- 07 Σεπ 2016, 22:11 #297763

Εγώ θα έλεγα ακριβώς το αντίθετο. Αν χρειάζεσαι κάποιον υπέρτατο μπαμπούλα για να κάνεις το ηθικά σωστό και ότι γιατί πραγματικά αντιλαμβάνεσαι ότι έτσι πρέπει, αν ψάχνεις για νόημα στην επόμενη ζωή αντί να προσπαθείς να κάνεις κάτι σε αυτή, τότε είναι που ζεις μια κούφια ζωή.

Και τότε είναι που γίνεσαι συγκλονιστικά πιο ευάλωτος σε όλους όσους θα προσπαθήσουν να εκμεταλλευτούν αυτή την -εγώ την λέω- αδυναμία σου.

Φαντασιωση της κοινωνιας που ελεγε και ο μεγαλος,ο τεραστιος Ακης Πανου.

- 07 Σεπ 2016, 22:14 #297767 Και για όπιο των λαών έλεγε ένας άλλος...

Then:
Peugeot 206 1.6 110ps
Citroen C4 Picasso 1,8
MWB 320i Ε90

Now:
Audi A3 1,6 FSI =>

- 07 Σεπ 2016, 22:32 #297778

Και για όπιο των λαών έλεγε ένας βλακας ψυχανωμαλος που οτι εγραψε αποδειχθηκε πατατα και μη εφαρμοσιμο...

- 07 Σεπ 2016, 22:40 #297780 Ιταλάκια καλως ήρθες στο 100 Μ.Χ... Όταν θα μπορέσεις να σταθείς στα πόδια σου χωρίς να χρειάζεσαι να πιστεύεις σε κάτι που δεν υπάρχει, θα καταλάβεις τις αστειότητες για υπερφυσικά όντα, άγια πνεύματα (τα μόνα άγια πνεύματα είναι τα οινοπνεύματα!!! ), περπατησιές πάνω σε θάλασσες κλπ. Ούτε 5 χρονών παιδί δεν θα τα πίστευε αν του τα έλεγες σαν μυθολογία.

Τελευταία επεξεργασία από REALZEUS και 07 Σεπ 2016, 23:34, έχει επεξεργασθεί 1 φορά/ες συνολικά

- 07 Σεπ 2016, 23:14 #297803 Ποσο λάθος είσαι...



Στάλθηκε από φάμπλετ Note 3

Έφυγα, θα με βρείτε στα βουνά.
https://jimmuclarku.blogspot.com/

- 08 Σεπ 2016, 08:33 #297881

Και για όπιο των λαών έλεγε ένας βλακας ψυχανωμαλος που οτι εγραψε αποδειχθηκε πατατα και μη εφαρμοσιμο...

Διάβασες κι εσύ το Κεφάλαιο πριν τελειώσεις το γυμνάσιο και το απέρριψες, ε;;;

Then:
Peugeot 206 1.6 110ps
Citroen C4 Picasso 1,8
MWB 320i Ε90

Now:
Audi A3 1,6 FSI =>

- 08 Σεπ 2016, 11:11 #297927

Εγώ θα έλεγα ακριβώς το αντίθετο. Αν χρειάζεσαι κάποιον υπέρτατο μπαμπούλα για να κάνεις το ηθικά σωστό και όχι γιατί πραγματικά αντιλαμβάνεσαι ότι έτσι πρέπει, αν ψάχνεις για νόημα στην επόμενη ζωή αντί να προσπαθείς να κάνεις κάτι σε αυτή, τότε είναι που ζεις μια κούφια ζωή.

Και τότε είναι που γίνεσαι συγκλονιστικά πιο ευάλωτος σε όλους όσους θα προσπαθήσουν να εκμεταλλευτούν αυτή την -εγώ την λέω- αδυναμία σου.

