"Η ειδικότητα του δασκάλου και του κάθε εκπαιδευτικού δεν πρέπει να θεωρείται επάγγελμα αλλά λειτούργημα." λέει μία εκπαιδευτικός.
Εκεί που τελειώνει η λογική αρχίζει η 'αριστερά'...
Panosss έγραψε:Corto Maltese έγραψε:Panosss έγραψε:Ο υδραυλικός πληρώνεται περισότερα από τον δάσκαλο γιατί αξίζει περισσότερα απ΄ αυτόν.
Ε το κόμπλεξ που απορρέει από την απλή και προφανή αυτή αλήθεια είναι εύλογο θα έλεγα.
Τουλάχιστον παραδέχεσαι ότι είσαι κομπλεξικός. Για αρχή καλό είναι αυτό, θα μου επιτρέψεις να το χρησιμοποιώ. Για το άλλο, το αφήνουμε όταν δω δάσκαλο να διαμαρτύρεται με εκατοντάδες ηλίθια ποστ θα το σχολιάσω.
Αν ήξερες ανάγνωση θα καταλάβαινες ότι παραδέχομαι ότι εσύ είσαι κομπλεξικός.
Θα μου επιτρέψεις να το χρησιμοποιώ.
είναι ζωντανή απόδειξη ότι το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας πάσχει σοβαρά...
Dimsabas έγραψε:Καθ' ότι διανύω τον ενδέκατο χρόνο διδασκαλίας στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση, ας καταθέσω και γω τον οβολό μου. Έτσι για να υπάρχει και κάποιος που μιλάει μέσα από τον χορό.
Διακοπές
Είναι Α-Π-Ι-Σ-Τ-Ε-Υ-Τ-Ε-Σ! Ό,τι και να ακούτε, ότι οι αστυνομικοί έχουν περισσότερες αργίες, ότι τις χρειάζονται οι δάσκαλοι για να ξεκουραστούν, ότι είναι απαραίτητες... είναι φοβερές. Πάσχα και Χριστούγεννα είναι εξαιρετικά χορταστικά και πλουσιοπάροχα. Εθνικές εορτές, μέρες που δεν κάθεται κανείς άλλος (π.χ. Τρεις Ιεράρχες), ημέρα που εορτάζει ο πολιούχος Άγιος κάθε περιοχής. Αλλά αυτό που δεν παίζεται με τίποτα είναι το καλοκαίρι. Θυμηθείτε τα παιδικά σας χρόνια... Κάπου στη μέση των εβδομήντα ημερών (21 Ιουνίου λήξη-1 Σεπτεμβρίου έναρξη) ξεχνάς ότι εργάζεσαι. Τελείως! Περνάει ο Δεκαπενταύγουστος και ενώ απομένουν 15 μέρες (κανονική άδεια για άλλα επαγγέλματα), εσύ νιώθεις ότι πάει, τελείωσε. Μετά από κάθε μεγάλη ανάπαυλα, πιάνω τον κατάλογο με τους μαθητές μου και φρεσκάρω τα ονόματα. Μη γίνω ρεζίλι ξεχνώντας κάποιο επώνυμο ή όνομα.
Η δικαιολογία που λένε κάποιες δασκάλες ("όσοι μας κατηγορούν για τις διακοπές, μπορούσαν να γίνουν κι αυτοί δάσκαλοι") είναι επιεικώς αστεία κι απαράδεκτη. Είναι αντίστοιχη της δικαιολογίας για τους υδραυλικούς, που διάβασα παραπάνω. Αντίστοιχα, ο Πάγκαλος θα μπορούσε να δικαιολογηθεί λέγοντας ότι "ας γινόσουν και συ πολιτικός να τα κονομήσεις και να κουτουπώσεις τη χώρα, γιατί δεν το έκανες;"
Αντικειμενικά, οι δάσκαλοι κάθονται όσο κάθονται επειδή δεν αντέχουν παραπάνω οι μαθητές κι όχι επειδή δεν αντέχουν οι ίδιοι. Δε χρειάζονται τέτοιες διακοπές. Τουλάχιστον όχι παραπάνω από όσο τις χρειάζονται ένας σκασμός άλλα επαγγέλματα. Όσο και να καλοπερνάω τώρα, δε θα μου φαινόταν διόλου παράλογο να μας στέλνουν ένα μήνα σε κάποια άλλη υπηρεσία της περιοχής και στο τέλος να μας απομένει άδεια αντίστοιχη των υπόλοιπων υπαλλήλων. Δεν το θέλω, προτιμώ την παρούσα φάση, αλλά θα το δεχτώ αδιαμαρτύρητα αν γίνει.
