Κάτι τέτοιο προϋποθέτει φυσικά διαχωρισμό Κράτους και Εκκλησίας. Όσο αυτό δεν γίνεται, ούτε πρόκειται να συμβεί, είναι φυσικό επόμενο, το ζήτημα να αντιμετωπίζεται αποσμασματικά, ἀρα λανθασμένα και να γίνεται αντικείμενο μικροπολιτικής εκμετάλλευσης. Δηλαδή η Ελλάδα δεν θα κατεδικάζετο από την ΕΕ, αν δεν είχε νομοθετήσει το ανούσιο νομοθέτημα μιας χαλαρότερης μορφής πολιτικού γάμου, το σύμφωνο συμβίωσης του 2008, περιορίζοντάς το, μόνο στα ετέροφυλα ζευγάρια.Και βέβαια δεν θα υπήρχε θέμα για τις προηγούμενες κυβερνήσεις, να νομοθετήσουν το σύμφωνο συμβίωσης, περιλαμβάνοντας σε αυτό και τα ομόφυλα ζευγάρια, αν δεν υπολόγιζαν τα ψηφαλάκια των παπάδων και του ποιμνίου , ούτε η σημερινή θα μπορούσε να πουλά ψευδοπροοδευτικότητα.
Αν λυθεί αυτό το πρόβλημα, μπορεί να ανοίξει και η συζήτηση γύρω από το δικαίωμα της υιοθεσίας ή της απόκτησης τέκνου με άλλους τρόπους. Και μάλιστα, όχι εξετάζοντας το κατά πόσον διασφαλίζεται η φυσιολογική ανατροφή και κοινωνική ένταξη του παιδιού, μέσω ενός ομόφυλου οικογενειακού προτύπου,αλλά σε ποιές ατραπούς μπορεί να οδηγήσει, η νομική αποδοχή του αυτοπροσδιορισμού, με βάση σεξουαλικές ή συναισθηματικές προτιμήσεις του ατόμου, ανεξάρτητα και έξω από τον κοινωνικό περίγυρο και κυρίως την κοινωνική, οικονομική, επιστημονική κλπ. εξέλιξη, που είναι αυτή που εν τέλει καθορίζει τα ευμετάβλητα όρια των "ηθών" .Ποιός δηλ. θα βάλει τα όρια, αν αύριο κάποιοι με βάση το συναισθηματικό ή σεξουαλικό τους προσανατολισμό, διεκδικήσουν το δικαιώμα της πολυγαμίας ή των πολυμερών και ανοικτών συμφώνων συμβιώσεως;

.

. Και αναφέρομαι σε πολυγαμικές σχέσεις.



