- 15 Ιουν 2016, 14:47 #267980

Η Ιαπωνία άλλαξε πολύ απότομα, από εκεί που υπήρχε φεουδαρχία , συγκεκριμένες κάστες-τάξεις ξαφνικά ήρθαν όλα τούμπα.
Γεγονός είναι ότι είχαν μάθει στην υπακοή και στην πειθαρχία όπως και στο να θεωρούν την προσωπική τιμή ύψιστη αξία.
Για αυτό συμπεριφέρονταν στους νικημένους με αυτόν τον τρόπο, τους θεωρούσαν άτιμους που παραδόθηκαν και δεν πολέμησαν μέχρι τέλους.

το θέμα με τους σαμουράι και τις σχετικές κάστες και τα φέουδα είχε εκλείψει από το περασμένο αιώνα, παρόλα αυτά παρέμεναν ένα άκρως μιλιταριστικό έθνος και αυτές τους τις παραδόσεις περισσότερο τις ξέθαψαν για να τονώσουν τον εθνικισμό τους, δεν ίσχυαν τότε, μια χαρά καπιταλιστική ουσιαστικά χώρα ήταν που απλά συνέχιζε την ιστορία της (να πηδάει τους γύρω λαούς, πράγμα που έκανε επί αιώνες)

απλά οι ιάπωνες είχαν στη κουλτούρα τους (και πλέον σε πολύ λιγότερο βαθμό) πράγματα που εμείς δεν είχαμε και δε θα έχουμε ποτ, οι αμερικάνοι "εκπολιτίζοντας" τους τους διατήρησαν αυτά τα χαρακτηριστικά που φάνηκαν πολύ χρήσιμα για την οικονομία τους αλλά τους αφαίρεσαν την όποια πολεμική τους κουλτούρα

αλλά ακόμα και σήμερα αυτός ο "μιλιταρισμός" και η πειθαρχία φαίνεται σε όσους επικοινωνούν με ιάπωνες
και ακόμα και τώρα πιστεύω ότι τηρείται πολύ το θέμα της ιεραρχίας και του ότι είναι σωστό μόνο αυτό που λέει ο όποιος αρμόδιος χωρίς καμιά υπόνοια αμφισβήτησης

απλά έγιναν πιο ειρηνικοί και οι επόμενες γενιές έχουν αποξενωθεί από το κάθε τι πολεμικό, σκέψου ότι ακόμα και τις πολεμικές τους τέχνες περισσότερο τις κάνουν δυτικοί πλέον παρά αυτοί (και αυτοί προτιμούν ομαδικά gay sport..) , ή στο στρατό τους για χρόνια όσοι πήγαιναν ήταν οι αποτύχες της ζωής (τώρα προσπαθούν να αλλάξουν αυτή την εικόνα γιατί θέλουν να αποκτήσουν ξανά ισχυρό στρατό και θέλουν να μαζέψουν και κάνα αξιόλογο άτομο )

To σύγχρονό μας αντίστοιχο...

δεν είναι ακριβώς το ίδιο, εκεί έχουμε να κάνουμε και με το θέμα του κομμουνισμού (άσχετα αν σε όλα τα σχετικά καθεστώτα υπάρχει ένας φωτεινός ηγέτης, υπάρχουν όμως και οι σύντροφοι κατά του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού) και όχι τόσο με εθνικισμό και παράξενους κώδικες ηθικής κτλ..

Ρε συ στο βιβλίο που διαβάζω ο Ιάπωνας τα λέει λίγο αντίθετα, ότι ο παππούς του ήταν σαμουράι και ξαφνικά στις αρχές του 19ου αιώνα βρέθηκε με ένα κομματάκι γης να προσπαθεί να επιβιώσει αλλά το bushido συνέχισε να το ακολουθεί και το καλλιέργησε σε ολόκληρη την οικογένεια. Ο ίδιος λέει ότι ήταν ο καλύτερος του σχολείου σε όλο το δημοτικό αλλά δεν μπορούσε να πάει παραπάνω γιατί χρειαζόταν χρήματα μέχρι που ένας θείος του στο Τόκιο προσφέρθηκε να τον υιοθετήσει και να τον σπουδάσει.
Στο Τόκιο ανακάλυψε ότι είχε εξυπνότερους και καλύτερους μαθητές από αυτόν όσο και να προσπαθούσε και ο θείος τον είχε για μίασμα της οικογένειας μέχρι που έγινε αλάνι και τον έστειλε πακέτο πίσω στο χωριό, εκεί δε δεν τολμούσε να κυκλοφορήσει από την ντροπή στον δρόμο. Tελικά κατατάχθηκε στο ναυτικό και εκεί έτρωγαν ξύλο όλη μέρα από τους υπαξιωματικούς για το παραμικρό παράπτωμα, η πειθαρχία ήταν σε δυσθεώρητα για εμάς ύψη.