Ωράριο
Άκρως ελκυστικό. Την ώρα που ο κουμπάρος μου (ιδιωτικός υπάλληλος σε πολυεθνική) πάει για το lunch break, εγώ τρώω σπίτι μου. Κάποιες μέρες μάλιστα έχω ήδη γυρίσει 1-1.5 ώρα. Όταν ακούω να μιλάνε για ποιότητα ζωής διάφορα στελέχη που τους σκίζουν όλη την εβδομάδα και το ΣΚ ή το καλοκαίρι κάνουν κάτι εξωτικό (και ακριβό) για να δικαιολογήσουν το πήξιμο που έφαγαν όλη την εβδομάδα/χρονιά, βάζω τα γέλια. Ποιότητα ζωής είναι να κάνεις αυτό που σου αρέσει, το μεσημέρι να είσαι σπίτι σου, να τρως με την οικογένειά σου (είναι κι η σύζυγος δασκάλα, ό,τι καλύτερο...), να ρίχνεις ένα υπνάκο και το απόγευμα να μπορείς να ζήσεις.
Εξωσχολική δραστηριότητα
Κάποιοι αναφέρατε για δύο και δυόμιση ώρες διαβάσματος καθημερινά. Αντίστοιχες γνώμες ακούω και γω στο σχολείο μου. Θυμάμαι κάποια συνάδελφο που πήγε για το αγροτικό της στους Μολάους. Μικρό χωριό, όπως και να το κάνεις. Όταν τη ρώτησα πώς γεμίζει τα απογεύματά της (αν έχει κάνα γυμναστήριο, αν πάει σε παραδοσιακούς χορούς, επαρχία γαρ), μου απάντησε με απολογητικό ύφος: "Ρε συ, φέτος πήρα Ε' τάξη. Κάθε μέρα, με πιάνει η νύχτα διαβάζοντας. Κάποιες φορές μάλιστα που είχα και δουλειές προηγουμένως (μαγείρεμα, σίδερο...), τελείωσα 1-2 το πρωί".
Τι να σας πω; Δεν τις καταλαβαίνω. Μάλλον είμαι καπάτσος στο συγκεκριμένο τομέα, γιατί σπανίως ξεπερνώ τα 45 λεπτά προετοιμασίας. Διορθώνω τα πάντα και αυτό γίνεται πάντα στο σχολείο. Ποτέ δεν κουβαλάω το παραμικρό στο σπίτι. Δε θα βόλευε άλλωστε με το ποδήλατο. Μια φορά είχα πάρει κάτι διαγωνίσματα, σκίστηκε η σακούλα, πέσανε τα μισά στο δρόμο. Άλλα βράχηκαν, άλλα τα πάτησε το tubeless τρακτερωτό ελαστικό μου.![]()
Εννοείται ότι φτιάχνεις το υλικό σου μετά την πρώτη σου χρονιά σε κάθε τάξη. Εννοείται ότι η ύλη ΔΕΝ έχει κάτι το δύσκολο, ώστε να τη μάθεις εύκολα και να τη θυμάσαι πάντα. Αλίμονο, μιλάμε για Δημοτικό. Αν μάλιστα έχεις υπολογιστή και προτζέκτορα μέσα στην τάξη, μπορείς να κάνεις θαύματα. Συνάδελφοι από όλα τα μέρη της Ελλάδας έχουν ετοιμάσει απίστευτο ηλεκτρονικό υλικό, το Youtube είναι εκεί για την Ιστορία και τα Θρησκευτικά, με το Google Street View η Γεωγραφία γίνεται απόλαυση. Με λίγη εξοικείωση με την τεχνολογία και λίγο μεράκι, μπορείς να κάνεις ασύλληπτο μάθημα.
Μέσα στην τάξη
Εδώ θα σας χαλάσω την ονείρωξη. Μπορεί να καθόμαστε 3.5 μήνες το χρόνο, μπορεί το μεσημέρι να είμαστε σπίτι μας. Τις ώρες όμως που εργάζεσαι, αναγκαστικά τα δίνεις όλα. Δεν υπάρχει ημέρα που θα γυρίσεις σπίτι και δε θα έχεις κεφάλι καζάνι. Νιώθεις ευτυχής όταν δεν έχεις πονοκέφαλο. Και μιλάω για νορμάλ επίπεδα παιδιών, όχι να σου τύχουν οι περιπτωσάρες του σχολείου. Η προσοχή σου είναι πάντα στο 100%, δεν μπορείς να χαλαρώσεις ούτε ένα δευτερόλεπτο.