Δεν σου βάζει κάποιος λεπίδι και σου λεει πίστεψε το αλλιώς σε καθαρίζω , οπότε για ποιο μπαμπούλα μιλάμε?
Ο χριστιανισμός τουλάχιστον είναι ανοιχτός και για τους άθεους, οι οποίοι θεωρείται οτι κρίνονται βάσει
συνείδησης και το πως πράττουν.
Κοινώς, μη λέμε μπούρδες τώρα, σε οποιαδήποτε θρησκεία το να σκοτώσεις κάποιον αναίτια είναι μεμπτό κ.ο.κ.
(για τους λουσιφεριανούς δεν ξέρω, μπορεί να επιβάλλεται κιόλας )

Άμα θες πιστεύεις, άμα θες ακολουθείς έναν συγκεκριμένο τρόπο ζωής.

Επίσης, ποτέ κανείς δεν είπε οτι το νόημα είναι στην επόμενη μόνο, στην τωρινή θα κάθεσαι σαν ιερή αγελάδα?

Επίσης, κάποια στιγμή , διαβάστε και λίγο με ανοιχτό μυαλό τι έχει να πει η κάθε θρησκεία, δεν κάνει κακό να ξέρετε τι πάτε να κατηγορήσετε.

pfc
https://www.youtube.com/watch?v=u7APmRkatEU

- 08 Σεπ 2016, 11:16 #297930 Δεν χρειάζεται διάβασμα, τα λέει όλα

- 08 Σεπ 2016, 11:48 #297943

- 08 Σεπ 2016, 12:15 #297952

Ο χριστιανισμός τουλάχιστον είναι ανοιχτός και για τους άθεους, οι οποίοι θεωρείται οτι κρίνονται βάσει
συνείδησης και το πως πράττουν.

Εμπνευσμένο!

Ό,τι δεν συνέβη ποτέ είναι ό,τι δεν ποθήσαμε αρκετά

Απ' τις φουρτούνες τις πολλές
γυρίστηκα
μες στους ανθρώπους
αυτοεξορίστηκα

- 08 Σεπ 2016, 12:30 #297960 Εκτος αν ειναι μαυροι, συριοι, γκευ, εβραιοι, αριστεροι, και μερικα που ξεχναω. Οι σουηδοι αθεοι παντως ειναι καλοδεχουμενοι. Αλλα αφου οι αθεοι κρινονται με βαση τις πραξεις τους, γιατι δεν ισχυει το ιδιο και για τα αβαπτιστα παιδακια?

- 08 Σεπ 2016, 12:33 #297962 Όποιος δεν καταλαβαίνει ότι η εκάστοτε θρησκεία έχει ξεφύγει από τα αρχικά στάδια της ανάγκης του ανθρώπου να πιστεύει σε κάτι ανώτερο κλπ, κλπ, και έχει γίνει καθαρό εμπόριο, εκμετάλλευση και άσκηση εξουσίας στα χέρια των επιτήδιων απλά εθελοτυφλεί, πάντα θα υπάρχουν χιλιάδες ή εκατομμύρια που θα θέλουν να ακούν για το υπερφυσικό, για θαύματα, για μετά θάνατο ζωή και βουνά από πιλάφια, ρόζ αγγελάκια κλπ, αυτοί είναι και η μάζα που συντηρεί τις διάφορες εκκλησίες, ναούς και μοναστήρια απανταχού.

Και οι μάζες αυτές είναι εκατοντάδες μύρια οπότε γίνεται πόλος έλξης και πίεσης για την άσκηση πολιτικής από τους πολιτικούς που προσεγγίζοντας αυτές τις μεγάλες ομάδες αυξάνουν την δική τους επιρροή, είναι ένα αέναο παιγνίδι εξουσίας επί των ανθρώπων και δεν πρόκειται να σταματήσει όσο και να ουρλιάζουν οι άθεοι που και αυτοί μέσω της δικής τους άρνησης θέλουν να αποκτήσουν φωνή και οντότητα και να προσελκύσουν / εξουσιάσουν περισσότερους οπαδούς της δικής τους άποψης.

Υπάρχουν χιλιάδες αιρέσεις των διαφόρων θρησκειών, γιατί ? Μα γιατί την εκάστοτε βασική θρησκεία την έχουν καπελώσει άλλοι και οι καινούργιοι για να αποκτήσουν το ζητούμενο της εξουσίας και του χρήματος σκαρφίζονται και από μια αίρεση ή μια νέα θρησκεία με τους δικούς τους οπαδούς, δείτε το μπάχαλο που γίνεται στην Αμερική με τις ηλίθιες νέες θρησκείες που ξεφυτρώνουν κάθε τόσο και θα καταλάβετε ότι υπάρχουν λίγοι επιτήδιοι και πάρα πολλά πρόβατα.

