- 21 Φεβ 2016, 21:31
#223230
Αντε να γράψω και εγώ πιο αναλυτικά.Παιδί αυτό που ήθελα να γίνω ήταν δημοσιογράφος αυτοκινήτου.Το πρώτο μου περιοδικό (Auto Express) το αγόρασα τον 9/1989 σε ηλικία 9 ετών,θυμάμαι ακόμη την μάνα μου να λέει στο ψιλικατζίδικο ότι δεν καταλαβαίνει γιατί θέλω περιοδικό και όχι παιχνίδι.Ακολούθησε το Car&Driver από τον 3/90 και οι 4Τ απο τον 6/90 περιστασιακά και από τον 3/91 δεν έχω χάσει τεύχος(και τα έχω ΟΛΑ ακόμη).Ήμουν καλός μαθητής με αριστεία και τα 6 χρόνια Γυμνάσιο-Λύκειο.Δεν διάβαζα πολύ για το σχολείο αλλά είχα καλή μνήμη (τότε 
).Οι δικοί μου όμως από μικρό ήθελαν να με κάνουν γιατρό,ήταν και ο νονός μου καθηγητής της Χειρουργικής,είχαμε και καλή σχολή στην πόλη και ετσι πίεζαν προς τα εκεί.Κατι λοιπόν που δεν ήμουν πολύ δυνατός στα μαθηματικά για να πάω Α΄Δέσμη ,κάτι οι δικοί μου βρέθηκα στην Β΄.Την πρώτη χρονιά πέρασα φυσιοθεραπεία στο Αιγάλεω και την δεύτερη φορά 12ος στην Ιατρική Ιωαννίνων.Μέχρι τα μέσα του 6ου έτους ήθελα να γίνω ψυχίατρος αλλά τελικά συνειδητοποίησα ότι μου αρέσει πολύ η απλή ζωή της επαρχίας και οι άνθρωποί της ,οπότε αποφάσισα να κάνω Γενική Ιατρική και δεν το έχω μετανιώσει.Έχω να κάνω με ένα συγκεκριμένο πληθυσμό που τους συμπαθώ και πιστευω ότι με συμπαθούνε και αυτοί,έχω έναν πολύ καλό διευθυντή και καλούς ως επί το πλείστον συναδέλφους,ενώ χαίρομαι καθημερινά που έρχομαι σε επαφή με τη φύση και που οδηγώ απο 1-2 ώρες για τις ανάγκες της δουλειάς.
Αν ποτέ είχα πολλά λεφτά πάντως θα έφτιαχνα μια εταιρεία ανακατασκευών και εμπορίας κλασσικών Mercedes(θα έπαιρνα τον djet και τον BEAMS για να την τρέχουν γιατί εγώ θα τα έκανα θάλασσα) και επειδή πάντα ήμουν φαν των ράλυ θα έφτιαχνα και μια 190 2.3-16 σαν αυτή του Αγγελίδη για να πηγαίνω με το πλάι στις ειδικές διαδρομές.
).Οι δικοί μου όμως από μικρό ήθελαν να με κάνουν γιατρό,ήταν και ο νονός μου καθηγητής της Χειρουργικής,είχαμε και καλή σχολή στην πόλη και ετσι πίεζαν προς τα εκεί.Κατι λοιπόν που δεν ήμουν πολύ δυνατός στα μαθηματικά για να πάω Α΄Δέσμη ,κάτι οι δικοί μου βρέθηκα στην Β΄.Την πρώτη χρονιά πέρασα φυσιοθεραπεία στο Αιγάλεω και την δεύτερη φορά 12ος στην Ιατρική Ιωαννίνων.Μέχρι τα μέσα του 6ου έτους ήθελα να γίνω ψυχίατρος αλλά τελικά συνειδητοποίησα ότι μου αρέσει πολύ η απλή ζωή της επαρχίας και οι άνθρωποί της ,οπότε αποφάσισα να κάνω Γενική Ιατρική και δεν το έχω μετανιώσει.Έχω να κάνω με ένα συγκεκριμένο πληθυσμό που τους συμπαθώ και πιστευω ότι με συμπαθούνε και αυτοί,έχω έναν πολύ καλό διευθυντή και καλούς ως επί το πλείστον συναδέλφους,ενώ χαίρομαι καθημερινά που έρχομαι σε επαφή με τη φύση και που οδηγώ απο 1-2 ώρες για τις ανάγκες της δουλειάς.Αν ποτέ είχα πολλά λεφτά πάντως θα έφτιαχνα μια εταιρεία ανακατασκευών και εμπορίας κλασσικών Mercedes(θα έπαιρνα τον djet και τον BEAMS για να την τρέχουν γιατί εγώ θα τα έκανα θάλασσα) και επειδή πάντα ήμουν φαν των ράλυ θα έφτιαχνα και μια 190 2.3-16 σαν αυτή του Αγγελίδη για να πηγαίνω με το πλάι στις ειδικές διαδρομές.
Opel Kadett 1.2S('80) 1998-2001
Renault Clio II phase2 1.4 2001-2009
VW Golf 1.4TSi 122 DSG 2009-2013
Renault Clio IV 1.5DCi 2014-
Mazda MX-5 NB 1.6('00) 2016-
Renault Clio II phase2 1.4 2001-2009
VW Golf 1.4TSi 122 DSG 2009-2013
Renault Clio IV 1.5DCi 2014-
Mazda MX-5 NB 1.6('00) 2016-
εχω ακομα μικρες ουλες στα δαχτυλα απο ψαλιδια για υφασματα, ουτε ξερω ποσες φορες εχω τρυπηθει απο ραπτομηχανες. Προφανως ολη αυτη η επαφη με σημαδεψε και στην ψυχη, οταν μυριζω ξυλο πριονισμενο, αφρολεξ, ή τοπι υφασμα ταπετσαριας, θυμαμαι τα παιδικα μου χρόνια και παντα θυμαμαι οτι ενιωθα ανετα με εργαλεια στο χερι μου, ασχετα αν τα χρησιμοποιουσα για καταστροφη.,.
Εκει που πριν πουλουσαμε ενα PC φορτωμενο για 450Κ δραχμες, ξαφνικα οι προσφορες επαιζαν σε πολλες δεκαδες εκατομμυρια και ο κοσμος που μιλουσα δεν ειχε καμμια σχεση με πριν... Ακουμπησα σε φαση "χρειαζομαστε χερια" και προσφορες δημοσιου, εκει το πραγμα σε νουμερα ξεφευγε, η γραφειοκρατια ομως ηταν αποπνικτικη. Δυστυχως δεν ακουμπησα το κομματι τραπεζικου λογισμικου, δυστυχως τοσο για τα νουμερα, όσο και για το επιπεδο.
, οποτε "δουλεια μου" εγινε η φροντιδα του. Δεν ξερω τι θα εκανε καποιος αλλος, εγω το θεωρησα καθηκον, κατα καποιο τροπο ανταποδοση για οτι εκανε αυτος για εμενα, χώρια που για να παιξει βοηθεια σε τετοιο επιπεδο ηθελε ΠΟΛΥ χρημα, που ακομα και δουλεια να ειχα δεν θα μπορουσα να το πληρωσω. Ως μοναχοπαιδι, ειχα θεωρητικα πολλα "καλα", αλλα τωρα ειχε ερθει η ωρα των "κακών"...
) και στον ελεύθερό μου χρόνο ασχολούμαι με τις δικές μου δουλειές 