Και λέω αναγκαστικά γιατί πρώτον, αγαπάς αυτό που κάνεις, δεύτερον, έχεις 20-25 ζευγάρια μάτια από κάτω που περιμένουν τα πάντα από εσένα και τρίτον, το έργο σου αξιολογείται καθημερινά από τους γονείς.
Εξηγώ:
Αν δεν το αγαπάς, το δασκαλίκι είναι ανυπόφορο. Δεν παλεύεται με τίποτα. Τις πρώτες 4 χρονιές μου, που ήμουν ακόμα άπειρος και ζοριζόμουν, τον Σεπτέμβριο γυρνούσα σπίτι κι έβαζα τα κλάματα. Θυμάμαι ότι κάθε Σεπτέμβριο ήθελα να αλλάξω επάγγελμα. Κι εγώ το γούσταρα κάργα, ήταν η πρώτη μου επιλογή στις πανελλήνιες. Δεν μπορώ να φανταστώ τι κάνουν αυτοί που βρέθηκαν στα παιδαγωγικά από την Κοινή Ομάδα (τη θυμάστε οι παλιότεροι) και πήγαιναν για Ιατρική...
20-25 ζευγάρια μάτια πάνω σου. Κρατάς τα ηνία της τάξης. Αν χαλαρώσεις έστω κι ελάχιστα, χάνεται το κλίμα προσοχής και προόδου των παιδιών και χάνεις το παιχνίδι. Γυρνάει δηλαδή μπούμερανγκ. Θα τα χαλαρώνεις εσύ όταν κι όσο πρέπει, ίσα-ίσα για να ξεκουραστούν λίγο και να συνεχίσουν με όρεξη. Ακόμα κι αυτό όμως, απαιτεί 100% της ενέργειάς σου. Δεν έχει σημασία αν έχει αγωνίες και σκοτούρες στο σπίτι ή αν ο μικρός σε ξενύχτισε. Η τάξη είναι αδυσώπητη. Δεν μπορώ να σκεφτώ άλλο επάγγελμα με τέτοιο βαθμό (συνεχούς, όχι στιγμιαίας) συγκέντρωσης για τόσες ώρες.
Αξιολογείσαι καθημερινά από τους 40τόσους γονείς. Τα παιδιά μεταφέρουν σπίτι τις παραμικρές λεπτομέρειες, ατάκες και συμπεριφορές. Πόσο προχώρησες παρακάτω την ύλη, τι μαθήματα έβαλες για το σπίτι. Πώς τα διαπαιδαγωγείς στα θέματα ζωής και συμπεριφοράς, γιατί άλλωστε αυτά μετράνε πάνω από την ύλη. Γενικώς δεν πέφτει κάτω τίποτα...
Αξιολόγηση
Το ότι είμαστε ενάντιοι στην αξιολόγηση έχει να κάνει με τον ποιόν της κι όχι με την τεμπελιά μας, όπως σας βαυκαλίζουν οι κυβερνώντες. Γιατί δε θα γίνει για να βελτιωθεί κάτι, αλλά μόνο για να ανοίξει ο χορός των απολύσεων και για να σκύψουμε πειθήνια το κεφάλι. Το ξαναλέω: στη συντριπτική τους πλειοψηφία, οι Έλληνες δάσκαλοι είναι φιλότιμοι και τα δίνουν όλα. Μπορεί να έχουν τα στραβά τους κι επειδή πρόκειται για ένα επάγγελμα που καθημερινά καταθέτεις την ψυχή σου, θα βγάλεις ό,τι έχεις μέσα σου. Ως εκ τούτου, ο καθένας δίνει αυτό που είναι. Αλλά μην έχετε καμία αμφιβολία ότι τα δίνουν όλα.