Βλέπεις ότι δεν τους έκανε ξαφνικά κάποιος πολεμιστές, ούτε είχαν πολεμικές ιδέες ή κάτι άλλο, η νοοτροπία τους όμως και ο κώδικας ηθικής τους ήταν τελείως διαφορετικός.
Ο εκβιομηχανισμός και ο καπιταλισμός τους έκανε κακό γιατί αναγκαστικά ήρθαν σε σύγκρουση με τις γύρω χώρες για τις πρώτες ύλες καθώς από μόνοι τους δεν θα μπορούσαν να παράξουν και πολλά.

- 15 Ιουν 2016, 15:08 #267985 πρώτα από όλα δεν ήταν όλοι σαμουράι (υπήρχαν ανέκαθεν και άπειροι peasants οι οποίοι είχαν για νταβάδες τους σαμουράι να το πούμε λαϊκά ) και δεν ήταν όλοι οι samurai πλούσιοι όπως μπορεί να ήταν οι ιππότες στη δύση ξέρωγω με τίτλους και εκτάσεις, μπορεί να ήταν κυριολεκτικά ξεβράκωτοι (και υποθέτω ότι αναλογικά με τους ιππότες της δύσης και πολλοί περισσότεροι οπότε λογικό να μην ήταν όλοι πλούσιοι όπως οι δυτικοί ευγενείς)

ο samurai ήταν απλά οι πολεμιστές (και δε μπορούσε όποιος ήθελε να γίνει samurai έπρεπε να ανήκεις στη "κάστα", δε μπορούσες καν να φέρεις σπαθί αν δεν ήσουν σαμουράι, σε εκτελούσαν) που είχαν συγκεκριμένο ρόλο ρόλο στη κοινωνία και συγκεκριμένους κανόνες συμπεριφοράς, σχεδόν ηλίθιους αν κάτσεις και το σκεφτείς με τη λογική (πχ μένω χωρίς αφεντικό==> ξεκοιλιάζομαι) δεν ήταν απλοί foot soldiers, σίγουρα ήταν κάτι παραπάνω από το χωρικό που δεν ήταν τίποτα αλλά και μεταξύ τους υπήρχαν σημαντικές διαφορές

κάποια στιγμή όταν θέλησαν να γίνουν πιο μοντέρνοι σαν κοινωνία και να μην έχουν αυτοί οι άξεστοι πολεμοχαρείς τύποι πολλή δύναμη αυτά καταργήθηκαν (σκέψου ταινία τελευταίος σαμουράι, που βιάζει την ιστορία βέβαια, αλλά κάτι τέτοιο..)

αυτό όμως δε σημαίνει ότι τα ξέχασαν από τη μια μέρα στην άλλη ή ότι δεν διατηρήθηκαν ζωντανές οι παραδόσεις μέσα στις οικογένειες (χαρή σε αυτά πχ έχουμε ιαπωνικές πολεμικές τέχνες έως και σήμερα, τα έγραφαν σε πάπυρους και τα περνούσαν σε επόμενους ή απλά τα περνούσαν σε επόμενους, κάτι που δεν έγινε σε άλλες χώρες, ξέρεις πχ πώς πάλευαν στη μεσαιωνική ή αρχαία ελλάδα;) και άρχισαν ξαφνικά αυτοί οι άνθρωποι να σκέφτονται διαφορετικά

απλά σταμάτησαν να κυκλοφορούν με παράξενα κοτσίδια, ζωσμένοι με όπλα να σφάζονται όπου τους τη βαρέσει και μόλις σκάνε κάπου οι χωριάτες να τους προσκυνούν, έγιναν μέλη της κοινωνίας, αγρότες, επιχειρηματίες, τεχνίτες ή και στρατιωτικοί, αλλά η ιστορία και η παράδοση μιας οικογένειας προφανώς και διατηρήθηκε και λογικά αυτοί οι άνθρωποι και οι απόγονοί τους σίγουρα θα διέφεραν από τους υπόλοιπους

στο βππ (και πριν) που άρχισαν να γίνονται επεκτατικοί δε το βρισκεις λογικό να ξέθαψαν αυτές τις παραδόσεις και να τις εκθείασαν όσο δε πάει (σκέψου παρελάσεις χούντας ) ;

στη συνέχεια αφού έχασαν το πόλεμο και διαλύθηκε ο στρατός τους και είχαν κατοχή αυτά πέρασαν σε 2η μοίρα όμως και πάλι δε γίνεται να ξεχάστηκαν γιατί όσο δυτικοί και να έγιναν παρέμειναν ιάπωνες και οι ιάπωνες έχουν μια μανία να διασώζουν πράγματα

ο τύπος στο βιβλίο σου πάντως που περιγράφεις ήταν μίασμα οπότε κατέληξε στο στρατό

