, τους πεταξαμε στο Αιγαιο , μονο με την Ψχη μας και τα σελφοκονταρα. 
, με συνέπεια τουλάχιστον 33 νεκρούς, γεγονός που σηματοδότησε την αρχή των Δεκεμβριανών."EDDIE_147 έγραψε:Αν υπήρχε ρανκιν για καλύτερο ΤΨΡΜ μιμακι ετούτο εδώ θα ήταν το GOAT
224v έγραψε:Κανένα επίσημο έγγραφο δεν τα λέει αυτά. Η βικιπιδια δεν είναι αξιόπιστη....τα γράφουν διάφοροι χωρίς στοιχεία πολλά από τα θέματα.
.
markvag έγραψε:Ήσουν αγέννητος τότε, και μάλλον δεν ζούσες Αθήνα οπότε είσαι δικαιολογημενος.224v έγραψε:Κανένα επίσημο έγγραφο δεν τα λέει αυτά. Η βικιπιδια δεν είναι αξιόπιστη....τα γράφουν διάφοροι χωρίς στοιχεία πολλά από τα θέματα.
.
Ναι, την wikipedia περιμέναμε να μάθουμε τι κουμάσι ήταν ο Έβερτ (πατέρας)...
224v έγραψε:markvag έγραψε:Ήσουν αγέννητος τότε, και μάλλον δεν ζούσες Αθήνα οπότε είσαι δικαιολογημενος.224v έγραψε:Κανένα επίσημο έγγραφο δεν τα λέει αυτά. Η βικιπιδια δεν είναι αξιόπιστη....τα γράφουν διάφοροι χωρίς στοιχεία πολλά από τα θέματα.
.
Ναι, την wikipedia περιμέναμε να μάθουμε τι κουμάσι ήταν ο Έβερτ (πατέρας)...
.
Ο τότε αρχηγός της Αστυνομίας Αγγελος Εβερτ έχει παραδεχθεί σε συνέντευξή του (το 1958 στην εφημερίδα «Ακρόπολις») ότι εκείνος έδωσε την εντολή να πυροβολήσουν οι αστυνομικοί επικαλούμενος σχετική κυβερνητική διαταγή αλλά και λόγους αυτοάμυνας.
Σήμερα ο κ. M. Εβερτ (υιός τους Αγγελου Εβερτ) μιλώντας στο «Βήμα» θυμάται τις διηγήσεις του πατέρα του για τη δύσκολη εκείνη περίοδο και εξηγεί πώς ο τότε αστυνομικός διευθυντής αντιμετώπισε την κατάσταση αλλά και τις ερμηνείες του για τα γεγονότα. «Ο πατέρας μου είχε ερωτηθεί για το αν έπρεπε να επιτραπεί η διαδήλωση και είχε δώσει τη συγκατάθεσή του. Την παραμονή το βράδυ όμως η κυβέρνηση (ύστερα από μια συνάντηση του τότε πρωθυπουργού Γεωργίου Παπανδρέου με τον Σκόμπι) αποφάσισε να αλλάξει την αρχική της απόφαση και να απαγορεύσει τη συγκέντρωση στο Σύνταγμα. Γύρω στις 10 το πρωί μετά το επεισόδιο που έγινε έξω από το σπίτι του τότε πρωθυπουργού ο πατέρας μου έλαβε τηλεφωνικώς εντολή από τον Παπανδρέου: «Διά παντός μέσου διαλύσατε την συγκέντρωσιν» και ως εκ τούτου ήταν υποχρεωμένος να ενεργήσει αναλόγως. Οπως μου είχε πει πολλά χρόνια μετά, εκείνες τις στιγμές είχε εκτιμήσει ότι υπήρχε κίνδυνος κατάληψης νευραλγικών σημείων της πρωτεύουσας και γι’ αυτό έπρεπε να ενεργήσει έτσι. Οταν το πρώτο κύμα των διαδηλωτών έφθασε με απειλητικές διαθέσεις μπροστά από το κτίριο της Αστυνομίας έδωσε εντολή για τη βίαιη διάλυσή τους».
224v έγραψε:markvag έγραψε:Ήσουν αγέννητος τότε, και μάλλον δεν ζούσες Αθήνα οπότε είσαι δικαιολογημενος.224v έγραψε:Κανένα επίσημο έγγραφο δεν τα λέει αυτά. Η βικιπιδια δεν είναι αξιόπιστη....τα γράφουν διάφοροι χωρίς στοιχεία πολλά από τα θέματα.
.
Ναι, την wikipedia περιμέναμε να μάθουμε τι κουμάσι ήταν ο Έβερτ (πατέρας)...
.
Για την πτώση του τοίχους του Βερολίνου; Ήμουν 9...
