- 05 Οκτ 2014, 08:12
#19886
Πήρε ένα Τέζλα ένας συντάκτης ενός περιοδικού στην Καλιφόρνια και πήγε δοκιμαστικά Λ.Α.-Αγιος Φραγκίσκος και επιστροφή, τουτέστιν 1300 χλμ. Εκεί έχει αναπτυχθεί ο λεγόμενος 'ηλεκτρικός διάδρομος', όπου κάθε τόσο έχουν 'φυτευτεί' ταχυφορτιστές για τα ηλεκτρικά (σημειωτέον ότι ο κάθε φορτιστής δεν είναι συμβατός με όλα τα ηλεκτρικά οχήματα, η δε συχνή χρήση ταχυφορτιστών έχει αρνητικές επιδράσεις στην μπαταρία ).
Έκανε περί τον διπλάσιο χρόνο από ένα συμβατικό ΙΧ λόγω των στάσεων για φόρτιση. Στις στάσεις αυτές ορισμένες φορές είχε και ουρά, δηλαδή 1-2 άτομα πριν από αυτόν που περίμεναν να φορτίσουν! Σε μία από αυτές τις περιπτώσεις συνάντησε και γνώρισε τον διαβόητο Έλον Μασκ, τον ιδιοκτήτη της Τέζλα ο οποίος περίμενε και αυτός μαζί με κάποιους εξέκ της εταιρείας να φορτίσουν το τουτούνι τους.
Πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι ο μέσος Φούφουτος Φουφουτόπουλος της διπλανής πόρτας, που μένει σε μια πολυκατοικία στον 3ο και παρκάρει στην πιλοτή ή στο δρόμο, απλά δεν έχει τη δυνατότητα να φορτίζει το ηλεκτρικό του αυτοκίνητο από ΙΧ φορτιστή, και ούτε ποτέ θα την αποκτήσει. Μπαλαντέζα από τη βεράντα στο δρόμο ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ._
Ούτε θα φροντίσει ποτέ η εταιρεία που δουλεύει να του εξασφαλίσει πάρκινγκ με φορτιστή για να το φορτίζει όσες ώρες εργάζεται στο γραφείο, και αν γίνει αυτό θα είναι σε πολύ σπάνιες περιπτώσεις.
Έτσι αυτός ο ταλαίπωρος αν πάρει ηλεκτρικό θα πρέπει να δαπανά πολύτιμο ελεύθερο χρόνο 2-3 φορές τη βδομάδα για να φορτίζει το αμάξι του στα δίκτυα ΔΧ (δημοσίας χρήσεως) φορτιστών που τυχόν θα αναπτυχθούν, ή να κλείνει κάθε βράδυ (ή κατά τη διάρκεια της εργασίας του) το τουτούνι του σε ένα κλειστό γκαράζ, επ' αμοιβή φυσικά, όπου το αμάξι του θα φορτίζεται κάθε τόσο για να είναι μάχιμο.
Σύμφωνα με μελέτη, το 70-80% των ευρωπαίων οδηγών παρκάρει σε διαφορετικό σημείο κάθε βράδυ (οι αμερικάνοι εδώ είναι σε καλύτερη μοίρα λόγω των πολλών μονοκατοικιών), για τον απλούστατο λόγο ότι δεν έχει μόνιμο πάρκινγκ, και το πιθανότερο δεν θα αποκτήσει ποτές, πως αυτοί θα πάρουν ηλεκτρικό?
Και φυσικά, από ένα σημείο και πέρα τίθενται τα ζητήματα επάρκειας ηλεκτρικού ρεύματος που προανέφερα που θέλουν δεκαετίες προγραμματισμού και επενδύσεων για να διευθετηθούν.
Με απλά παραδείγματα αυτοί είναι οι βασικότεροι λόγοι, και όχι τα επίσης υπαρκτά προβλήματα με την αυτονομία ή το κόστος των μπαταριών κ.α., που κάνουν την
μαζική ηλεκτροαυτοκίνηση όνειρο θερινής νυκτός για πολλές δεκαετίες ακόμη. Όταν λέμε μαζική δεν μιλάμε ότι ΄'άκουσα για έναν από το χωριό μας που έχει πάει στο Τόκυο και μπήκε σε ένα ηλεκτρικό ταξί και του άρεσε', αλλά π.χ. έχει 6 εκ ΙΧ η χώρα, να γίνουν 1 στα 5 ή 1 στα 10 ηλεκτρικά.
ξεπερνιώνται. 
) , χρειάζονται δεκαετίες πλάνων, μελετών και επενδύσεων για να παράξουμε το αναγκαίο ρεύμα για να τα τροφοδοτήσουμε. Ένας θερμοηλεκτικός σταθμός θέλει 10 χρονάκια στο νερό για να γίνει, ένας πυρηνικός χαλαρά 20, και το ρεύμα που παράγουν δεν είναι 'πράσινο' αλλά κατάμαυρο. Και δεν βάζω στην εξίσωση τα ΔΧ και τα ΜΜΜ. Στο ευφάνταστο σενάριο να είναι το ρεύμα από φ/β ή αιολικά απλά πιάνω την κοιλιά μου από τα γέλια. 