Το να εναντιωνόμαστε και να βωμολοχούμε για την δική μας εκκλησία σήμερα σε αυτή την ηλικία όντας βαφτισμένοι και ορκισμένοι σαν στρατιώτες στη σημαία είναι κοροϊδία στον εαυτό μας και δείχνει ανωριμότητα, άσε δεν μην πω ότι στα σπίτια μας και στα σόγια μας δεν τολμάμε να εκφράσουμε αυτές τις ιδέες και το γιατί είναι προφανές, όπως προφανής είναι και η περιρέουσα μαγκιά σε πολλά θέματα που πηγάζει εκ της ανωνυμότητας και του πληκτρολογίου.

- 08 Σεπ 2016, 12:48 #297973 Όλη η παραπάνω φιλοσοφική ανάλυση που κάνεις πού θες να καταλήξει; στο σκάστε και μπουσουλατε;

Και πού ξέρεις τι κάνει ο καθένας στη προσωπική του ζωή;

Και ποιος σου είπε ότι ένας άθεος προσπαθεί να αποκτήσει εξουσία μεσω της εναντίωσης τους στη θρησκεία;

Πες καλύτερα ότι φοβάσαι μη σε κάψει ο θεούλης που κάθεσαι και διαβάζεις τέτοια πράγματα από τους αμαρτωλούς σαταναδες και άσε τα λογικοφανη επιχειρήματα και αναλύσεις

καθηγητές τρεις και εχάθη η πατρίς

- 08 Σεπ 2016, 12:54 #297978

Ο Θεός ζητά πίστη γιατί έχει ανάγκη την επιβεβαίωση;
Το κείμενο αυτό είναι μια συζήτηση μεταξύ αθέου και χριστιανού, δάνειο από το παλιό φόρουμ του e-telescope, και πολύ χαίρομαι που το αποθήκευσα κάποτε γιατί πια έχει διαγραφεί! Οι θέσεις του αθέου με πλάγια:

«Αν το κριτήριο για τη σωτηρία δεν ήταν η πίστη στο Θεό/Χριστό, αλλά ο προσδιορισμός μια σειράς ηθικών κανόνων τότε θα μπορούσα να το συζητήσω και να επικεντρωθώ στους ίδιους τους κανόνες.
Όμως η απαίτηση είναι η πίστη. Αν υποθετικά εγώ, ένας δηλωμένος άθεος όμως δεν πιστεύω στην ύπαρξη του Θεού, τότε τί θα συμβεί εάν τελικά κάνω λάθος και ο Θεός είναι υπαρκτός και έρθει η ώρα της κρίσης; Σύμφωνα με όσα ξέρω από το δόγμα, εφόσον δεν πιστεύω δεν γίνεται να σωθώ.
Δηλαδή μιλάμε για ένα Θεό που έχει ανάγκη την επιβεβαίωση; Την αναγνώριση; Την υποταγή; Αγνοεί την ουσία, αυτή της ηθικής ζωής, και επικεντρώνεται στον τύπο, την αναγνώριση της ύπαρξης και της ισχύος του;»

«Εδώ αγαπητέ φίλε θίγεις πολλά φλέγοντα θέματα. Πρώτα πρώτα το τι είναι η πίστη. Είναι κάτι διανοητικό; Θα έλεγα πως όχι. Το να πιστεύεις ότι υπάρχει ήλιος δεν είναι θέμα διανοητικό… Βλέπεις τον ήλιο με την αίσθηση της όρασης και απλά διαπιστώνεις ότι υπάρχει. Κάπου λέει ο Παύλος ότι πίστη είναι αίσθηση πραγμάτων μη βλεπομένων, ενν. με τα σαρκικά μάτια μας. Πρόκειται για πράγματα που βλέπουμε με τα πνευματικά μάτια μας, τα οποία σε κάποις περιπτώσεις μπορεί να μην λειτουργούν καλά γι’ αυτό να μην βλέπουν και καλά. Με αυτή την προϋπόθεση, αυτός που δεν πιστεύει δεν μπορεί να αισθανθεί την παρουσία του Θεού, άρα δεν μπορεί και να έρθει σε σχέση μαζί Του. Όπως ακριβώς εγώ δεν μπορώ να έρθω σε σχέση μαζί σου και να μάθω πώς είσαι, αν λόγω τύφλωσης δεν μπορώ να δω ότι κάθεσαι κάπου δίπλα μου.

