- 24 Ιαν 2016, 12:54
#211092
mjacob έγραψε:castigamatti έγραψε:Το γεγονός όμως ότι είχαν εντελώς διαφορετική ιστορική εξέλιξη[...]
Το ότι είχαν διαφορετική εξέλιξη, ακριβώς επειδή επικράτησαν κέντρα διαφορετικά της θρησκείας ακριβώς επειδή χρειάστηκε να γίνουν όσα γράφεις ότι έγιναν, με ποιο πιθανό τρόπο αναιρεί το γεγονός ότι όλες μα όλες οι μονοθεϊστικές (και όχι μόνο) θρησκείες προσπάθησαν με νύχια και με δόντια να γίνουν απόλυτοι ρυθμιστές της κοινωνικές ζωής, με τα ίδια καρμπόν αποτελέσματα; Με κανέναν.
Το ότι σήμερα η χριστιανική εκκλησία έχασε πλέον κατά κράτος, δεν σημαίνει ότι ξάφνου απέκτησε διαφορές είδους με τις υπόλοιπες που δεν εχουν υποστεί -ακόμη- την ίδια ήττα.
Όταν ήταν στο χέρι της χριστιανικής εκκλησίας, ISIS ήταν και για λόγου της. Πονάει, αλλά έτσι είναι.
ανιστόρητες γενικεύσεις, που αφενός στηρίζονται στη σύγχυση της διδασκαλίας των ιερών κειμένων και της πρακτικής εφαρμογής τους (και όσο και αν ψάξει κανείς, στα ιερά κείμενα του χριστιανισμού, χωρίο, αντίστοιχο της σούρας 9:29 δεν πρόκειται να βρει), αφετέρου αγνοούν το γεγονός, ότι βάση οργάνωσης της κοινωνικής ζωής στο χριστιανικό κόσμο, υπήρξε ανέκαθεν το ρωμαϊκό δίκαιο, μέσω της θεοδοσιανής και ιουστινιάνειας κωδικοποίησής του.Όχι η χριστιανική ηθική. Αντιθέτως, στο μουσουλμανικό κόσμο, βάση οργάνωσης της κοινωνίας παραμένουν οι σούρες της Μέκκας και της Μεδίνας, από τις οποίες έλκει την αυθεντία του το Κράτος. Γι αυτό και στο δυτικό κόσμο, υπεύθυνη για την κοινωνική οργάνωση και λειτουργία, ήταν και παραμένει η νομική επιστήμη, την ίδια στιγμή που στο μουσουλμανικό, οι νομικές σχολές, ασχολούνται με την αυθεντική ερμηνεία του Κορανίου. Και ακριβώς λόγω της ἐλλειψης ενός και μοναδικού σώματος, υπεύθυνου για την αυθεντική ερμηνεία, αυτή επαφίεται στην πνευματική ευχέρεια του κάθε μουλά, που μπορεί να ερμηνεύει την έννοια του jihad κατά το δοκούν.
Απο τη στιγμή που οι τρεις μεγάλοι ιεράρχες "συμμάζεψαν" τον όχλο των χριστιανών, θέτοντας τις βἀσεις λειτουργίας και του πνευματικού ρόλου της Εκκλησίας, ήταν η κοσμική εξουσία που χρησιμοποίησε τη χριστιανική θρησκεία, προκειμένου να εξυπηρετήσει τους πολιτικούς σκοπούς της, στο υπό διαμόρφωση ισοζύγιο των πολιτικών ισορροπιών στον ευρωπαϊκό χώρο, παρά η ίδια η οργανωμένη θρησκεία, που διεκδίκησε δυναμικά κανονιστικό ρόλο στη ζωή των πιστών της.
Και αν στη Δύση ο παπισμός απέκτησε από πολύ νωρίς κοσμική υπόσταση, προκρίνοντας τον διοικητικό του πνευματικού του ρόλου, ήταν η ανάγκη προστασίας των λαών της δυτικής Ευρὠπης από τις βαρβαρικές επιδρομές που το επέβαλε.Αντίθετα στην Ανατολή, που λειτουργούσε ο θεσμός του κοσμικού κράτους, η Εκκλησία παρέμενε προσηλωμένη στον πνευματικό της ρόλο, απότοκος του οποίου ήταν η αρχή ότι όλοι οι επίσκοποι ήσαν ίσοι μεταξύ τους, καθώς δεν υπήρχε καμιά ανάγκη, κάποιος εξ αυτών να γνωρίζει περισσότερα από τους υπόλοιπους. Αρχή που αναγκαστικά έπρεπε να διαρρήξει ο παπισμός,διεκδικώντας για τον εαυτό του τα πρωτεία, προκειμένου να μπορεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες του κοσμικού του ρόλου.
Το πρόβλημα έλυσε τελικά ο ο Πεπίνος ο "κοντός" και ο Καρλομάγνος, που με την ανασύσταση της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, κατέστησε την κοσμικότητα της Ρώμης, μια ιστορική εκκρεμότητα, που περίμενε απλά τη διευθέτησή της.
Όλο το αιματοκύλισμα που προξενήθηκε στην Ευρώπη του επόμενους πέντε αιώνες, δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια πολιτική διελκυστίνδα, υπό το πρόσχημα και το προκάλυμμα θρησκευτικών αντιθέσων.