Σε αυτά τα 10κάτι χρόνια, έχοντας περάσει από 2 ιδιωτικά (το ένα μάλιστα πρωτοκλασάτο, το άλλο οικογενειακό, μακράν προτιμότερο το μικρό), ένα σχολείο σε μακρινό νησί και 2 δημόσια στην Αττική, έχω να πω ότι επί συνόλου κοντά 100 συναδέλφων, μόνο ένας γυμναστής ήταν τεμπέλης και θα έπρεπε να πάρει πόδι τον πρώτο μήνα εργασίας του. Ή να αλλάξει. Όλοι οι υπόλοιποι, με τα καλά τους και τα στραβά τους, προσπαθούν για το καλύτερο. Και κάνετε μεγάλο λάθος αν νομίζετε ότι οι δάσκαλοι δεν ενδιαφέρονται για την εικόνα τους, περιχαρακωμένοι πίσω από τη μονιμότητα. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με τον τύπο από την τάδε περιοχή που εργάζεται στο ΙΚΑ της άλλης περιοχής, 30 χλμ μακριά, και τον οποίο θα συναντήσεις μια φορά τη διετία. Αυτός ναι, είναι πολύ λογικό να αδιαφορεί για την εικόνα που θα σχηματίσεις για την πάρτη του.
Αλλά ο δάσκαλος είναι αλλιώς: έχει τα ίδια παιδιά και τους ίδιους γονείς 5-6 ώρες την ημέρα και συνήθως δύο χρονιές σερί και συνήθως ζει στον τόπο εργασίας (ή το πολύ σε διπλανό δήμο). Θα ήταν παράλογο να αδιαφορεί.
Και κάτι ακόμα: θεωρώ πως είναι πολύ δύσκολο να αξιολογήσεις τη δουλειά ενός δασκάλου. Δεν είναι ο στυγνός φροντιστηριάς της Γ' Λυκείου που κρίνεται εκ του αποτελέσματος. Πώς θα αξιολογήσεις τη διάπλαση σωστών χαρακτήρων; Αν με αναγκάσεις να μη χάσω μια ώρα Μαθηματικών για να κουβεντιάσαμε για κάτι κακό που έγινε στο διάλειμμα για να πιάσω τον υψηλότερη δυνατό στόχο στα Μαθηματικά, τότε έχεις κάνει κακό στα παιδιά και αδιαφορείς για το πραγματικό νόημα της εκπαίδευσης.
Άσε που υπάρχουν χαοτικές διαφορές από σχολείο σε σχολείο. Έχω συναδέλφους που δεν έχουν μέσα στην τάξη ούτε ένα Ελληνάκι. Όχι στην περιοχή μου βέβαια, εγώ είμαι από τους τυχερούς.
Τότε να αξιολογήσουν οι γονείς. Δίκοπο μαχαίρι. Μπορείς να μπλέξεις σε παραξενιές, εκβιαστικές καταστάσεις, να σε πάρει και να σε σηκώσει. Μακάρι να υπήρχε κάποιος αντικειμενικός και σωστός τρόπος αξιολόγησης. Ακούω προτάσεις...
*Στον παραπάνω αρχιτεμπέλαρο γυμναστή ("πάρτε μια μπάλα και παίξτε" και "Διευθύντρια, εγώ την Παρασκευή θα είμαι άρρωστος, στο λέω να το ξέρεις", τη στιγμή που την Πέμπτη ήταν π.χ. η επέτειος του Πολυτεχνείου) θα μπορούσαμε να προσθέσουμε και 3 ακόμα περιπτώσεις που ήταν σε σχολεία μάλλον λόγω του κοινωνικού κράτους. Φιλότιμοι άνθρωποι αλλά με κάποιο πρόβλημα. Συνήθως σε διοικητικά-βοηθητικά πόστα, δεν τους ανέθεσαν τάξη γιατί θα κατέστρεφαν την ήδη επίφοβη ψυχική τους υγεία, αλλά και αθώες ψυχές.