Πάμε τώρα στο άλλο φλέγον θέμα, τη σωτηρία. Τι είναι η σωτηρία; Ο Θεός που σώζει όσους πιστεύουν σ’ Αυτόν, είναι κάτι σαν τον κομματάρχη που διορίζει τους δικούς του ψηφοφόρους; και απαιτεί να του προσφέρουν αυτά που λες στο τέλος – την επιβεβαίωση; Την αναγνώριση; Την υποταγή; Για να τους κάνει αυτό το ρουσφέτι;
Σωτηρία θα πει ολοκλήρωση. Από την ίδια ρίζα βγαίνει και το «σώος», που θα πει ολόκληρος, και το χρησιμοποιούμε συνήθως μαζί με το «αβλαβής» για να δηλώσουμε ότι κάποιος δεν βλάφτηκε σ’ ένα ατύχημα αλλά διατήρησε τα μέλη του ακέραια. Στην περίπτωση του ανθρώπου όμως, το ατύχημα – η πτώση – έχει ήδη συμβεί, κι αυτός έχει ήδη χάσει την ακεραιότητά του, την οποία πρέπει να ξαναβρεί για να είναι και πάλι σώος. Και πώς θα ολοκληρωθεί ο άνθρωπος; Με το ν’ ακολουθεί ένα σύνολο ηθικών κανόνων με την βλαμμένη, μη ακέραια φύση του; Αυτό δεν είναι αρκετό, δεν του προσφέρει τίποτα περισσότερο από κάποια ωφέλεια στην κοινωνική ζωή. Ασφαλώς είναι καλό για τους συνανθρώπους μας όταν δεν τους κλέβουμε, δε τους σκοτώνουμε, δεν τους συκοφαντούμε κτλ., αλλά δεν μπορεί να ολοκληρώσει την μη-ακέραιη φύση μας αυτό. Δεν μπορεί να μας κάνει όπως ήμασταν πριν από την πτώση. Με τον ίδιο τρόπο που ένας που έχει χάσει π.χ. το πόδι του σε ατύχημα, δεν είναι αρκετό να κρατάει μπαστούνι αλλά χρειάζεται ένα καινούργιο πόδι. Για να ολοκληρωθούμε χρειάζεται να γυρίσουμε στην πρότερη κατάσταση, την στενή επαφή μας με τον Θεό, κι αυτό δεν μπορεί να γίνει χωρίς να έχουμε σχέση μαζί Του, κι η σχέση δεν μπορεί να υπάρξει αν δεν πιστεύουμε καν ότι υπάρχει! Γι’ αυτό και χωρίς πίστη ΔΕΝ μπορούμε να σωθούμε.

Ένα άλλο μεγάλο θέμα είναι, πώς ακριβώς προσδιορίζεται η σωτηρία και πότε συμβαίνει. Είναι τάχα ότι όταν πεθάνουμε θα πάμε σ’ ένα μέρος όπου παχουλά αγγελάκια θα παίζουν άρπες, ή θα περιφέρονται άγγελοι σαν βυζαντινοί στρατιώτες με πύρινα σπαθιά; Κανονικά η σωτηρία αρχίζει από αυτήν εδώ τη ζωή, και συνίσταται στην αλλοίωση της ανθρώπινης φύσης και στην διαρκή επικοινωνία κι διάλογο με τον Θεό, που συμβαίνει εσωτερικά αλλά αντανακλάται και στο εξωτερικό του ανθρώπου. Η πνευματική ζωή έχει τρία στάδια, με πρώτο τη μετάνοια όπου ο άνθρωπος αλλάζει τον τρόπο που σκέφτεται και φέρεται, και τρίτο την θέωση, όπου ξεπερνά τα ανθρώπινα μέτρα. Κανένα από τα τρία στάδια δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς πίστη, που αρχίζει σ’ αυτήν τη ζωή γι’ αυτό και χωρίς πίστη δεν σώζεται κανείς ούτε εδώ ούτε στην άλλη.

