- 22 Ιουν 2025, 08:20 #892686

Μπορούμε επίσης να βρούμε και ΕΝΑ γαμημένο στοιχείο που να λέει ότι η βελτίωση της θέσης της χώρας

Τέτοιο στοιχείο να βρεθεί είναι χλωμοαναιμικό, αφενός διότι ο ρυθμός ανάπτυξης δεν αντιστοιχεί επ ουδενί στα projected νούμερα μιας τυπικής ανάκαμψης όπως θα έπρεπε να περάσουμε (λέγε με έλλειψη επενδύσεων και κάκιστο καταμερισμό των δημοσιονομικών πόρων), αφετέρου γιατί ό,τι και να έβρισκε ο πλέον αισιόδοξος, το πρόβλημα των διδύμων ελλειμμάτων (πάνω από €8bn εμπορικό ισοζύγιο & πάνω από €6.5bn τρεχουσών συναλλαγών) θα μετρίαζε τον ή και θα έσβηνε την όποια πρόοδο. Κοινώς, βράσε ρύζι.

- 22 Ιουν 2025, 10:16 #892691 Καλά οι οικοδομές για παράδειγμα δεν είναι ανάπτυξη, αλλά ένας μάστορας που όταν είχαν παγώσει τα πάντα δεν είχε καθόλου δουλειά σήμερα δεν προλαβαίνει να διαλέξει πού να πρωτοπάει και πιθανώς να σου έλεγε ότι όλα είναι καλά

Σε κάθε περίπτωση συμφωνώ ότι με την ακρίβεια που υπάρχει (η οποία είναι σε πολλές περιπτώσεις αδικαιολόγητη) απλά κηνυγαμε την ουρά μας

καθηγητές τρεις και εχάθη η πατρίς

- 22 Ιουν 2025, 15:32 #892711

Καλά οι οικοδομές για παράδειγμα δεν είναι ανάπτυξη,

Δεν ξέρω πως προκύπτει αυτό
Η αγοραπωλησία ακινήτων δεν είναι ανάπτυξη, συμφωνώ, απλά ανακυκλώνει το υπάρχον χρήμα (τουλάχιστον όμως το βγάζει από την τράπεζα ή το στρώμα, όπου επίσης δεν είναι ανάπτυξη)
Αλλά η οικοδομή = η κατασκευή ακινήτων σαφώς και είναι ανάπτυξη. Ιδίως μάλιστα αν συνοδεύεται από εγχώρια παραγωγή των σχετικών υλικών, όπως συνέβαινε πριν την κρίση, όπου είχαμε πολύ ισχυρή σχετική εγχώρια βιομηχανία από τσιμέντα (Τιτάν, Ηρακλής) έως σωλήνες (Πετζετάκις). Ιδίως τις δεκαετίες του 1960-1970 ελληνική οικονομία = οικοδομή (σε μεγάλο βαθμό).

- 23 Ιουν 2025, 10:29 #892730

Η κατάσταση είναι απελπιστική για οικογένειες

Συμφωνώ. Πλέον, για να προσφέρεις αυτά που οι δικοί μας γονείς μας προσέφεραν, τα βασικά δηλαδή, όχι κάτι τρελό, χρειάζεσαι τουλάχιστον 3 μέσους μισθούς. Για πλάκα...

Ούτε στα μνημόνια δεν ήταν τόσο χάλια τα πράγματα, τότε ανησυχούσες για το αν έχεις δουλειά, άπαξ και είχες, ζούσες,

Διαφωνώ, τα πράγματα ήταν τραγικά και τότε, οι μισθοί είχαν πέσει στα χαμηλότερά τους και η ανεργία ήταν πάνω από 25% (πλέον είναι 17-18%). Τώρα έχουν αυξηθεί (ελάχιστα), αλλά έχει αυξηθεί σημαντικά το κόστος ζωής.


Το συμπέρασμά μου, σε αντίθεση με αυτό, είναι πως η χώρα έχει περάσει το tipping point και δεν υπάρχει σωτηρία (τουλάχιστον για τις επόμενες 2-3 δεκαετίες). Εκτός αν γίνει κάτι ριζικό, που δεν το βλέπω στον ορίζοντα.

Το ότι πχ έχουμε καλύτερη αξιολόγηση από έναν οίκο σε σχέση με πριν 2 χρόνια, τη στιγμή που υπάρχει επιδείνωση για παράδειγμα στους δείκτες της φτώχειας, παιδείας, υγείας, κτλ., ενώ 8/10 μένουν χωρίς λεφτά στο τελευταίο δεκαήμερο του μήνα, δεν μου λέει ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ.

ΥΓ: Πολύ ενδιαφέρουσα συνέντευξη.

Αλλά η οικοδομή = η κατασκευή ακινήτων σαφώς και είναι ανάπτυξη. Ιδίως μάλιστα αν συνοδεύεται από εγχώρια παραγωγή των σχετικών υλικών, όπως συνέβαινε πριν την κρίση, όπου είχαμε πολύ ισχυρή σχετική εγχώρια βιομηχανία από τσιμέντα (Τιτάν, Ηρακλής) έως σωλήνες (Πετζετάκις). Ιδίως τις δεκαετίες του 1960-1970 ελληνική οικονομία = οικοδομή (σε μεγάλο βαθμό).