Ιδιωτικά και δημόσια
Έχοντας περάσει από δύο ιδιωτικά (αν κι έχω αποχωρήσει αρκετά χρόνια κι ίσως τα πράγματα να έχουν αλλάξει, αφήστε που μπορεί να ποικίλουν από ιδιωτικό σε ιδιωτικό), έχω να παρατηρήσω ότι ο φόρτος εργασίας των δασκάλων είναι παραπλήσιος και στα δύο. Άντε ένα 10% πιο κοπιαστική η εργασία στο ιδιωτικό, είτε γιατί πρέπει να είσαι ακόμα πιο τυπικός στην καθημερινή εικόνα που προσλαμβάνουν οι γονείς είτε γιατί μπορεί να σου φορτώσουν καμιά άλλη υποχρέωση. Πάντως, οι διδακτικές ώρες είναι οι ίδιες (24 για την πρώτη δεκαετία, κατόπιν μειώνονται κατά μία κάθε πενταετία). Αυτό που δεν πρόλαβα εγώ ήταν τα 30άρια τμήματα, κάτι που ίσχυε σε μερικά ιδιωτικά από τις καλές ακόμα εποχές (2007) και στο οποίο ακόμα αντιστέκεται το δημόσιο σχολείο. Στο παραπάνω προσθέστε ότι τα δημόσια έχουν μακράν καλύτερους δασκάλους από τα ιδιωτικά και μάλιστα με διαφορά. Όλοι οι έμπειροι δάσκαλοι των ιδιωτικών έδωσαν ΑΣΕΠ και κατέληξαν στη δημόσια εκπαίδευση. Στα ιδιωτικά απέμειναν οι νεοδιόριστοι και φοιτητές που ακόμα δεν είχαν πάρει το πτυχίο. Έτυχε να μπαίνω στην αγορά εργασίας πάνω στη μέγιστη απορρόφηση και είχα προτάσεις από τα καλύτερα σχολεία της χώρας ακόμα και πριν ορκιστώ! Τι μένει λοιπόν στα ιδιωτικά; Σίγουρα οι εγκαταστάσεις, σίγουρα τα μέσα (άλλο να έχεις διαδραστικό πίνακα κι άλλο να ζητιανεύω στα παιδιά για ένα πακέτο χαρτί Α4 και μαρκαδόρο για τον πίνακα...) και το ότι αποφεύγεις τα αλλοδαπά παιδάκια.
Αναζωογόνηση
Και πάμε στο σημαντικότερο, για όσους διαβάζουν ακόμα. Αν επιλέξεις το δασκαλίκι για τις διακοπές και για τη μόνιμη δουλειά, τότε θα υποφέρεις. Διαβάζοντας τις σελίδες που γράφτηκαν και το πόσο επέμεναν όλες οι πλευρές στις άδειες και στα ωράρια, θεωρώ ότι έχετε χάσει την ουσία. Αυτό που σε γεμίζει είναι η επαφή με τα παιδιά, σε κάνει καλύτερο άνθρωπο και σε διατηρεί νέο. Τι λαμβάνει ο πυροσβέστης που απεγκλωβίζει απανθρακωμένα πτώματα ή ο γιατρός που ασχολείται συνέχεια με αρρώστους κι ηλικιωμένους και τι ο δάσκαλος που είναι όλη τη μέρα (χουμοράκι...) μέσα στις αθώες ψυχές και στη ζωή την ίδια; Βρείτε μου άλλο επάγγελμα όπου άνθρωποι χωρίς οικονομικό πρόβλημα αρνούνται να πάρουν σύνταξη γιατί θα χάσουν το αναζωογονητικό ελιξήριο της καθημερινής συναναστροφής με την τρυφερή ηλικία. Αν μιλούσαμε για καθηγητές, όπου τα παιδιά έχουν γαϊδουρέψει και τα πράγματα είναι πιο απρόσωπα, θα ήταν διαφορετικά. Στο Δημοτικό όμως υπάρχει μια άλλη γλύκα.

Νίκος Παππάς έγραψε:Εδω εισαι λαθος, οι συνδικαλιστικες σας ενωσεις αποτελουνται απο εσας, αν εχετε αφησει κομματοσκυλα να κανουν κουμαντο προβλημα σας.
Αλλαξτε τους, βαλτε σωστα αιτηματα που εχουν να κανουν με αυτα που αναφερεις στο ποστ σου, βγαλτε τα προς τα εξω να τα μαθει ο κοσμος και θα βρεθουν πολλοι να σας υποστηριξουν.
Μην μου πεις μονο οτι ειναι δυσκολο, το ξερω, απαιτει θυσια προσωπικου χρονου και τρεξιμο πολυ τρεξιμο.