Υπάρχουν βέβαια περιπτώσεις όπου ο άνθρωπος δεν έχει απόλυτη ευθύνη που δεν έχει γνωρίσει τον Θεό για να τον πιστέψει. Αυτός όμως όταν Τον συναντήσει, θα αντιδράσει πολύ διαφορετικά από αυτόν που δεν πιστεύει γιατί δεν γουστάρει να υπάρχει κανένας Θεός πάνω από το κεφάλι του. Η κατάσταση της ψυχής του θα τον κατατάξει τελικά σ’ αυτούς που σώζονται, ή στους άλλους. Και το ποια είναι πραγματικά η κατάσταση της ψυχής του το ξέρει μόνον ο Θεός που την βλέπει από μέσα, όχι εμείς που κρίνουμε με βάση τα εξωτερικά φαινόμενα και λέμε «τι καλό παλικάρι αυτός ο Τάδε, δεν κλέβει, δεν σκοτώνει, σίγουρα θα πάει στον παράδεισο».

Όταν ο Χριστός μιλάει για την τελική κρίση, μας λέει ότι καλωσορίζει τους δικαίους στον Παράδεισο επειδή τον έντυσαν όταν ήταν γυμνός, τον τάισαν όταν πεινούσε κτλ. κι αυτοί του απαντούν, «μα πότε Κύριε τα κάναμε ΕΜΕΙΣ αυτά;» Κι Εκείνος απαντά πως, «ότι κάνατε στους ελάχιστους αδελφούς μου τα κάνατε σε Μένα».

Η παραβολή έχει δύο σημεία-κλειδιά, τόσο το ότι για να είμαστε πραγματικά δίκαιοι πρέπει κάθε άνθρωπο να τον αντιμετωπίζουμε σαν να ήταν ο Χριστός, όσο και το ότι κάθε καλό που κάνουμε δεν το κάνουμε απλώς ΕΜΕΙΣ. Το κάνουμε εμείς με την δύναμη του Θεού. Εδώ οι δίκαιοι λένε ουσιαστικά, ότι ΔΕΝ ΑΞΙΖΟΥΝ τον παράδεισο επειδή το καλό που έκαναν προέρχεται από τον Θεό κι όχι από αυτούς τους ίδιους. Εντελώς το αντίθετο από τον υποκριτή Φαρισαίο, που στην παραβολή με τον τελώνη έλεγε ‘σ’ ευχαριστώ Θεέ μου που ΕΙΜΑΙ δίκαιος και όχι άδικος όπως αυτός εκεί ο τελώνης«. Δυστυχώς όποιος πιστεύει για τον εαυτό του ότι είναι δίκαιος και καλός άνθρωπος, μοιάζει με τον Φαρισαίο κι όχι με τους πραγματικούς δίκαιους που είναι ταπεινόφρονες, και καταλαβαίνεις απ’ αυτό ότι δεν θα πάει στον παράδεισο αλλά θα κάνει παρέα στον Φαρισαίο, με τον οποίο έχει την ίδια υπεροπτική και εγωιστική ψυχική διάθεση. Να γιατί η ουσία της χριστιανικής πίστης ΔΕΝ είναι η ηθική ζωή. Η ουσία όμως δεν είναι ούτε και η «πίστη» μόνη της, όπως έλεγε ο Λούθηρος, ότι μόνη η πίστη σώζει… Γιατί αν έχεις πίστη και δεν την εκφράζεις με έργα, προφανώς αυτή είναι ψεύτικη. Δεν είναι δυνατόν ο άνθρωπος να πιστεύει στον Θεό, να αισθάνεται την παρουσία Του, κι ωστόσο να φέρεται άδικα κι ανήθικα και ν’ αδιαφορεί για τον πόνο των άλλων. Μάλλον κάτι άλλο συμβαίνει, που έχει σχέση με υποκρισία ή θρησκοληψία ή και ψυχοπάθεια.

