- 28 Σεπ 2015, 20:24
#166044
The Ace έγραψε:Στο άρθρο 3, σελίδα 16, αναφέρεται καθαρά ως κυρίαρχη θρησκεία ο ορθόδοξος χριστιανισμός...κατάλοιπο μιας εποχής που δεν υπήρχαν καν άλλες θρησκείες στην Ελλάδα (πέρα από κάτι "μειονότητες" κλπ).
μέχρι και τα μέσα του 19ου αιώνα η πλειονότητα των κατοίκων της ηπειρωτικής Ελλάδας ήταν μωαμεθανοί, αφού οι συμπαγείς μωαμεθανικοί πληθυσμοί που συνέρευσαν στην Πελοπόννησο με τα ορλωφικά, για να εκδιωχθούν εν συνεχεία από τους ίδιους τους Τούρκους, εγκαταστάθηκαν στη Στερέα και την Ήπειρο, για να αποτελέσουν τον κορμό του ελληνόφωνου και μωαμεθανικού πασαλικίου του Αλή Πασά. Από το οποίο ξεκίνησε το αυτονομιστικό κίνημα κατά της οθωμανικής αυτοκρατορίας, το οποίο το Πατριαρχείο βάφτισε εν συνεχεία σε "επανάσταση".
Με την επικράτηση των χριστιανών αυτοχθόνων στην Πελοπόννησο, στον πολυετἠ εμφύλιο που ακολούθησε, το μωαμεθανικό στοιχείο τέθηκε υπό διαρκή διωγμό, μέσω βίαιων εκχριστιανισμών, προκειμένου να προκύψει μελλοντικά ένα ομοιογενές θρησκευτικά κράτος, όπως ακριβώς επιθυμούσαν οι μεγάλες δυνάμεις, αφού άλλος τρόπος να συντελεστεί κρατος δεν υπήρχε.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο Κολοκοτρώνης επεδίωκε δίγλωσσο και δίθρησκο κράτος, συνενεννοούμενος επ αυτού με τον μωαμεθανό αγά Αλή Φαρμάκη απὀ το Λάλα της Ηλείας, ούτε οι δυσκολίες που αντιμετωπίστηκαν στους προεπαναστατικούς καταστατικούς χάρτες, για το δίκαιο που θα έπρεπε να υιοθετηθεί, αφού στον προεπαναστατικό ελλαδικό χώρο, δίπλα στο οθωμανικό δίκαιο, δρούσε το βυζαντινό της ιεραρχίας και το εθιμικό.Οπότε η μόνη λύση ήταν η εισαγωγή του ευρωπαϊκού.
Για μια δεκαετία από την άφιξη του Όθωνα, η ορθοδοξία δεν αναγνωρίστηκε ως επίσημη θρησκεία του κράτους, αφού της έλειπε η αναγκαία θρησκευτική βάση (εκτός από την πλειονότητα των μωαμεθανών ελλήνων, υπήρχαν τα ευρέα σύνολα του νησιωτικού χώρου).Στη δεκαετία αυτή απεδείχθη ότι λόγω ακριβώς της έλλειψης θρησκευτικής ομοιογένειας, η ελλαδική εκκλησία ως πολιτική διάσταση της ορθοδοξίας, αποτελούσε έναν ελεγχόμενο παράγοντα και συνεπώς μπορούσε να τεθεί ως "επίσημη θρησκεία" υπό την άμεση εποπτεία του κράτους, δηλ. της εκάστοτε κυβέρνησης. Και το ρόλο αυτό δεν είχε λογο να τον αρνηθεί, αντιθέτως τον δέχθηκε με ευχαρίστηση, γιατί θα την διευκόλυνε να αποκτήσει "λαϊκή βάση" και αποδοχή που της έλειπε.Στο ρόλο αυτό στράφηκε εναντίον του αρματωλίτικου στοιχείου, που ήταν κατά πλειοψηφία μωαμεθανικό και προέρχετο από τη δυτική Στερέα.Ήταν η ορθοδοξία που τιμώρησε πολλούς από τους αγωνιστές του 21 και όχι ο Όθωνας και οι ετερόχθονες.
Το ελληνικό κράτος ευρέθηκε κατ αυτόν τον τρόπο εξ αρχής φορέας της εξής αντιφάσεως: αφ ενός μεν έπρεπε να λειτουργήσει επί ενός δικαίου (του ευρωπαϊκού), του οποίου η διαμόρφωση στηριζόταν ακριβώς στην ιστορική διαδικασία διαχωρισμού Κράτους -Εκκλησίας, αφ ετέρου, λόγω των ιδιαίτερων λόγων που διείπαν τη δημιουργία της Ελλάδας, έπρεπε να δεχθεί την Εκκλησία ως μοναδικό φορέα της ύπαρξής του.
Το "προπατορικό αμάρτημα" της ελλαδικής Εκκλησίας να αποκτήσει την "πνευματική εξουσία" επί μωαμεθανικών πληθυσμών, είχε ως συνέπεια να εμπλακεί αυτή στις διαδικασίες αναπαραγωγής της εξουσίας, να γίνει "φορέας του έθνους",να ταυτισθεί με ένα μέρος του αυτοχθονισμού (αυτού που επεκράτησε στους εμφυλίους των επαναστατικών χρόνων) και συνεπώς με το Κράτος, σε έναν διαρκή εμφύλιο, που συνεχίστηκε αμείωτος ως τις πρώτες δεκαετίες του εικοστού αιώνα, αφού αμέσως μετά την αιματηρή περιπέτεια του διχασμού των "Ευαγγελικών", με τους βαλκανικούς και εν συνεχεία την άφιξη των μικρασιατών, δεν μπορούσε να τελεστεί καν λειτουργία, οπότε οι "παλαιοημερολογίτες" ετέθησαν υπό διωγμό, που διαρκεί ως τις μέρες μας.
