ενικοιου επισης πλησιαζει στα τελειωματα , αρκετη σκεψη για εναλλακτικα σεναρια εργασιας αν χρειαστει.
Και εδώ ειμαστε λοιπον στα 3 χρονια με ένα νέο μεγαλο ρισκο στην καμπουρα ως ιδιοκτητης σπιτιου πλεον, εχοντας μολις υπογραψει τα παντα, τραπεζες δικηγορους συμβολαιογραφους. Με ένα ακομα τοιχο του μυαλου γκρεμισμενο , μετα από αυτόν της ξενιτιας, τώρα το ‘σπιτι για μια ζωη’ καθως ξερω ότι αυτό το σπιτι δεν μπορει παρα να είναι προσωρινη κατασταση για καποια χρονια.
Πάμε μπροστα και βλεπουμε τι θα μας φερει η ζωη.