Ασφαλώς κι ο Θεός δεν έχει ανάγκη από την υποταγή κι όλα αυτά που αναφέρεις, ούτε καν από την αγάπη μας δεν έχει ανάγκη. Αν σου έχουν παρουσιάσει μια εικόνα ενός τέτοιου Θεού και δεν την πιστεύεις, πολύ καλά κάνεις!»

https://expaganus.wordpress.com/my-site/theos-pisti/

H τελευταία πρόταση εξηγεί γιατί δεν είμαι εγώ προσωπικά πιστός.
Κατά τα άλλα πολύ ενδιαφέρον κειμενάκι που εξηγεί απλοϊκά αρκετά πράγματα.

- 08 Σεπ 2016, 12:57 #297981 και για όσους έχουν απορίες ο γοογλης είναι φίλος μας πριν αρχίσουμε τα επιφωνήματα

Πώς ο Θεός θα κρίνει κάθε άνθρωπο κατά την Τελική Κρίση του κόσμου; (Ματθ. 25, 31-46)


Του Μιχαήλ Γ. Χούλη, Θεολόγου

Τι δίνει αξία στην ανθρώπινη ύπαρξη και ζωή; Η σωστή πίστη; Η λατρεία; Η τήρηση των θείων εντολών; Και αυτά φυσικά είναι απολύτως απαραίτητα, αλλά όχι μόνο αυτά! Θα πρέπει οπωσδήποτε να προσθέσουμε στα προηγούμενα και την έμπρακτη αγάπη προς όλους. Η παραβολική αυτή διήγηση, που διασώζει ο ευαγγελιστής Ματθαίος, ξεκαθαρίζει τι έχει προτεραιότητα στη ζωή μας και τι όχι, ενώ είναι πλούσια σε παραδείγματα και παραστατικές εικόνες από την ποιμενική, την δικαστική και την πολιτική ζωή. Διδάσκει λοιπόν ο Χριστός:

“ΟΤΑΝ (το Πότε και το Πού της Κρίσης είναι άγνωστο. Γνωστό σε μας είναι μόνο με ποιο τρόπο θα μας κρίνει όλους: Με το μέτρο της αγάπης) θα έρθει ο ‘Υιός του ανθρώπου’ (τίτλος του Μεσσία, που αναφέρεται στον Ιησού Χριστό και επισημαίνει την ταπείνωση, τα πάθη και την ένδοξη επάνοδό του) με όλη τη δόξα του και με τη συνοδεία των αγίων αγγέλων του (και εκείνοι επίσης θα καταθέσουν μαρτυρία για τα πεπραγμένα των ανθρώπων, τους οποίους διακονούσαν προς σωτηρίαν), θα καθίσει στον θρόνο της δόξης του. Τότε θα συγκεντρωθούν μπροστά του όλα τα έθνη (αναστάντα εκ νεκρών), και θα τους ξεχωρίσει (με κάθε ακρίβεια) όπως ο βοσκός ξεχωρίζει τα πρόβατα από τα κατσίκια (οι Ισραηλίτες πίστευαν ότι οι ίδιοι θα κριθούν με επιείκεια και ότι οι ειδωλολάτρες θα τιμωρηθούν. Εδώ τους τονίζει πως όλοι θα κριθούν με τον ίδιο τρόπο). Τα πρόβατα (ονομάζονται έτσι οι δίκαιοι για την πραότητά τους και την καρποφορία σε αρετές) θα τα τοποθετήσει στα δεξιά του και τα κατσίκια (ονομάζονται έτσι οι αμαρτωλοί για την αγριότητά τους, αταξία, παρέκκλιση και ακαρπία τους) στα αριστερά του (στα δεξιά, κατά τους αρχαίους χρόνους, ήταν η τιμητική θέση και αριστερά η θέση παραγκωνισμού και η υποτιμητική).

Θα πει τότε ο κριτής βασιλεύς σ’ αυτούς που βρίσκονται δεξιά του: «Ελάτε, οι ευλογημένοι από τον Πατέρα μου (οι εκλεκτοί), κληρονομήστε (ως άνωθεν οφειλόμενα και οικεία) την (πνευματική) Βασιλεία που σας έχει ετοιμαστεί από την αρχή του κόσμου (ή προ καταβολής κόσμου).