το ότι τα πράγματα ήταν αυστηρά και έτρωγε ξύλο μου φαίνεται φυσιολογικό

αλλά τελοσπάντων, το πνεύμα της φεουδαρχικής περιόδου περισσότερο παρέμεινε για να εμπνέει γενναιότητα, δεν ακολουθούταν αυτό καθεαυτό ακόμα και μέχρι τον πόλεμο και δε πιστεύω ότι σου ανέβαζε επί της ουσίας το κοινωνικό σου status

Τελευταία επεξεργασία από QsisVTS και 15 Ιουν 2016, 15:22, έχει επεξεργασθεί 1 φορά/ες συνολικά

καθηγητές τρεις και εχάθη η πατρίς

- 15 Ιουν 2016, 15:21 #267990 Nαι ρε συ ξέρω τι ήταν και πως λειτουργούσαν οι σαμουράι, το πρόβλημα είναι ότι οι σαμουράι δεν ασχολούνταν ποτέ με τα οικονομικά, διακυβέρνηση και πόλεμος ήταν οι ασχολίες τους.

Ο τελευταίος σαμουράι διαδραματίστηκε λίγα σχετικά χρόνια πριν τον Β ΠΠ (1877) οπότε οι αλλαγές δεν ήταν τόσο ολοκληρωτικές όσο φαντάζεσαι μέχρι τον πόλεμο.
Δεν χρειάστηκε δηλαδή να ξεθάψουν και πολλά πράγματα, ήταν πολύ νωπά και οι peasants ακόμα σαν peasants συμπεριφέρονταν (πίστη στον αυτοκράτορα, σεβασμό στις ανώτερες τάξεις κλπ)

Μετά τον Β ΠΠ έγινε η δραματική αλλαγή γιατί πρώτα από όλα έπεσε τρελή φτώχεια σε όσους υπηρέτησαν στον στρατό και στις οικογένειες τους γιατί δεν μπορούσαν να ξαναδουλέψουν στο δημόσιο, ο Ιάπωνας πιλότος που διαβάζω μετά από χρόνια χειρονακτικών εργασιών για ένα κομμάτι ψωμί έφτιαξε ένα τυπογραφείο και προσέλαβε την γυναίκα ενός ναυάρχου που είχε αυτοκτονήσει γιατί δεν καταδεχόταν να την βλέπει να πουλάει μικροαντικείμενα για να ζήσει.

- 15 Ιουν 2016, 15:24 #267992

To σύγχρονό μας αντίστοιχο...

δεν είναι ακριβώς το ίδιο, εκεί έχουμε να κάνουμε και με το θέμα του κομμουνισμού (άσχετα αν σε όλα τα σχετικά καθεστώτα υπάρχει ένας φωτεινός ηγέτης, υπάρχουν όμως και οι σύντροφοι κατά του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού) και όχι τόσο με εθνικισμό και παράξενους κώδικες ηθικής κτλ..

H σχέση της Β. Κορέας με τον κομμουνισμό είναι απλή συνωνυμία...


Οι σαμουράι ήταν κάτι αντίστοιχο με τους ιππότες της δυτικής Ευρώπης. Και οι δύο έχουν ρομαντικοποιηθεί (δεν ξέρω καν αν υπάρχει αυτή η λέξη) στα σύγχρονα χρόνια, αλλά στην πραγματικότητα ήταν οι νταβάδες της εποχής που κανένας δεν ήθελε κοντά του, αλλά οι αφέντες τους χρειάζονταν. Και για να τους ελέγχουν όταν δεν τους χρειάζονταν για σφαξίματα εχθρών ανακαλήφθηκαν οι κώδικες της ιπποσύνης ή των σαμουράι. Που οι περισσότεροι εκείνη την εποχή έγραφαν εκεί που δεν πιάνει μελάνι...

Μία βασική διαφορά της Ιαπωνικής με τη Δυτική κοινωνία είναι η αίσθηση του καθήκοντος του ατόμου απέναντι στην εξουσία... Μην ξεχνάμε ότι μέχρι το 1945 και την ήττα της Ιαπωνίας, ο αυτοκράτορας ήταν θεός επί γης! Όχι σαν θεός, αλλά κανονικός θεός επί γης! Το να πας αντίθετα στη θέληση του θεού ήταν απλά αδιανόητο! Αντίστοιχα (και για να επιστρέψω στο προηγούμενο σημείο), ο Κιμ ο μπούλης, είναι κάτι αντίστοιχο. Μην ξεχνάτε ότι ο πατέρας του δεν πήγαινε ποτέ για χέσιμο ή κατούρημα (σύμφωνα με την επίσημη θέση της Β. Κορέας), μπορούσε να ελέγχει τον καιρό, κτλ... Δηλαδή, σ' ένα κράτος που θεωρεί τον εαυτό του άθεο, έχει πάρει τη θέση του θεού που καθοδηγεί και προστατεύει το πόπολο... Ούτε καν ο Στάλιν δεν έλεγε τέτοιες παπαριές (που και αυτός είχε λάβει ως ένα σημείο τη θέση ενός θεού για το πόπολο, σε καμία περίπτωση όμως τόσο extreme όσο οι Κιμ)...

