- 25 Νοέμ 2015, 00:57
#190333
Ωραίος! Το ίδιο κάνω κι εγώ. Προτιμώ τα χρήματα που θα δώσω για να μου φτιάξουν κάτι, να αγοράσω τα κατάλληλα εργαλεία (αν δεν τα έχω ήδη) και να το κάνω εγώ, όπως θέλω, χωρίς τσαπατσουλιές και χωρίς ζημιές ή μερεμέτια.
Το Σαββατοκύριακο έγινα ... ταπετσιέρης.
Έχουμε δύο καναπέδες (τριθέσιο και διθέσιο) που φτιάξαμε σε μερακλή μαραγκό πρίν από 30 χρόνια. Οι καναπέδες έως σήμερα διατηρούνται σε άριστη κατάσταση. Ο σκελετός από φουρνιστή οξιά δεν έπαθε τίποτε και το ύφασμα είναι σαν καινούριο αφού η σύζυγος το προστατεύει με καλύμματα που κάθονται τόσο τέλεια που νομίζεις ότι είναι η ταπετσαρία τους. Έως τώρα παίζει να έχει αλλάξει και 7-8 σετ καλύμματα, που ράβει η ίδια φυσικά.
Διαβάζοντας την συζήτηση περί καναπέδων πρίν από λίγες μέρες, μου γεννήθηκε η απορία για την κατάσταση που βρίσκονται οι ιμάντες τους και για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες τους γύρισα για να τους δώ από κάτω. Όλη η κάτω επιφάνεια ήταν καλυμμένη από μία ψιλή λινάτσα. Την αφαίρεσα και είδα ότι στον διθέσιο όλα ήταν μια χαρά, ενώ δύο από τους ελαστικούς ιμάντες στο κέντρο του τριθέσιου είχαν αποκολληθεί από τα σημεία που ήταν καρφωμένοι. Λογικό μετά από 30 χρόνια και δύο παιδιά να χοροπηδάνε επάνω τους σαν σε τραμπολίνο.
Παρά την αποκόλληση δεν υπήρχε καμία εμφανής διαφορά στο κάθισμα, ίσως λόγω των δύο κοίλων εγκάρσιων ξύλων με το αφρολέξ στο επάνω μέρος που συγκρατούσαν όλο το πλέγμα των ιμάντων.
Δεν υπήρχε περίπτωση να μπορέσω να τους ξανακαρφώσω στη θέση τους, αφού θα έπρεπε να ξηλώσω το ύφασμα για να έχω πρόσβαση στο επάνω μέρος του ξύλου που ήταν καρφωμένοι.
Τους έκοψα για να φύγουν τα ξέφτια και έκαψα το τελείωμά τους με έναν αναπτήρα για να μη ξεφτίσουν ξανά.
Στερέωσα ράβοντας με χοντρή κλωστή επάνω στον κάθε ελαστικό ιμάντα ένα κομμάτι από ανθεκτικό αλλά όχι ελαστικό ιμάντα σε σχήμα "Λ" για να μοιραστούν οι τάσεις.
Τέντωσα τους ιμάντες και τους στερέωσα πρόχειρα με καρφάκια για να μη φύγουν από την θέση τους.
Επάνω στους πρόχειρα καρφωμένους ιμάντες έβαλα ένα ξύλο που το βίδωσα στην οξιά με 3 βίδες. Έβαλα άλλες 3 βίδες που φρόντισα να περάσουν από τους ιμάντες (ανάμεσα από τα καρφάκια) ώστε να σφίξουν και να μη φύγουν ποτέ από την θέση τους.
Το αισθητικό αποτέλεσμα δεν μ’ ενδιαφέρει, αφού 30 χρόνια δεν είχα δεί ποτέ πως είναι από εκεί κάτω. Άλλωστε θα μπεί ξανά η λινάτσα και δεν θα φαίνεται τίποτε. Το βέβαιο είναι ότι θα αντέξουν για αρκετά χρόνια. Ίσως και περισσότερα από εμένα...
Trident, ακούω παρατηρήσεις. Τι καλύτερο θα μπορούσα να είχα κάνει;
21 quadra έγραψε:Δεν εμπιστεύομαι κανέναν, δεν ρωτάω κανέναν, είμαι ελεύθερος από τα σουσούμια του κάθε κακού και πονηρού μάστορα έτσι τα φτιάχνω όλα μόνος μου, μέχρι εδώ και 10 χρόνια πλήρωνα γιατί ο φόρτος εργασίας δεν μου επέτρεπε να ασχοληθώ, ήταν και τα παιδιά μικρά, μέχρι που αποφάσισα μαζί με τους γιούς ότι πλήρωναμε και σωστή δουλειά δεν μας έκανε κανείς και χάναμε χρήματα και ηρεμία, οπότε συμπλήρωσα ή και αναβάθμισα όσα εργαλεία μου έλειπαν και ηρέμησα, το net νάναι καλά που όπου έχω απορία μου την λύνει.