Ο Τάσος Κωστόπουλος για το Μικρασιατικό και την «αναίμακτη» ιστορία
https://marginalia.gr/arthro/o-tasos-ko ... i-istoria/
Α. Ας πάρουμε λίγο τα πράγματα από την αρχή. Το 1919 υπογράφεται η Συνδιάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων, το 1920 έχουμε την Συνθήκη των Σεβρών, οπότε και κατοχυρώνεται η ελληνική παρουσία στην Ανατολική Θράκη και τα Μικρασιατικά παράλια. Τι χαρακτήρα λαμβάνει η έλευση του ελληνικού στρατού στις περιοχές αυτές και κυρίως στη Σμύρνη;
Κ. Ο ελληνικός στρατός αποβιβάστηκε στη Σμύρνη το Μάιο του 1919, πριν τις Σέβρες και την ολοκλήρωση των συνδιασκέψεων του Παρισιού, ως ειρηνευτική δύναμη. Την στρατηγική αυτή την υποστηρίξαν κυρίως η Αγγλία και η Γαλλία, οι οποίες ήταν σε ανταγωνισμό με την Ιταλία, που είχε βλέψεις για αναβαθμισμένο ρόλο στην περιοχή. Αυτό αποτυπώνεται καθαρά και στα πρακτικά του συμμαχικού συμβουλίου και τα αρχεία του Foreign Office. Ο ανταγωνισμός αυτός ήταν φυσικά εν γνώση του Βενιζέλου, που εκμεταλλεύτηκε την κατάσταση παρουσιάζοντας την παρουσία του ελληνικού στρατού στα παράλια ως εχέγγυο σταθερότητας αλλά και ισορροπίας του ευρύτερου σχεδιασμού των δυνάμεων της Αντάντ στην περιοχή. Αυτό είναι το υπόβαθρο της ελληνικής παρουσίας στη Σμύρνη. Στο σημείο αυτό πρέπει να διευκρινιστεί το εξής: σε αντίθεση με ότι πιστεύεται, το ελληνικό στοιχείο δεν ήταν πλειοψηφικό ούτε στην ευρύτερη περιοχή της Σμύρνης ούτε στα γειτονικά βιλαέτια. Ακόμη και στην ίδια την πόλη, όπου υπήρχε μεγάλη συγκέντρωση ελληνικού πληθυσμού, οι Έλληνες συγκροτούσαν απλώς την πολυπληθέστερη πληθυσμιακή ομάδα. Με άλλα λόγια, η ελληνική διοίκηση καλείται να διαχειριστεί πληθυσμούς κατά πλειοψηφία αλλοεθνείς και αλλόθρησκους, σε ποσοστά που στην ενδοχώρα της Σμύρνης κυμαίνονται από 60 μέχρι και 70%. Όπως καταλαβαίνει κανείς, αυτό από μόνο του ήταν μια ιδιαίτερα δύσκολη συνθήκη. Την παραμονή δε της απόβασης του ελληνικού στρατού, ο μουσουλμανικός πληθυσμός -ιδιαίτερα οι μουσουλμάνοι πρόσφυγες που είχαν καταφύγει στην περιοχή μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και δεν άντεχαν την ιδέα μιας καινούριας προσφυγιάς- μετείχε αρκετά μαζικά σε διαδηλώσεις διαμαρτυρίας στις δικές του συνοικίες, ως οργανωμένες ως επί το πλείστον από στελέχη των Νεότουρκων. Κατά τη διάρκεια της τελετής υποδοχής των ελληνικών στρατευμάτων στη Σμύρνη ρίχτηκαν έτσι σποραδικοί πυροβολισμοί από ελεύθερους σκοπευτές, με αποτέλεσμα πολυήμερα αιματηρά επεισόδια κι αντεκδικήσεις.
Αρχικά, οι σύμμαχοι αγνόησαν ή και συγκάλυψαν τις βιαιότητες με τις οποίες ο ελληνικός στρατός κατέστειλε αυτές τις αντιδράσεις, παρέχοντας κάλυψη στα πεπραγμένα της ελληνικής διοίκησης. Παραδείγματος χάριν, η ιδιαίτερα επικριτική έκθεση που συντάχθηκε από τη Διασυμμαχική Επιτροπή για τη στάση των ελληνικών δυνάμεων μεταξύ Μαΐου και Ιουλίου του 1919 δεν δόθηκε πότε στην δημοσιότητα. Το περιεχόμενό της για τις βιαιοπραγίες των ελληνικών κατοχικών στρατευμάτων σε βάρος του μουσουλμανικού στοιχείου έγινε γνωστό την δεκαετία του 1940, όταν δημοσιεύθηκε στην επίσημη αμερικανική συλλογική διπλωματικών εγγράφων για τις εξελίξεις της εποχής (στη γνωστή σειρά Foreign Relations of the United States). Πολλές απ’ αυτές τις βιαιότητες πρόκυπταν βέβαια ως απόρροια συσσωρευμένων εντάσεων μεταξύ των δυο κοινοτήτων, της χριστιανορθόδοξης και της μουσουλμανικής, εντάσεων στις οποίες κλήθηκε να εμπλακεί ο ελληνικός στρατός, κι όχι ως απόρροια κάποιας προσχεδιασμένης στρατηγικής της ελληνικής διοίκησης· τουλάχιστον όχι τον πρώτο χρόνο. Αυτό είναι ιδιαίτερα εμφανές στις αντεκδικήσεις που παρατηρήθηκαν κυρίως στην μικρασιατική ενδοχώρα, όπου το ελληνικό στοιχείο, έχοντας υποστεί διώξεις το 1914-1915, βρήκε την ευκαιρία μέσω των ελληνικών στρατευμάτων να περάσει στην αντεπίθεση. Γεγονός το οποίο με τη σειρά του επιτάχυνε την διαδικασία συγκρότησης του τουρκικού αντάρτικου, που έκανε αισθητή την παρουσία του σχεδόν αμέσως μετά την αποβίβαση του ελληνικού στρατού. Σ’ αυτή την πρώτη φάση, οι μεν εχθροπραξίες ήταν χαμηλής έντασης, όχι όμως και οι αγριότητες.
Δεν καταργώ το έργο της αδράνειας. Καταργώ την ανε[…]
Η πρώτη είναι :lipsealed: :inlove: Ζούν ανάμεσ[…]
https://i.postimg.cc/dQ2ksQfX/IMG-202[…]
Μπορεί να μην ενδιαφέρει κάποιους θεατές Αλλά αν […]
Όλοι κάνανε standing start και ο Μαξ έκανε rollin[…]
