ΑΛΛΑ: σε κάθε μα σε ΚΑΘΕ τραπέζι υπήρχε ένα ή περισσότερα παιδάκια, από μωρά σε καρότσι μέχρι δημοτικό. Τα επίπεδα θορύβου στο χώρο, μόνον με το Ελ. Βενιζέλος κατά την διαδικασία τροχοδρόμησης Boeing 747 συγκρίνονταν!
Μιλάμε, ΔΕΝ στεκόσουν! Ήπια τον εσπρέσσο μου (διπλό) και έφυγα τρέχοντας. Καμία όρεξη να κάνω τσιγάρο δεν είχα, ήθελα να φύγω όσο το δυνατόν πιο γρήγορα!
Βέβαια, αν εγώ πω πως όταν βγαίνω κάπου δεν θέλω ν' ακούω παιδικές φωνές γιατί δεν μπορώ ν' απολαύσω τον καφέ μου, θα είμαι μισάνθρωπος και αντικοινωνικός, μιας και τα παιδιά είναι χαρά, ευτυχία και το μέλλον αυτού εδώ του τόπου!
Το ότι όπου και αν έχω πάει σε μαγαζί και έχει πιτσιρίκια, η ζωή των υπόλοιπων γίνεται αφόρητη, είναι off topic και κακώς το αναφέρω θα μου πει κάποιος...
Αλλά πολύ απλά θέλω να πω το εξής: σήμερα μας ενοχλεί το κάπνισμα, γιατί θεωρείται ΚΑΚΟ και ΒΛΑΒΕΡΟ και ΕΝΟΧΛΗΤΙΚΟ. Άλλα ενοχλητικά πράγματα όμως τα κάνουμε γαργάρα, γιατί είναι "κοινωνικά αποδεκτά". Το να είσαι οικογενειάρχης και να βγάζεις βόλτα το μπάσταρδο και να ξεσηκώνει τον κόσμο ανάποδα, είναι ΚΑΛΟ πράγμα. Το να καπνίζεις όμως στον ίδιο χώρο, είναι ΚΑΚΟ πράγμα.
Και φυσικά, αν κάποιος ενοχληθεί από το τσιγάρο μου, έχει δίκιο. Αν εγώ ενοχληθώ από το μούλικο, έχω ΑΔΙΚΟ.
ΥΓ: Τα παιδιά των άλλων και και ο βασικός λόγος που συνήθως θα βγω σε μπαρ.
ΥΓ2: Ξέρω, ξέρω, ΠΩΣ ΤΟΛΜΩ να μιλώ έτσι για τα παιδάκια;
ΥΓ3: Μέχρι να κάνω και δικά μου και να ενοχλώ κι εγώ τον κόσμο με δαύτα, μπορώ να λέω ό,τι θέλω. Μετά, θα φωνάζω κι εγώ πως "τα παιδιά είναι χαρά", "παιδιά είναι τι να κάνουμε", "πώς μιλάτε έτσι για τα παιδιά;", "τα παιδιά είναι η ελπίδα", κλπ κλπ κλπ