Συμφωνώ πως η κατασκευή νέων ακινήτων συμβάλλει στην ανάπτυξη, ωστόσο το πρόβλημα της Ελλάδας είναι πως η οικονομία της είναι μονοδιάστατη και οι επενδύσεις (και άρα η μελλοντική ανάπτυξη) στηρίζονται σχεδόν αποκλειστικά στην οικοδομή και καθόλου στην μεταποίηση. Και η οικοδομή έχει δυστυχώς ημερομηνία λήξης και επιπλέον, δεν μπορείς να στηρίζεις την ανάπτυξή σου μόνο στην οικοδομή...

Λογικό βέβαια, καθώς δεν υπάρχει (εδώ και δεκαετίες) βιομηχανική πολιτική και η μεταποίηση είναι κάτι σαν βρισιά για τις κυβερνήσεις... Και δυστυχώς, η κατάσταση χειροτερεύει συνεχώς...

Then:
Peugeot 206 1.6 110ps
Citroen C4 Picasso 1,8
MWB 320i Ε90

Now:
Audi A3 1,6 FSI =>

- 23 Ιουν 2025, 10:38 #892732 Οποιαδήποτε εγχρήματη συνδιαλλαγή τότε, μπορεί να θεωρηθεί ανάπτυξη. Το κλασικό, <τι ανάπτυξη θέλουμε> όμως, δεν ισχύει; Τα ακίνητα προφανώς και αναπτύσουν την οικονομία, αν μιλάμε για νέες κατασκευές, αλλά παραδόξως οι περισσότεροι Έλληνες δυσκολεύονται να αγοράσουν ένα νέο ακίνητο, τα αγοράζουν ξένοι. Και σε αυτό λοιπόν ο μέσος Έλληνας θα γίνει φιλοξενούμενος στην ίδια του τη χώρα, αν συνεχίσει έτσι η κατάσταση.
* Το κέντρο θα γίνει Airbnb ή απλησίαστο για το μέσο πορτοφόλι
* Τα πάλαι ποτέ <καλά> προάστια θα έχουν ανοικοδόμηση και θα πωλούνται σε ξένους
* Ο μέσος Έλληνας θα μετακινηθεί αναγκαστικά εκεί που μπορεί να αγοράσει, είτε μακριά από τη δουλειά του, είτε σε υποβαθμισμένη γειτονιά.

Δε γνωρίζω τα οικονομικά του καθενός, αλλά αυτά που βλέπω δίπλα μου και στο σπίτι μου, με κάνουν να λέω πως αν δεν αλλάξει κάτι πολύ πολύ δραστικά, η χώρα είναι καταδικασμένη και ειδικά οι ικανοί θα σηκωθούν να φύγουν γιατί απλώς δεν μπορούν να ζήσουν με ελληνικούς μισθούς και το ελληνικό κόστος ζωής. Τα παραδείγματα είναι πάρα πολλά για να τα αγνοήσουμε.

- 23 Ιουν 2025, 11:46 #892738

Πλέον, για να προσφέρεις αυτά που οι δικοί μας γονείς μας προσέφεραν, τα βασικά δηλαδή, όχι κάτι τρελό, χρειάζεσαι τουλάχιστον 3 μέσους μισθούς. Για πλάκα...

Eνδιαφέρουσα διατύπωση. Αν μπορείς να ορίσεις τα βασικά του σήμερα σε αντιδιαστολή με τα βασικά του τότε, γιατί τα δύσκολα (ήτοι 3 μισθοί) προς κάλυψη αυτών είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με τις αυξημένες απαιτήσεις, μιλώντας για το σήμερα. Εδώ να υποσημειώσω ότι οι απαιτήσεις αυτές είναι απολύτως σεβαστές, αυτό έλειπε εξάλλου να μείνουν στάσιμες σε όρους εικοσιπενταετίας.

Για εμένα σαν τριανταφευγάρη, τα τότε βασικά που μου "παρασχέθηκαν" ήταν χοντρικά στέγη (ενοίκιο στα €500, δε θυμάμαι ακριβές νούμερο νωρίτερα σε δρχ. λογικά όμως 170,000 γιατί δε θυμάμαι να άλλαξε άμεσα μετά την είσοδο στην ΕΖ), νοικοκυροκάλαθος συμπληρωμένος με λαδοπορτοκαλοκαλούδια από του χουργιού, και φροντιστήριο μόνο στη χρονιά των πανελληνίων (από γλώσσες κατευθείαν ECPE μετά από δίμηνο ιδιαιτέρων σαν δευτεροετής φοιτητής), no name γκαρνταρόμπα που χώραγε άνετα σε ένα φύλλο ντουλάπας. Εν συγκρίσει με τα σημερινά προγράμματα πιτσιρικάδων είναι λες και έρχομαι όχι από προηγούμενο αιώνα μα προηγούμενη χιλιετία, και, ξανασημειώνω, καλώς, κάλλιστα έχουν αυξηθεί οι απαιτήσεις και προσβάσεις, επειδή όμως αναφέρεις αυτά που μας προσέφεραν τότε με τώρα, αυτά βγαίνουν χωρίς τρεις μισθούς.