Then:
Peugeot 206 1.6 110ps
Citroen C4 Picasso 1,8
MWB 320i Ε90

Now:
Audi A3 1,6 FSI =>

- 15 Ιουν 2016, 15:30 #267995 @ντιμικ

οι αλλαγές ήταν σημαντικές γιατί δεν πήγαν στο πόλεμο έχοντας ως αξιωματικούς τύπους με κοτσίδια και πανοπλίες πάνω σε άλογα να δίνουν εντολές με βεντάλιες, είχαν κανονικό οργανωμένο σύγχρονο στρατό, άρα είχαν ήδη δυτικοποιηθεί αρκετά (απλά δεν είχαν διάθεση για ειρήνη, όχι ότι είχαν και οι δυτικοί τότε)

και δεν δυτικοποιήθηκαν αφήνοντας τους samurai να συνεχίσουν να ρυθμίζουν καταστάσεις, άσε που άμα το σκεφτείς μέχρι να ξεκινήσουν τον πόλεμο με τη κίνα είχαν μεσολαβήσει κάποιες 10ετιες

το πνεύμα διατηρήθηκε (και ακόμα διατηρείται πιστεύω) , αλλά οι τρόποι όχι

δεν είχαν βέβαια σχέση με τους δυτικούς ήταν πολύ πιο σκληρή κοινωνία, αλλά δεν είχαν και σχέση με το μεσαίωνα από όπου πηγάζουν όλα αυτά

είχαν εκμοντερνιστεί με ένα δικό τους τρόπο, αλλά είχαν εκμοντερνιστεί

καθηγητές τρεις και εχάθη η πατρίς

- 15 Ιουν 2016, 15:38 #267996 Κι όμως οι περισσότεροι αξιωματικοί κλπ ήταν από οικογένειες σαμουράι κι ας μην φορούσαν πανοπλίες πλεον

π.χ

Yamamoto was born Isoroku Takano (高野 五十六 Takano Isoroku?) in Nagaoka, Niigata. His father was Sadayoshi Takano (高野 貞吉), an intermediate-rank samurai of the Nagaoka Domain. "Isoroku" is an old Japanese term meaning "56"; the name referred to his father's age at Isoroku's birth.

η συμπεριφορά δε των υφισταμένων ήταν ανάλογη των peasants.

- 15 Ιουν 2016, 15:42 #267998

Japan’s Biological and Chemical Warfare in China during WWII
April 2009

Rotten Leg Villages

Even today in just one small village of Caojie, near Jinhua in the province of Zhejiang in China, there are hundreds of victims of biological warfare still suffering from painful wounds originated more than 60 years ago when their village was decimated in 1942 by Japan with glanders, anthrax, and other biological weapon agents. Ruan Shufeng, shown below with his wife, is one such victim who suffers with a festering, open, ulcerous and extremely painful wound in his right leg, That is why Caojie and several other similar villages are called “rotten leg villages”

Unprecedented Scale of Biological/Chemical Warfare

The biological weapon attack in Zhejiang province is just one of many thousands of biological and chemical warfare attacks by the Japanese army in many parts of China during the Sino-Japanese War of 1931-1945. These included places in the provinces of Hunan, Jiangsu, Jilin, Kwangtung, Yunnan, and Heilongjiang.

The largest Japanese biological/chemical warfare laboratory was in Ping Fan, a small village near the city of Harbin, Heilongjiang Province in northeast China, known as Unit 731. Unit 731 was a gigantic complex covering six square kilometers and consisted of more than 150 buildings, with living quarters and amenities for up to 3,000 Japanese staff members, 300-500 of whom were medical doctors and scientists. The complex contained various factories. It had 4,500 containers for raising fleas, six giant cauldrons to produce various chemicals, and around 1,800 containers to produce biological agents. Approximately 30 kg of bubonic plague bacteria could be produced there in several days. Especially in the area of biological weapons, Unit 731 could be considered to be the largest such laboratory ever in the world. Not only that it was state of the art, it significantly extended the state of the art, partially because the Japanese had no reluctance at all to experiment with live patients, including doing autopsies while the victims were still alive.

An example of biological (or germ) warfare occurred on October 4, 1940 when a Japanese airplane dropped plague-infected fleas (causing bubonic and other plagues) over Quzhou, a small town in western Zhejiang Province. The first victims died within a few days, and more than 2,000 people in Quzhou died within one year from this plague. In addition, in September 1941 a railway worker brought the plague from Quzhou to the city of Yiwu (about 90 miles east of Quzhou), and within a year, more than 1,000 people in the Yiwu region died from this plague. Another example of germ warfare was a series of anthrax and glanders attacks starting in 1942 on many villages in the Jinhua area of Zhejiang Province (including the one mentioned at the beginning of this article), when at least 6,000 of the 30,000 inhabitants of Jinhua were infected by bacteria caused by biological weapons, and at least 3,000 of them died soon after the infection while suffering extremely painful and miserable lives before they died. Below is a photo of the legs of a victim of the glanders attack.