Αφου εισαστε πολλοι που πιστευουν αυτα που γραφεις καντε κατι, μην τα ριχνετε ολα στα κομματοσκυλα που στο κατω κατω εσεις τα ψηφιζετε.
red_monster έγραψε:κατά τα άλλα, οι μεν θεωρούν οτι οι δάσκαλοι και καθηγήτες ξύνονται όλη μέρα και οι δε οτι επιτελούν το μέγιστο λειτούργημα... άβυσσος η κρίση μερικών
The Ace έγραψε:Όπως τα λες, δεν θυμάσαι καλύτερα ή έστω πιο έντονα αυτόν τον ένα που προσπάθησε να σε μάθει 5 πράγματα, από αυτούς που δεν τους έβλεπες καν ή καταλάβαινες ότι είναι ανεπαρκείς ?
Πιθανολογώ -χωρίς να μπορώ να το διαπιστώσω προφανώς- ότι ο pipinos είναι ένας από αυτούς τους λίγους, αλλιώς δεν θα χάλαγε τόσο χρόνο για να απαντάει και να υπερασπίζεται το δασκαλίκι. Βέβαια και αυτός τα παραλέει και έχουμε αρκετές διαφορές, αλλά τουλάχιστον αυτό το συμπέρασμα βγάζω (και όπως είπα, συμφωνώ με την αρχή "δάσκαλος = σημαντικό επάγγελμα ή/και λειτούργημα")
Panosss έγραψε:Προφανώς ο Λοβέρδος διάβασε το παρόν θέμα και πείστηκε ότι οι εκπαιδευτικοί, σε αντίθεση με όλους τους άλλους που θέλουν ανταλλάγματα, είναι πρόθυμοι να προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο.
Αυτό που το χαλάει είναι η 'Διδασκαλία με αντάλλαγμα περισσότερα μόρια'.
Λοβέρδε, κοινωνική προσφορά κάνουν οι εκπαιδευτικοί, δεν χρειάζονται αντάλλαγμα (αυτά είναι για τους κοινούς θνητούς), διάβασε όλο το θέμα.
Ο Συντάκτης προφανώς, δεν γνωρίζει τις κοινωνικές ευαισθησίες των εκπαιδευτικών, εξ ου και ο χαρακτηρισμός 'σοκ'.
Panosss έγραψε:Μα ο παΊπάινοζ με το παρόν θέμα δηλώνει ότι οι εκπαιδευτικοί προσφέρουν στο κοινωνικό σύνολο.
Εσύ γιατί τους χαρακτηρίζεις 'αναξιοπρεπείς' τώρα που καλούνται να το αποδείξουν;
Αναξιοπρεπείς θα 'ναι αν δεχτούν το οποιοδήποτε αντάλλαγμα, εν προκειμένω τα μόρια.
Κάτι που θα καταργούσε αυτόματα την 'κοινωνική προσφορά'.
Panosss έγραψε:Δεν σε καταλαβαίνω.
Εκπαιδευτικοί οπως ο παϊπάινοζ υποστηρίζουν ότι οι εκπαιδευτικοί δεν κάνουν επάγγελμα, αλλά κοινωνική προσφορά.
Ο Λοβέρδος τον πιστεύει, και τους καλεί να το αποδείξουν (διαφωνία μου εδώ, το οποιοδήποτε αντάλλαγμα).
Κι εσύ θες να το υποβιβάσεις σε...επάγγελμα;![]()
Γιατί;
Panosss έγραψε:Και πάλι έξω πέφτεις. Δεν πειράζει όμως, άλλο ένα λάθος που δεν θα σου κοστίσει τίποτα, σόο γουάτ;
Δεν ξέρω σε σχέση με το δικό μου επάγγελμα, πάντως η πλειοψηφία των γονιών δεν θεωρεί αυτό που κάνει ο εκπαιδευτικός 'σημαντικότερο κοινωνικά' από αυτό που κάνει ο υδραυλικός.
Και το αποδεικνύει δίνοντας στο δάσκαλο λιγότερα απ' ότι στον υδραυλικό που θα του φτιάξει τη βρύση, όπως προαναφέρθηκε.
Panosss έγραψε:Ο υδραυλικός πληρώνεται περισότερα από τον δάσκαλο γιατί αξίζει περισσότερα απ΄ αυτόν.
Ε το κόμπλεξ που απορρέει από την απλή και προφανή αυτή αλήθεια είναι εύλογο θα έλεγα.
Panosss έγραψε:Το θέμα είναι ότι όσοι εκπαιδευτικοί ισχυρίζονται ότι κάνουν λειτούργημα, ταυτόχρονα αρνούνται ότι κάνουν επάγγελμα:
"Η ειδικότητα του δασκάλου και του κάθε εκπαιδευτικού δεν πρέπει να θεωρείται επάγγελμα αλλά λειτούργημα." λέει μία εκπαιδευτικός.
