- 09 Ιαν 2016, 12:55
#204824
Για να μπορέσει να διαπιστωθεί, αν η "αυτορυθμιστική δύναμη της αγοράς"", η υγιής οικονομία του ιδιωτικού τομέα..... μπλα μπλα, είναι αλήθεια ή φενάκη, θα πρέπει πρώτα να εξεταστεί, το εαν οι αρχές του καπιταλισμού, εφαρμόζονται σήμερα, οπουδήποτε, ανόθευτες. Και οι αρχές αυτές μπορούν να συνοψισθούν στα εξής:το χρήμα πρέπει να αντιπροσωπεύει τον παραγόμενο πλούτο και ο δανεισμός του πρέπει να τροφοδοτεί αυτή την παραγωγή (άρα δεν πρέπει να δανείζεις με σκοπό την κατανάλωση εις βάρος της παραγωγής , ούτε βέβαια να δανείζεις χρήμα που δεν υπάρχει),η δε ανἀπτυξη προέρχεται από την ιδιωτική οικονομία και όχι από την αύξηση των δημοσίων δαπανών.Τέλος την αποτυχία της οποιασδήποτε επιχειρηματικής δραστηρίοτητας, δεν μπορεί να την επωμίζεται η κοινωνία.Με άλλα λόγια αν φαληρίσεις.....κλείνεις το ρημάδι. Δεν απαιτείς να σε σώσει ο φορολογούμενος.
Ίσχύουν αυτές οι παραδοχές στον "καπιταλιστικό" κόσμο σήμερα;Αν ισχύουν, πώς επιτρέπεται στις τράπεζες να δανείζουν, με φρενήρεις ρυθμούς, χρήμα που δεν έχει παραχθεί και γιατί η εκάστοτε Κεντρική Τράπεζα λειτούργει ανεξέλεγκτα στην εκτύπωση χρήματος,ρύθμιση των επιτοκίων και όρους δανεισμού του;Είναι κακόγουστο ανέκδοτο να χαρακτηρίζεται καπιταλισμός, όχι ο παραδοσιακός καπιταλιστικός τρόπος δημιουργίας κεφαλαίου, δια της αποταμίευσης, αλλά η απόφαση της κάθε FED για δημιουργία του,για εκτύπωση χρήματος και πολιτικής τεχνικά χαμηλών επιτοκίων.
Η περίφημη αντιστάθμιση του κινδύνου, τα παράγωγα, τα ασφάλιστρα και ένα σωρό οικονομικοί όροι, ων ουκ έστιν αριθμός, είναι προϊόντα του χρηματοπιστωτισμού.Όχι του καπιταλισμού.
Γιατί λοιπόν χρεώνεται η ασυδοσία της προσφοράς χρήματος στον καπιταλισμό, ὀταν είναι αυτή η ίδια που νοθεύει την ελεύθερη λειτουργία των δυνάμεων της αγοράς;
Η Αμερική που θεωρείται το λίκνο της καπιταλιστικής οικονομίας, με μια σειρά από ενέργειες της, όπως η αύξηση φόρων, προς αντιμετώπιση των τεραστίων ελλειμμάτων που προκαλούν οι στρατιωτικές της επιχειρήσεις, οι επιδοτήσεις της αγροτικής οικονομίας,οι δασμοί σε μια σειρά προϊόντων (σίδηρος,χάλυβας),η συντήρηση χρεωκοπημένων βιομηχανιών,η πολιτική στεγαστικών δανείων χωρίς εγγυήσεις (που ήταν και η αιτία της παγκόσμιας κρίσης),παραβιάζει βαναυσα τις αρχές της ελεύθερης αγοράς.
Στην ΕΕ υπάρχει μια Κεντρική Τράπεζα ( στην οποία αναφέρονται οι πάντες), κεντρικά σχεδιασμένη πολιτική, ρυθμίσεις στην ελευθερία της αγοράς,υψηλή φορολογία, επιδοματική πολιτική και διαρκής μεταφορά πόρων από την επιχειρηματική καινοτομία και δραστηριότητα στη γραφειοκρατική αδράνεια των ομάδων πίεσης και των συνδικάτων.Να μην μιλήσουμε δε για τη δημιουργία της κάστας της ευρωπαϊκής τραπεζοοικονομικής νομενκλατούρας.
Αν αυτά αποτελούν παράδειγμα αγοράς απαλλαγμένης από κρατικές παρεμβάσεις , τότε μάλλον πρέπει να ξανασυζητήσουμε όλες τις έννοιες από την αρχή.
Στην παγκόσμια οικονομία κυριαρχεί σήμερα ένα υβρίδιο κρατικά διευθυνόμενου καπιταλισμού, που ως τέτοιος περιέχει την αντίφαση δύο εννοιών, που βρίσκονται στους αντίποδες,προκαλώντας την αμηχανία φιλελευθερισμού και σοσιαλισμού, που προσπαθούν να χρεώσουν ιδεολογικά ,ο μεν στον δε, την αποτυχία του.
Τελικά δεν πρόκειται περί της ελευθερίας των αγορών, κατά τις ιδεολογικές επιταγές του φιλελευθερισμού,αλλά της ελευθερίας του κράτους να τις ποδηγετεί. Και αυτό που προκάλεσε τη διεθνή κρίση, ἠταν ο υδροκεφαλισμός του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου ( η κατά Schlichter "παγκοσμιοποίηση του νομισματικού σοσιαλισμού") απέναντι στο εμπορικό και παραγωγικό κεφάλαιο.
Περιμένω με ενδιαφέρον να ακούσω τις αιτίες της εκτόξευσης του ελληνικού χρέους στο 200%, ώστε να τις συζητήσουμε μια προς μια, προκειμένου να τις αποδομήσουμε, καταλήγοντας στο ότι η μοναδική αιτία, παραμένει η διόγκωση του κράτους, για το οποίο αποτελεί "λαϊκή εντολή", προς τους εκάστοτε κυβερνώντες, η απαίτηση να μην θιγεί.