As to chemical warfare, such as using poisonous gases, it has been estimated that during the 14 years of the Sino-Japanese War, Japan used poisonous gases more than 2,000 times in 77 counties of 14 provinces in direct violation of the 1925 Geneva Protocol on prohibition on the use of chemical weapons, which Japan had also signed. These attacks killed tens of thousands of Chinese, including many civilians.

Furthermore, when WWII came to a close, Japan abandoned a myriad of chemical weapons in China (as many as hundreds of thousands of poison gas weapons) by burying them underground or dumping them in rivers. Many have started to leak and led to civilian deaths and injuries. The United Nations’ Chemical Weapons Convention, which came into force in 1997, requires Japan to retrieve and dispose of these weapons. Major efforts for the toxic cleanup have been negotiated by the Chinese and Japanese governments. The Japanese consulting company Pacific Consultants International (PCI) won the exclusive contract from the Japanese government to retrieve these weapons, but unfortunately this company apparently resorted to fraudulent means to milk the contract. The former president and four others of PCI were arrested in May 2008 on suspicion of fraud. According to the contract, all the remaining poisonous shells and canisters were supposed to have been recovered and disposed of by spring 2007. After spending nearly 50 billion yen (or about U.S. $500 million), only 40,000 shells had been retrieved, and the completion deadline has been extended to 2012 (from the May 16, 2008 article “Chemical Weapons” in The Asahi Shimbun). Therefore, this continues to pose a major, serious health hazard for the Chinese population.

Why?

The use of biological and chemical weapons, as well as the commitment of other horrific atrocities by the Japanese during the Sino-Japanese War was driven by the lust of the Japanese imperial empire to expand and colonize. Apparently achieving that objective overrode normal moral principles and humanitarian concerns. Facing China with its large population, one way of leveling the playing field was to reduce the population of China via weapons of mass destruction. To help its soldiers and citizens not to hold back on such destruction, on the one hand it relied on the modern bushido code of unquestioned loyalty to their emperor, who was considered to be divine within their then State Shinto religion. On the other hand it adopted a superiority complex in the sense that the Japanese was a superior race, and the Chinese and other Asians were inferior, like animals. So in spite of being a signer of the Geneva Protocol of 1925 that prohibits the use of poisonous gases, Japan ignored the Geneva Protocol and extensively used poisonous gases, as well as other chemical and biological weapons, in its war in China.

Denial by Japanese Government

There are overwhelming evidences of the existence and use of biological weapons in China by the Japanese. These evidences include eyewitness/survivor accounts, investigations and findings by many Japanese researchers and Japanese civilian delegations, testimonies of former UN weapons inspectors, diaries of Japanese soldiers, and many other Japanese documents in the Japanese government’s possession. In spite of this large quantity of evidence, the Japanese government still on many occasions claims that “We do not have sufficient documentary evidence for the biological attacks in China.” This is plainly wrong and similar to the denials by the Japanese government on other atrocities committed by the Japanese during WWII, such as the Nanking Massacre, sex slaves (or euphemistically called “comfort women” by the Japanese), and slave labor.

The U.S. government is fully aware of the use of biological and chemical weapons in China by the Japanese during WWII. We mention two documents to illustrate this point. One was a top-secret report on bacteriological warfare dated July 17, 1947 for the chief of staff of the Far Eastern Commission that was compiled by Brigadier General Charles Willoughby, head of the “G2” intelligence unit of the US-led postwar occupation forces in Japan. The second was a July 22, 1947 letter from the same Brigadier General Willoughby to Major General S. J. Chamberlin, director of intelligence of the US War Department General Staff. These documents mentioned the need for continued use of confidential funds without restrictions to obtain such intelligence, and that the information so procured and the data on human experiments may prove invaluable and will have the greatest value in future development of the US biological weapons program. Brigadier General Willoughby also wrote that the information obtained by the Japanese was only obtainable through the skillful, psychological approach of top-flight pathologists involved in Unit 731 experiments.

Recognizing the breakthrough knowledge and techniques of the Japanese in the area of biological weapons and the moral constraints in the U.S., the U.S. government realized that it could not duplicate the human experiments of the Japanese and also wanted to keep that kind of knowledge from the Russians. So the US cut a deal with many Japanese officers and scientists: Immunity from prosecution for war crimes in return for their experimental data and knowledge

Probably because of the U.S.’s close alliance with Japan and the U.S.’s hostile attitude toward Communist China, the U.S. has not done very much to press Japan to own up to its responsibility. And because for at least the first 20-30 years of its existence, the People’s Republic of China wanted recognition by the world as the legitimate representative of China in the U.N., the Chinese government was also reluctant to press Japan on owning up to its responsibility for the atrocities Japan committed in China.

