Δεν μπορώ όμως να στηλιτεύσω τις προσπάθειες και τα όνειρα όσων τολμηρών θέλησαν να στήσουν μια παραγωγή αντί για μια εισαγωγγική ειδικά τον καιρό εκείνο που η χώρα μάτωνε από έλλειψη συναλλάγματος.
Και δεν αναφέρομαι μόνο στις βιοτεχνίες οχημάτων αλλά ακόμα και σε όσους έφτιαχναν βούτσες, σκούπες σαμπουάν, καλώδια, λάστιχα αυτοκινήτων ακόμα και αν ήταν ξένες εταιρίες, είχαν εδώ τις παραγωγές τους, τάΙζαν κόσμο, πλήρωναν τα ταμεία, πλήρωναν φορολογία, στήριζαν την οικονομία, εγώ αυτούς δεν θα τους ειρωνευτώ ποτέ.
Η χώρα όσο ποτέ άλλοτε χρειάζεται παραγωγές όμως δυστυχώς είναι αργά για οτιδήποτε προς αυτή την κατεύθυνση, οι παλιοί πολιτικοί για τους γνωστούς λόγους αναγκάστηκαν ( χρηματίστηκαν ) και έσπρωξαν όσους μπορούσαν να επενδύσουν στις εισαγωγές και στο εύκολο χρήμα, οι νέοι πολιτικοί δεν γνωρίζουν από αυτές τις διαδικασίες έχοντας μάθει και αυτοί στο εύκολο χρήμα ( στις εισαγωγές ) και υπάρχουν και οι υποχρεώσεις της Ε.Ε που απαγορεύει να γίνονται σπουδαία πράγματα + την πολυετή κρίση που έχουμε, + την κυβέρνηση αυτήν, την προηγούμενη και την όποια επόμενη που ο μόνος σκοπός είναι η προστασία της εκλογικής τους δεξαμενής που βρίσκεται στο δημόσιο.
Σκέψου μόνο ότι όλος αυτός ο νομοθετικός λαβύριθνος για τα πάντα που στηνότανεπί δεκαετίες κατάντησαν τη χώρα να μην μπορεί να διοικηθεί όπως θα έπρεπε, όπως διοικούνται όλες οι χώρες του πλανήτη, και δεν είναι μόνο η νομοθεσία πια, είναι και οι συνειδήσεις που είναι σε σύγχιση.
Κανείς πια δεν ξεχωρίζει το απλό και σωστό και πρέπει να περάσει από παράπλευρα μονοπάτια και από δαιδαλώδεις τροπολογίες με κόντρες, με ακυρώσεις, με αναιρέσεις πάντα μέσα από χρονοβόρες νομικίστικες διαδικασίες για να γίνει κάτι.
Ας μη μιλάμε πια για βιομηχανίες και παραγωγές, εδώ χτές οι πολιτικοί δεν τα βρήκαν για τα Θεοφάνεια θα τα βρούν για το ασφαλιστικό, για τις παραγωγές, για τις επενδύσεις, για ότι μας αφορά καθημερινά ?
Αστειότητες Ελληνικού τύπου μοναδικές στον πλανήτη.
Αυτή η χώρα δεν σώζεται με τίποτα, ζούμε με παρατάσεις.
Τα υπόλοιπα είναι ιστορίες που απλά κάθε τόσο τις θυμόμαστε.

.
.
με κλίσεις ιστιοπλοϊκού φυσικά