Το κίνημα της Μεταρρύθμισης δεν αποτέλεσε ενσάρκωση κάποιου θρησκευτικού παροξυσμού των μαζών,που αποφάσισαν να συνταχθούν πίσω από τις θέσεις ενός πουριτανού θεολόγου,με πρόσχημα την οικονομική αφαίμαξη, για τη συγκέντρωση χρημάτων από τη Ρώμη, για την ανέγερση του Αγίου Πέτρου, αλλά η επανάσταση των ηγεμόνων της βόρειας Ευρώπης, απέναντι στην πολιτική κυριαρχία των καθολικών Αψβούργων,αυτοκρατόρων κληρονομικώ δικαίω πλέον, της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που μέσω του Καρόλου του πέμπτου, είχαν φτάσει να ελέγχουν πολιτικά και οικονομικά, μια αχανή περιοχή, που εκτεινόταν από τη Βόρεια θάλλασσα ως τα Καρπάθια.
Όταν ο Μεγάλος Διδάσκαλος των Τευτόνων Ιπποτών, πρίγκηπας Albert Hohenzollern της Πρωσίας, συναντήθηκε με το Λούθηρο, άκουσε προσεκτικά τις απόψεις του και αποφάσισε να προσχωρήσει στον προτεσταντισμό,όχι από θρησκευτική ανάγκη, αλλά γιατί έκρινε προς το συμφέρον του, υπό το πρόσχημα της απόσχισης, να κατάσχει την απέραντη μοναστική περιουσία της Βαλτικής,μετατρέποντάς την σε οικογενειακό του φέουδο. Και κάπως ανάλογα σκέφθηκε και ο Ερρίκος ο όγδοος της Αγγλίας.......με το επιπλέον κίνητρο, ότι θα μπορούσε να ξεφορτωθεί και τη σύζυγό του, προς χάριν μιας νέας.Το πόσο θρησκευτικά ήταν τα κίνητρα, φαίνεται από το γεγονός ότι οι δύο απο τις εξέχουσες μορφές του Τριακονταετούς Πολέμου,( που υπήρξε από άποψη κατοπινών πολιτικών εξελίξεων και θυμάτων, το ιστορικό αντίστοιχο του πρώτου Παγκοσμίου), ο καθολικός πολέμαρχος Wallenstein, δολοφονήθηκε από τους πολιτικούς του πάτρωνες, Αψβούργους, ενώ ο προστάτης των προτεσταντών, Γουσταύος Αδόλφος της Σουηδίας, κατέληξε η μάστιγά τους.
Όλη αυτή η ανιαρή ιστορική αναδρομή, για να καταδειχεί, ότι τελικά η βαρβαρότητα της μεταμεσαιωνικής Ευρώπης, δεν είχε θρησκευτικά αίτια, αλλά την πολιτική αντιπαράθεση του γερμανόφωνου βορρά με το συνασπισμό της Ισπανίας, των γάλλων βασιλέων, της ιταλικής χερσονήσου και των κεντροευρωπαίων Αψβούργων, που θα οδηγήσει στην έκρηξη του εθνισμού μετά το 1800.
Η μοναδική περίοδος, που η χριστιανική Εκκλησία, θα διεκδικήσει πρωταγωνιστικό και κανονιστικό ρόλο στην κοινωνική και πνευματική ζωής της ευρωπαϊκής ηπείρου, είναι ο αιώνας που μεσολαβεί από τη συνθήκη της Βεστφαλίας ,ως τις παραμονές της γαλλικής επανάστασης, μέσω του θρησκευτικού τάγματος των Ιησουιτών.Αλλά και αυτό πάλι οφείλεται, εν πολλοίς, στην έλλειψη εκκλησιαστικής ηγεσίας, παρά στην πρωτοβουλία της. Αν τελικά οι ιησουίτες επέβαλαν θρησκευτική μισαλλοδοξία, κοινωνική και πνευματική οπισθοδρόμηση (που συνοψίζεται άψογα σήμερα στη μελέτη των ποικίλων έργων του γερμανού ιησουίτη Αθανασίου Kircher), ήταν υπό την κάλυψη των αυτοκρατόρων Φερδινάνδου του τρίτου και Λεοπόλδου, οι οποίοι επεδίωξαν την πολιτική ομογενοποίηση της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, υπό τον ουνιφορμσιμό του καθολικισμού. Αλλά μήπως δεν ήταν αυτή, η φαινομενικά πνευματική στασιμότητα του κράτους των Αψβούργων, μέσα από το οποίο γεννήθηκαν, λίγες δεκαετίες αργότερα, τα πλέον καινοφανή και αιρετικά κινήματα της ευρωπαϊκής , όπως αυτό του σιωνισμού, του αναρχισμού και της μελέτης του υποσυνείδητου;
Τελικά ήταν η ίδια η Ευρώπη, που εξεδίωξε τους ιησουίτες,αρχικά μέσω της διανόησης του Ντεκάρ και του Πασκάλ και ακολούθως μέσω των ευρωπαίων ηγεμόνων, που θέλησαν να δώσουν τέλος στην κρατική υπόσταση του παπισμού. Και αν τελικά το τάγμα τους επέστρεψε στην ισπανική χερσόνησο μετά το 1814, (καγχάζοντας ότι στην Ισπανία δύο πράγματα επιστρέφουν πάντα:η νύχτα και οι ιησουίτες), το όλο θέμα παρέμεινε τοπικά περιορισμένο.
Σε κάθε περίπτωση πάντως, τα έργα και τις ημέρες της δυναστείας των Αλμοχαδὠν στην ιβηρική και στο Μαγκρέμπ, η χριστιανική Ευρώπη δεν τα μιμήθηκε ποτέ και πουθενά.
Τελευταία επεξεργασία από castigamatti και 24 Ιαν 2016, 13:00, έχει επεξεργασθεί 1 φορά/ες συνολικά