Movement to Seek Justice

When neither the Japanese government nor the U.S. seemed prepared to admit to either the crimes or the cover-up, in 1995 a small group of appalled Japanese reached out to the Chinese, and formed an unusual alliance. They were determined to use the system to change the system, and decided a lawsuit was the best way. However, without the testimonies of survivors and eyewitnesses, they would not be able to build a case. So a Japanese delegation planned to visit Chongshan in Zhejiang Province to gather evidence from survivors and eyewitnesses.

Wang Xuan, a Chinese woman who was working in Japan at that time, read in the Japan Times about this plan and lawsuit. Since she was originally from that area and is fluent in Japanese and the local Chinese dialect, she volunteered to be the bridge between the Japanese and the Chinese. Her contributions have been invaluable. She convinced the at-first reluctant villagers to provide evidence and testified, she collected detailed evidence, she held political rallies and organized conferences, she lobbied officials of both governments, and forged international links between academics in Asia and the U.S. Finally on August 27, 2002, the Tokyo District Court admitted for the first time that the Japanese army had used biological warfare in China during WWII. However, the court threw out a compensation claim (about 10 million yens, or about $100K U.S. for each victim) from 180 people who lost relatives due to the actions of Unit 731. The Tokyo High Court and the Japan Supreme Court threw out the appeal, respectively, on July 19, 2005 and May 9, 2007.

Summary

In spite of the unprecedented scale of Japan’s development and use of biological and chemical weapons in China and their horrific effects, people in the West know very little about this part of WWII history.

In March 2009, under the leadership of the previously mentioned Wang Xuan, a Society of Victims of Japanese Germ Warfare was established in the city of Yiwu, Zhejiang Province, and was approved by the Yiwu municipal civil administration. The purpose of the society is to make sure that this part of history is not forgotten, and to provide a support system for the victims, including possibly filing additional lawsuits in Japan.

It is important to keep in mind the following two quotes:

“Those who cannot learn from history are doomed to repeat it.” – Great American/Spanish philosopher George Satayana
“All that is needed for the triumph of evil is that good men do nothing.” – 18th century Anglo-Irish statesman and philosopher Edmund Burke
I want to end this article with another quote, from Ying-Ying Chang, mother of Iris Chang, the award-winning author of the best seller The Rape of Nanking: The Forgotten Holocaust of World War II. The quote is from her ending statement in her article “Reflections on the Nanking Massacre after 70 years of Denial” published in the Spring 2008 issue of “The Harvard Asia Pacific Review.” It said “I wrote this article with Maya Angelou’s words in mind, ‘History, despite its wrenching pain, cannot be unlived, but if faced with courage, need not be lived again.’”

ΠΗΓΗ

Το αρθρο το πετυχα ψαχνοντας για κατι που θυμομουν σχετικα με μολυσμενους ψυλλους...

Τρομερες ομοιοτητες με τους ναζι οσον την αποτελεσματικοτητα ή αν θελετε την βιομηχανοποιηση εξοντωσης ανθρωπων...

Τελευταία επεξεργασία από kubiak και 15 Ιουν 2016, 15:45, έχει επεξεργασθεί 1 φορά/ες συνολικά

- 15 Ιουν 2016, 15:44 #267999

To σύγχρονό μας αντίστοιχο...

δεν είναι ακριβώς το ίδιο, εκεί έχουμε να κάνουμε και με το θέμα του κομμουνισμού (άσχετα αν σε όλα τα σχετικά καθεστώτα υπάρχει ένας φωτεινός ηγέτης, υπάρχουν όμως και οι σύντροφοι κατά του κεφαλαίου και του ιμπεριαλισμού) και όχι τόσο με εθνικισμό και παράξενους κώδικες ηθικής κτλ..

H σχέση της Β. Κορέας με τον κομμουνισμό είναι απλή συνωνυμία...


Οι σαμουράι ήταν κάτι αντίστοιχο με τους ιππότες της δυτικής Ευρώπης. Και οι δύο έχουν ρομαντικοποιηθεί (δεν ξέρω καν αν υπάρχει αυτή η λέξη) στα σύγχρονα χρόνια, αλλά στην πραγματικότητα ήταν οι νταβάδες της εποχής που κανένας δεν ήθελε κοντά του, αλλά οι αφέντες τους χρειάζονταν. Και για να τους ελέγχουν όταν δεν τους χρειάζονταν για σφαξίματα εχθρών ανακαλήφθηκαν οι κώδικες της ιπποσύνης ή των σαμουράι. Που οι περισσότεροι εκείνη την εποχή έγραφαν εκεί που δεν πιάνει μελάνι...