Panosss έγραψε:Κατά τη γνώμη μου δεν υπάρχουν λειτουργήματα.
Όσοι ισχυρίζονται ότι και καλά κάνουν λειτούργημα, το ισχυρίζονται αποκλειστικά και μόνο για ίδιον όφελος.
Όποιος θέλει να αμειφθεί να κάνει επάγγελμα.
kyr80 έγραψε:Όσο υπερβολικά ακούγονται αυτά που γράφει ο Πάνος, άλλο τόσο υπερβολικά ακούγονται αυτά του Πιπίνου....
Γράφτηκε αυτό, που αν και σεντόνι, διαβάζεται άνετα. Και είναι πάνω-κάτω η άποψη που έχουν οι περισσότεροι μη εκπαιδευτικοί. Δεν είναι ούτε κοπρίτες, αλλά ούτε και ο Τζον Ράμπο με γνώσεις Στίβεν Χώκινγκ.
Δε θα μπω στη διαδικασία σύγκρισης(και εκεί χάθηκε το τόπι) με τους ΕΕ. Δεν υπάρχει καμιά σύγκριση σε κανένα τομέα της εργασίας. Εγώ τους συνέκρινα με τους άλλους ΔΥ.
Τεσπα το θέμα πήρε πάλι τα πάνω του, από την αδικαιολόγητη ημέρα εκλογών. Αυτό όταν το υπερασπίζεσαι ως ημέρα εργασίας, τότε είσαι απλά προκλητικός.
pipinos1976 έγραψε:Το ξεθάβω για να αναφέρω κάτι αρνητικό. Την Πέμπτη έχουμε συνδικαλιστικές εκλογές. Έτσι, για λόγους ψηφοθηρικούς (φοβούνται τις εκλογές), μας έχουν δώσει μία ημέρα αργία (ανάλογα τη Διεύθυνση και διαφορετική ημέρα) για να πάμε - υποτίθεται - στις γενικές μας συνελεύσεις. Οι συνδικαλιστές μας το δέχθηκαν και έτσι - αυτή τη φορά δικαίως - γινόμαστε αποδέκτες παραπόνων, αλλά προσέξτε, σε πολύ χαλαρότερο βαθμό από την προηγούμενη φορά που οι εκλογές ήταν για Υπηρεσιακά Συμβούλια. Περίεργο πραγματικά. Τυχαίο; Δεν το έμαθαν; Μήπως πήγε εντολή στα ΜΜΕ και στα παπαγαλάκια να σιωπήσουν; Εσύ αποφασίζεις...
Ευχαριστώ.
10 «περίεργα» του σουηδικού εκπαιδευτικού συστήματος
Πόσο οικεία μπορεί να είναι η εικόνα όταν πηγαίνεις να παραλάβεις τα παιδιά από το σχολείο περασμένες έξι το απόγευμα και τα βρίσκεις να παίζουν Playstation με τους συμμαθητές τους μέσα στη σχολική τάξη. Πόσο παράξενο το πρόγραμμα του Σαββατοκύριακου να περιλαμβάνει βόλτα στο σχολείο και παιχνίδι στο γήπεδο ή το παγοδρόμιο τα οποία είναι ανοικτά και προσβάσιμα όλες τις ημέρες. Είναι αλήθεια ότι η αρχική επαφή ενός Έλληνα γονιού με το σουηδικό σύστημα εκπαίδευσης προκαλεί ανάμεικτα συναισθήματα, κυρίως θα έλεγα συναισθήματα αμηχανίας… Πώς μπορούν να ηχήσουν στα αυτιά ενός Έλληνα γονιού οι παρακάτω δέκα απόψεις;
- Τα διαγωνίσματα απαγορεύονται γιατί υπονομεύουν την ομαλή ένταξη του παιδιού στην ομάδα και στην από κοινού προσπάθεια για την επίτευξη ενός στόχου. Όταν αναγκάζουμε το παιδί να κρύβει το γραπτό του από το διπλανό του πώς θα του ζητήσουμε αργότερα ως πολίτη και μέλους της κοινωνίας να συνεργαστεί με το διπλανό του για την επίλυση των κοινών προβλημάτων.