Γιατί πείνασα και μου δώσατε να φάω (εννοείται τα ουσιώδη),

δίψασα και μου δώσατε να πιώ (ήταν πολύ σημαντική πράξη αγάπης στην Ανατολή, λόγω και της σπανιότητας του ύδατος),

ήμουν ξένος και με περιμαζέψατε (οι περαστικοί και ξένοι αντιμετωπίζονταν συχνά με εχθρότητα και πολλές φορές ήσαν ανυπεράσπιστοι),

γυμνός (ο ημίγυμνος, ο ελάχιστα ντυμένος και αναγκεμένος άνθρωπος) και με ντύσατε,

άρρωστος και μ’ επισκεφτήκατε,

φυλακισμένος κι ήρθατε να με δείτε» (αναφέρεται στις φιλανθρωπικές ιδιαίτερα πράξεις των πιστών, διότι αυτές κυρίως ζητεί από τους χριστιανούς).

Τότε θα του απαντήσουν οι άνθρωποι του Θεού: «Κύριε, πότε σε είδαμε να πεινάς και σε θρέψαμε, ή να διψάς και σου δώσαμε να πιείς; Πότε σε είδαμε ξένον και σε περιμαζέψαμε ή γυμνό και σε ντύσαμε; Πότε σε είδαμε άρρωστο ή φυλακισμένο κι ήρθαμε να σε δούμε;» (όλα αυτά τα ερωτήματά τους οφείλονται στην πραγματική αγάπη τους, που δεν περιέχει συμφέρον και υποκρισία). Και θα τους απαντήσει ο φιλάνθρωπος Κριτής: «Σας βεβαιώνω (αποτελεί και την κορύφωση της παραβολής) πως αφού τα κάνατε αυτά για έναν από αυτούς τους ασήμαντους αδελφούς μου (αδελφούς του επειδή και ο Χριστός υπήρξε πτωχός, ταπεινός, ελάχιστος εν τω κόσμω, απορριμμένος), για μένα τα κάνατε» (είναι μεγάλη τιμή αυτό για μας, διότι ο Χριστός, ως Υιός του Ανθρώπου και αντιπρόσωπος της ανθρωπότητας, ταυτίζει τον εαυτόν του με κάθε άνθρωπο που έχει ανάγκες και προβλήματα).

Ύστερα θα πει και σ’ εκείνους που θα είναι στα αριστερά του: «Φύγετε από μπροστά μου οι καταραμένοι (όχι από τον Θεό, γιατί ο Θεός δεν καταριέται, αλλά από τα δικά τους έργα), πηγαίνετε μακριά από εμένα στην αιώνια φωτιά (πρόκειται για τον πόνο και τη δυστυχία που θα αισθάνονται οι άνθρωποι οι οποίοι με τον άσχημο τρόπο ζωής τους αποφάσισαν οι ίδιοι να βρίσκονται μακριά από την αγάπη του Θεού και των συνανθρώπων τους), που έχει ετοιμαστεί για το διάβολο και τους αγγέλους του (ο Θεός για τους ανθρώπους ετοίμασε τη βασιλεία του, όχι κόλαση, ενώ η αιώνια καταδίκη είναι ΕΠΙΛΟΓΗ διαφόρων ανθρώπων).

Γιατί πείνασα και δεν μου δώσατε να φάω (εννοείται και πάλι την αναγκαία μόνο τροφή, όχι την πολυτελή),

Δίψασα και δεν μου δώσατε να πιω,

Ήμουν ξένος και δεν με περιμαζέψατε,

Γυμνός και δεν με ντύσατε,

Άρρωστος και φυλακισμένος και δεν ήρθατε να με δείτε» (δεν θα κρίνει ο Θεός τους ανθρώπους επειδή δεν απάλλαξαν κάποιους από τη φυλακή, ή τη φτώχια τους, ή δεν κατέστησαν τους αρρώστους υγιείς, αλλά επειδή δεν ενδιαφέρθηκαν και δεν έπραξαν κυρίως τα απαραίτητα για να βοηθήσουν).