Ωραίος! Το ίδιο κάνω κι εγώ. Προτιμώ τα χρήματα που θα δώσω για να μου φτιάξουν κάτι, να αγοράσω τα κατάλληλα εργαλεία (αν δεν τα έχω ήδη) και να το κάνω εγώ, όπως θέλω, χωρίς τσαπατσουλιές και χωρίς ζημιές ή μερεμέτια.
Το Σαββατοκύριακο έγινα ... ταπετσιέρης.
Έχουμε δύο καναπέδες (τριθέσιο και διθέσιο) που φτιάξαμε σε μερακλή μαραγκό πρίν από 30 χρόνια. Οι καναπέδες έως σήμερα διατηρούνται σε άριστη κατάσταση. Ο σκελετός από φουρνιστή οξιά δεν έπαθε τίποτε και το ύφασμα είναι σαν καινούριο αφού η σύζυγος το προστατεύει με καλύμματα που κάθονται τόσο τέλεια που νομίζεις ότι είναι η ταπετσαρία τους. Έως τώρα παίζει να έχει αλλάξει και 7-8 σετ καλύμματα, που ράβει η ίδια φυσικά.
Διαβάζοντας την συζήτηση περί καναπέδων πρίν από λίγες μέρες, μου γεννήθηκε η απορία για την κατάσταση που βρίσκονται οι ιμάντες τους και για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες τους γύρισα για να τους δώ από κάτω. Όλη η κάτω επιφάνεια ήταν καλυμμένη από μία ψιλή λινάτσα. Την αφαίρεσα και είδα ότι στον διθέσιο όλα ήταν μια χαρά, ενώ δύο από τους ελαστικούς ιμάντες στο κέντρο του τριθέσιου είχαν αποκολληθεί από τα σημεία που ήταν καρφωμένοι. Λογικό μετά από 30 χρόνια και δύο παιδιά να χοροπηδάνε επάνω τους σαν σε τραμπολίνο.
Παρά την αποκόλληση δεν υπήρχε καμία εμφανής διαφορά στο κάθισμα, ίσως λόγω των δύο κοίλων εγκάρσιων ξύλων με το αφρολέξ στο επάνω μέρος που συγκρατούσαν όλο το πλέγμα των ιμάντων.
Δεν υπήρχε περίπτωση να μπορέσω να τους ξανακαρφώσω στη θέση τους, αφού θα έπρεπε να ξηλώσω το ύφασμα για να έχω πρόσβαση στο επάνω μέρος του ξύλου που ήταν καρφωμένοι.
Τους έκοψα για να φύγουν τα ξέφτια και έκαψα το τελείωμά τους με έναν αναπτήρα για να μη ξεφτίσουν ξανά.
Στερέωσα ράβοντας με χοντρή κλωστή επάνω στον κάθε ελαστικό ιμάντα ένα κομμάτι από ανθεκτικό αλλά όχι ελαστικό ιμάντα σε σχήμα "Λ" για να μοιραστούν οι τάσεις.
Τέντωσα τους ιμάντες και τους στερέωσα πρόχειρα με καρφάκια για να μη φύγουν από την θέση τους.
Επάνω στους πρόχειρα καρφωμένους ιμάντες έβαλα ένα ξύλο που το βίδωσα στην οξιά με 3 βίδες. Έβαλα άλλες 3 βίδες που φρόντισα να περάσουν από τους ιμάντες (ανάμεσα από τα καρφάκια) ώστε να σφίξουν και να μη φύγουν ποτέ από την θέση τους.
Το αισθητικό αποτέλεσμα δεν μ’ ενδιαφέρει, αφού 30 χρόνια δεν είχα δεί ποτέ πως είναι από εκεί κάτω. Άλλωστε θα μπεί ξανά η λινάτσα και δεν θα φαίνεται τίποτε. Το βέβαιο είναι ότι θα αντέξουν για αρκετά χρόνια. Ίσως και περισσότερα από εμένα...
Trident, ακούω παρατηρήσεις. Τι καλύτερο θα μπορούσα να είχα κάνει;
I hooked up my accelerator pedal to my brake lights. I hit the gas, people behind me stop and I'm gone...