Μία βασική διαφορά της Ιαπωνικής με τη Δυτική κοινωνία είναι η αίσθηση του καθήκοντος του ατόμου απέναντι στην εξουσία... Μην ξεχνάμε ότι μέχρι το 1945 και την ήττα της Ιαπωνίας, ο αυτοκράτορας ήταν θεός επί γης! Όχι σαν θεός, αλλά κανονικός θεός επί γης! Το να πας αντίθετα στη θέληση του θεού ήταν απλά αδιανόητο! Αντίστοιχα (και για να επιστρέψω στο προηγούμενο σημείο), ο Κιμ ο μπούλης, είναι κάτι αντίστοιχο. Μην ξεχνάτε ότι ο πατέρας του δεν πήγαινε ποτέ για χέσιμο ή κατούρημα (σύμφωνα με την επίσημη θέση της Β. Κορέας), μπορούσε να ελέγχει τον καιρό, κτλ... Δηλαδή, σ' ένα κράτος που θεωρεί τον εαυτό του άθεο, έχει πάρει τη θέση του θεού που καθοδηγεί και προστατεύει το πόπολο... Ούτε καν ο Στάλιν δεν έλεγε τέτοιες παπαριές (που και αυτός είχε λάβει ως ένα σημείο τη θέση ενός θεού για το πόπολο, σε καμία περίπτωση όμως τόσο extreme όσο οι Κιμ)...

ναι οκ δε διαφωνώ επί της ουσιάς αν το καλοσκεφτώ

το γιατί έχουν ρομαντικοποιηθεί και αυτοί και οι ιππότες δε νομίζω ότι έχει να κάνει με το σήμερα μόνο και τότε θεωρούνταν ανώτεροι και γενναίοι και γαματάουα γιατί στη τελική έτσι έλεγαν οι ίδιοι
(μην ξεχνάμε ότι γαλαζοαίματους έχουμε ακόμα και σήμερα )

τους ιάπωνες (τους παλιούς ειδικά) για το μόνο λόγο που αξίζει να τους θαυμάζεις είναι για την εμμονή τους στη τελειότητα και για το ότι κάτι φαινομενικά απλό το αναλύουν και το καλλιεργούν τόσο που το κάνουν ολόκληρη επιστήμη

τους κανόνες τους και τους κώδικές τους δεν είναι να τους θαυμάζεις ή να θες να τους υιοθετείς αν και αυτό ήταν το βασικό τους εργαλείο ώστε να κάνουν το ότι κάνουν καλά και από κει πηγάζει η πειθαρχία τους

εμείς από την άλλη τον μόνο κώδικα που μπορούμε να καταλάβουμε είναι τον κώδικα συμπεριφοράς που μας ορίζει η εκκλησία μας και ίσως λίγο τον κοκ , οπότε δεν είναι εύκολο να μπεις στη λογική γιατί κάποιος συμπεριφέρεται έτσι

αλλά αυτό δε σήμαινε ότι οι άνθρωποι αυτοί υπήρξαν αιμοδιψείς χασάπηδες, σαδιστές στην ουσία που δεν υπολόγιζαν οτιδήποτε θεωρούσαν κατώτερό τους. ήταν εκλεπτυσμένοι μεν αλλά για να φέρουν τη καταστροφή δε

οπότε δεν ήταν και το πιο απλό πράγμα να προσπαθήσεις να το λύσεις λογικά το θέμα, ατομική να δείξεις ποιος έχει τη δύναμη και τέλος

βέβαια και οι ίδιοι οι αμερικάνοι αν σκέφτονταν με σημερινούς όρους ίσως δεν έριχναν τις βόμβες (ακόμα και αν θεωρήσουμε ότι ήξεραν και μπορούσαν να διασφαλίσουν ότι δε θα τις έπαιρνε κανείς άλλος άμεσα ), απλά είχαν κουραστεί από το πόλεμο και βρήκαν το μέσο να τον λήξουν άμεσα χωρίς ίσως να έχουν και στο νου τους τις συνέπειες των πυρηνικών όπλων στο μέλλον

εδώ δεν ήξεραν καλά καλά τις συνέπειες και έβαζαν δικούς τους στρατιώτες κόντά στην έκρηξη για να δουν τι θα γίνει

καθηγητές τρεις και εχάθη η πατρίς

- 15 Ιουν 2016, 15:47 #268002

Το αρθρο το πετυχα ψαχνοντας για κατι που θυμομουν σχετικα με μολυσμενους ψυλλους...

Τρομερες ομοιοτητες με τους ναζι οσον την αποτελεσματικοτητα ή αν θελετε την βιομηχανοποιηση εξοντωσης ανθρωπων...

θεωρώ τους ναζί πιο εκλεπτυσμένους

ξαναβάζω αυτή τη φορά με βίντεο. οι άνθρωποι ήταν ψυχάκια 100αδες χιλιάδες άνθρωποι βασανίστηκαν επί 6 βδομάδες με φρικτούς τρόπους έτσι για τη φάση

και αυτά ακόμα δε τα παραδέχονται (σε αντίθεση με τους γερμανούς).. και οι κορεάτες περνούσαν κάτι αντίστοιχα και ακόμα περιμένουν αναγνώριση κάνοντας διαδηλώσεις έξω από τη πρεσβεία τους αλλά τζίφος

καθηγητές τρεις και εχάθη η πατρίς

- 15 Ιουν 2016, 15:51 #268005 qsis ήταν μια ΠΟΛΥΥΥΥΥΥΥ κλειστή νησιωτική κοινωνία και όντως θεωρούσαν κατώτερους του εκτός αυτής, για χιλιάδες χρόνια.
εδώ και οι δικοί μας νησιώτες παρόμοια φάση είναι

To Bushido από την θρησκεία τους προέκυψε και στις ιδιομορφίες της κοινωνίας τους προσαρμόστηκε.