- Η βοήθεια των γονιών προς το παιδί στο σπίτι, το λεγόμενο διάβασμα, είναι η πρωταρχική μορφή της παραπαιδείας. Το παιδί μαθαίνει στην ευαίσθητη νηπιακή ηλικία ότι το σχολείο χρειάζεται συμπλήρωμα αλλά και έλεγχο από τους γονείς και αργότερα από τα φροντιστήρια. Η εμπλοκή των γονέων είναι επιθυμητή αλλά να περιορίζεται σε εξωσχολική θεματολογία.
- Οι εκδρομές και οι κάθε είδους ψυχαγωγικές δραστηριότητες είναι εξίσου σημαντικές με τα μαθηματικά και τη γλώσσα και προγραμματισμένες σε εβδομαδιαία βάση. Όταν το παιδί μαθαίνει ότι η εκδρομή έρχεται ως επιβράβευση τότε αυτομάτως θέτει στο μυαλό του το μάθημα ως τιμωρία. Όταν ο διευθυντής του σχολείου αποφασίζει για την εκδρομή με βάση τις διαθέσεις των δασκάλων, την πορεία των μαθημάτων και τις καιρικές συνθήκες τότε το παιδί ανατρέφεται σε ένα περιβάλλον όπου η ψυχαγωγία περιθωριοποιείται και συγκαταλέγεται στις δευτερεύουσες προτεραιότητες της ζωής.
- Μία ημέρα την εβδομάδα η προσέλευση στην πρώτη σχολική ώρα γίνεται οικιοθελώς και το παιδί αν θέλει επιλέγει να κοιμηθεί παραπάνω ή να δει τηλεόραση, ανάλογα πάντα και με το πρόγραμμα και τις ανάγκες της οικογένειας του.
- Ο γονέας δεν έχει κανένα έλεγχο επί της σίτισης του παιδιού, το οποίο λαμβάνει σχεδόν όλα τα γεύματα της ημέρας στο σχολείο. Δεν υπάρχει κυλικείο, δεν επιτρέπεται το φαγητό από το σπίτι παρά μόνο φρούτα.
- Οι «απαγορευμένες» και «επικίνδυνες» αγαπημένες ενασχολήσεις των παιδιών με τα ηλεκτρονικά παιχνίδια και το Ίντερνετ προβλέπονται από το σχολείο το οποίο παρέχει και όλο τον απαραίτητο εξοπλισμό (οθόνες , υπολογιστές , κονσόλες παιχνιδιών κ.λπ.).
- Ένα δίωρο την εβδομάδα το πρόγραμμα είναι ελεύθερο και επιλέγουν τα παιδιά κάθε φορά με ψηφοφορία τι μάθημα θέλουν να κάνουν. Έτσι η μειοψηφία μαθαίνει να ακολουθεί την απόφαση της πλειοψηφίας και όλοι μαζί αντιλαμβάνονται πως οι αποφάσεις που παίρνουμε επηρεάζουν επί του πρακτέου την καθημερινή μας ζωή.
- Η κάθε σχολική τάξη έχει στη διάθεσή της ένα μικρό χρηματικό ποσό από το μπάτζετ του σχολικού προϋπολογισμού το οποίο αποφασίζουν οι μαθητές πού θα το διαθέσουν και κάνουν έρευνα αγοράς μόνοι τους.
- Οι σχολικές αίθουσες διατίθενται τα Σαββατοκύριακα στους μαθητές για τα σχολικά πάρτι οι οποίοι είναι υπεύθυνοι (μαζί με το σύλλογο γονέων και κηδεμόνων) για την παράδοσή τους στην κατάσταση στην οποία παρελήφθησαν.
- Κάθε τρίμηνο οι μαθητές δεν βαθμολογούνται αλλά βαθμολογούν το σχολείο, τα μαθήματα, τους εκπαιδευτικούς. Απαντούν σε ανάλογα ερωτηματολόγια για τις συνθήκες που επικρατούν στο σχολείο, τις επιδόσεις των εκπαιδευτικών και αναφέρουν τις προτάσεις τους για αλλαγές.
Ετοιμαστείτε για 24 αγώνες + 24 sprint το 2028 ή […]
I do not know what I may appear to the world, but[…]
Τι έπαθαν τα μισά αυτοκίνητα στο γύρο σχηματισμού[…]
Δεν είναι για ζωηρή οδήγηση, ίσως ξεφεύγει το D[…]
1) Μετα απο τοσα χρονια στα φορα ακομα δεν εχεις μ[…]