Τότε θα του απαντήσουν και αυτοί: «Κύριε, πότε σε είδαμε πεινασμένο ή διψασμένο ή ξένο ή γυμνό ή άρρωστο ή φυλακισμένο και δεν σε υπηρετήσαμε;» Και θα τους απαντήσει: «Σας βεβαιώνω πως αφού δεν τα κάνατε αυτά (αμαρτίες εκ παραλείψεως) για έναν από τους ασήμαντους, μικρούς κατά τον κόσμο (δεν αναφέρει εδώ τον παραπάνω χαρακτηρισμό ‘ελαχίστων αδελφών μου’, διότι οι φαύλοι, πονηροί και άδικοι δεν θα μπορέσουν ποτέ να αισθανθούν την οικεία σχέση του Χριστού με τους πιστούς του), δεν τα κάνατε ούτε για μένα» (άγευστοι από έργα αγάπης, αρνήθηκαν να βοηθήσουν τους συνανθρώπους τους σε ώρες δύσκολες και δραματικές για εκείνους, ένοχοι γιατί δεν έπραξαν το αγαθό).

Κι αυτοί θα πάνε στην ΑΙΩΝΙΑ και ατελεύτητη (αυτό)τιμωρία-κόλαση (στην απουσία απολαυστικής κοινωνίας με την άκτιστη δόξα του Θεού, όπου θα βιώνουν μόνοι, εν τη αναστάσει, τις ανικανοποίητες επιθυμίες, τις τύψεις και ενοχές τους), ενώ οι δίκαιοι θα οδηγηθούν στην ΑΙΩΝΙΑ ζωή” (στο φως του Θεού και τη χαρισματική-αγιαστική σχέση μαζί του), αφού δεν έπρατταν το σωστό και καλό για να βραβευτούν, ούτε από φόβο τιμωρίας, αλλά μόνο από ανιδιοτελή αγάπη.

Ο Θεός δεν είναι λοιπόν τιμωρός, ούτε εκδικείται τον άνθρωπο. Το βλέπουμε άλλωστε θαυμάσια αυτό και στην παραβολή του Σπλαχνικού Πατέρα (ή Ασώτου υιού). Οι λανθασμένες επιλογές μας είναι που μας καταστρέφουν και μας στρέφουν εναντίον του Θεού ή των συνανθρώπων μας. Η εκτεθείσα παραβολή του Ευαγγελίου αφορά το παρόν και το μέλλον της ανθρωπότητας, αν αυτή θέλει να επιβιώσει, και μάλιστα καθαρτικά και λυτρωτικά. Αφορά το ξύπνημα της συνειδήσεώς μας και τη σωστή σχέση με τους άλλους, γνωστούς, φίλους ή αγνώστους αδελφούς μας. Μας τονίζει πως η έμπρακτη εκδήλωση αγάπης, ή η παράλειψή της, κρίνει αποφασιστικά τον καθένα για τώρα και για πάντα. Διότι και τα αδειανά ακόμη χέρια πολλών (όχι τα κακά, αλλά τα αμελήσαντα να ενεργήσουν καλώς), μπορεί να μην προξενούν ζημιά, αλλά δεν παύουν να είναι άδεια από τρυφερότητα, καλοσύνη, συμπόνια και αγάπη.



ΒΟΗΘΗΜΑΤΑ:

1. «Κυριακοδρόμιο», εκδ. Άρτος Ζωής, Αθ. 2011.

2. «Λόγος και ύπαρξη», Κων/νου Γρηγοριάδη, έκδ. β΄, τ. α΄, εκδ. Η Μεταμόρφωσις του Σωτήρος, Αθήνα.

3. «Ορθόδοξα μηνύματα», Σταύρου Φωτίου, εκδ. ., Αθ. 2000.

4. «Ο Χριστός και ο καινούριος κόσμος του Θεού», Νικολάου Νευράκη, Αθ. 1989.

5. «Θρησκευτικά Β΄ Γυμνασίου, Ο Ιησούς Χριστός και το έργο του», ΟΕΔΒ 2008

6. «Υπόμνημα εις το κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον», Π.Ν. Τρεμπέλα, εκδ. Ο Σωτήρ, 1989