- 15 Ιουν 2016, 15:57 #268007 έκαναν διαγωνισμό αποκεφαλίσματος και έθαβαν κόσμο ζωντανό (τελείως ή μέχρι το κεφάλι να τους φάνε τα σκυλιά) ή τον κρεμούσαν από τη γλώσσα, τώρα τι μπουσίντο και πράσινα άλογα μου τσαμπουνάς

εντάξει χάρη στο μπουσίντο έπειθαν κόσμο να πάει να σκάει με τα αεροπλάνα πάνω στα καράβια ποιος άλλος στρατός θα το κατάφερνε αυτό, εδώ οι φανατικοί μουσουλμάνοι βρίσκουν έναν καμικάζι αυτοκτονίας μια στο τόσο και το κάνουν θέμα ενώ αυτοί είχαν πολλαπλάσιους

πάντως από άποψη στρατηγικής ήταν και λίγο στόκοι, μια φορά έβλεπα ένα ντοκιμαντέρ που έδειχνε πώς έχασαν στο midway (που θα μπορούσαν άνετα να είχαν νικήσει και τα πράγματα θα ήταν υπέρ τους ίσως μετά από αυτό) και απορούσα (χωρις να είμαι στρατηλάτης βέβαια, απλά μου έκανε εντύπωση πώς έχασαν το σιγουράκι)

τελικά η μόνη άξια χώρα είναι η αμερική για αυτό και κάνουν τα κουμάντα τους τόσα χρόνια, εντάξει έχουν πόρους (αλλά δεν είναι οι μόνοι), εντάξει χάνουν πού και πού επειδή δε προσπαθούν αρκετά βασικά, αλλά τελικά τα καταφέρνουν και δεν έχουν και σοβαρές ουσιαστικά απώλειες

καθηγητές τρεις και εχάθη η πατρίς

- 15 Ιουν 2016, 16:04 #268009

έκαναν διαγωνισμό αποκεφαλίσματος και έθαβαν κόσμο ζωντανό (τελείως ή μέχρι το κεφάλι να τους φάνε τα σκυλιά) ή τον κρεμούσαν από τη γλώσσα, τώρα τι μπουσίντο και πράσινα άλογα μου τσαμπουνάς

ε καλά μερικούς αιώνες πίσω η ανθρώπινη ζωή δεν είχε και πολύ μεγάλη σημασία τι να κάνουμε;

αυτό δεν έχει να κάνει όμως με τους κώδικες τους σαν κώδικες αλλά περισσότερο με την εποχή και το στάδιο ανάπτυξης στο οποίο βρίσκονταν.

- 15 Ιουν 2016, 16:07 #268011 δε ξέρω τα βρίσκω και λίγο ηλίθια όλα αυτά και τους σαμουράι λούληδες, εμένα το μόνο βασικά που μου αρέσει είναι ο τρόπος που πλακώνονται οι ιάπωνες και κάνα σούσι, τα υπόλοιπα μου φαίνονται πολύ παράξενα

άσε που έλεγε η μητρόπολη γλυφάδας ότι μας προσυλιτίζουν σε αυτά τα σατανιστικά αντίχρηστα με τις σιντοϊστικές τους προσευχές

Τελευταία επεξεργασία από QsisVTS και 15 Ιουν 2016, 16:11, έχει επεξεργασθεί 1 φορά/ες συνολικά

καθηγητές τρεις και εχάθη η πατρίς

- 15 Ιουν 2016, 16:10 #268013

δε ξέρω τα βρίσκω και λίγο ηλίθια όλα αυτά και τους σαμουράι λούληδες, εμένα το μόνο βασικά που μου αρέσει είναι ο τρόπος που πλακώνονται οι ιάπωνες και κάνα σούσι, τα υπόλοιπα μου φαίνονται πολύ παράξενα

νταξ δεν ήταν και Ragnar Lothbrok αλλά είχαν και μια ιντελεκτουέλ υπόσταση, κάτι σαν πολεμιστές-φιλόσοφοι-ποιητές

- 15 Ιουν 2016, 16:12 #268014 Μαζικες σφαγες και αδιανοητα βασανιστηρια γινοντουσαν απο παρα πολυ παλια...

Η βιομηχανοποιηση ομως της εξοντωσης ανθρωπων μπορει ανετα να πιστωθει σε ναζι και ιαπωνες...

Την ατομικη βομβα την εξαιρω ως μετρο τοσο μαζικο και ισχυρο που προκαλει ζημια ακομα και στον επιτιθεμενο...