- 23 Ιουν 2025, 12:48 #892740

Οι γονείς εργάζονται και οι δύο σε θέσεις πωλήσεων με εταιρικά αυτοκίνητα. Επειδή το εισόδημά τους ξεπερνάει τα 30Κ λόγω των αυτοκινήτων, χάνουν όλα τα οικογενειακά επιδόματα.

Το όριο που το κράτος σε θεωρεί "πλούσιο" είναι κάπου εκεί. Ζευγάρι με 2 παιδιά και 1100 και κάτι καθαρά ο ένας δεν δικαιούνται το παραμικρό επίδομα. Ακόμη κι αν ζούνε Αθήνα σε ενοίκιο. Είναι πραγματικά να τρελαίνεσαι.

Συμφωνώ. Πλέον, για να προσφέρεις αυτά που οι δικοί μας γονείς μας προσέφεραν, τα βασικά δηλαδή, όχι κάτι τρελό, χρειάζεσαι τουλάχιστον 3 μέσους μισθούς. Για πλάκα...

Εντάξει, εδώ τα πράγματα είναι λίγο αμφιλεγόμενα και έχει να κάνει με το πότε ήσουν παιδί. Για αυτούς που μεγάλωσαν 80-90 δεν πολυισχύει. Μπορεί να πηγαίναμε παραπάνω διακοπές σαν παιδιά, αλλά η μάνα μας μαγείρευε κάθε μέρα και τρώγαμε μέσα. Μπορεί να πίναμε κανένα ποτό παραπάνω σαν φοιτητές, αλλά το φοιτητικό σπίτι είχε μόνο ένα πετρογκάζ της κακιάς ώρας για μαγείρεμα και καλοριφέρ που άναβαν 2 ώρες κάθε απόγευμα. Μπορεί να πηγαίναμε σε 3 νησιά το καλοκαίρι, αλλά είχαμε 2 παντελόνια και 2 παπούτσια χειμώνα καλοκαίρι. Στο δημοτικό σε μια τάξη 40 ατόμων ένας (1) θα είχε μια (1) μπάλα. Τώρα έχουν όλα από 10, 12 παντελόνια, 8 φορμες, κινητό, κλπ. Οι εποχές έχουν αλλάξει, η ευθεία σύγκριση δεν είναι τόσο απλή.

- 23 Ιουν 2025, 13:40 #892743

Πλέον, για να προσφέρεις αυτά που οι δικοί μας γονείς μας προσέφεραν, τα βασικά δηλαδή, όχι κάτι τρελό, χρειάζεσαι τουλάχιστον 3 μέσους μισθούς. Για πλάκα...

Eνδιαφέρουσα διατύπωση. Αν μπορείς να ορίσεις τα βασικά του σήμερα σε αντιδιαστολή με τα βασικά του τότε, γιατί τα δύσκολα (ήτοι 3 μισθοί) προς κάλυψη αυτών είναι άρρηκτα συνδεδεμένα με τις αυξημένες απαιτήσεις, μιλώντας για το σήμερα. Εδώ να υποσημειώσω ότι οι απαιτήσεις αυτές είναι απολύτως σεβαστές, αυτό έλειπε εξάλλου να μείνουν στάσιμες σε όρους εικοσιπενταετίας.

Εντάξει, εδώ τα πράγματα είναι λίγο αμφιλεγόμενα και έχει να κάνει με το πότε ήσουν παιδί. Για αυτούς που μεγάλωσαν 80-90 δεν πολυισχύει. Μπορεί να πηγαίναμε παραπάνω διακοπές σαν παιδιά, αλλά η μάνα μας μαγείρευε κάθε μέρα και τρώγαμε μέσα. Μπορεί να πίναμε κανένα ποτό παραπάνω σαν φοιτητές, αλλά το φοιτητικό σπίτι είχε μόνο ένα πετρογκάζ της κακιάς ώρας για μαγείρεμα και καλοριφέρ που άναβαν 2 ώρες κάθε απόγευμα. Μπορεί να πηγαίναμε σε 3 νησιά το καλοκαίρι, αλλά είχαμε 2 παντελόνια και 2 παπούτσια χειμώνα καλοκαίρι. Στο δημοτικό σε μια τάξη 40 ατόμων ένας (1) θα είχε μια (1) μπάλα. Τώρα έχουν όλα από 10, 12 παντελόνια, 8 φορμες, κινητό, κλπ. Οι εποχές έχουν αλλάξει, η ευθεία σύγκριση δεν είναι τόσο απλή.

Ως παιδί των 80s και 90s κι εγώ λοιπόν, βλέπω και συγκρίνω... Η βασική διαφορά είναι το κινητό (1 συσκευή πες των € 200-250 / διετία, δηλάδή κανένα €10 / μήνα + € 15 / μήνα για ομιλία - δεδομένα). Που χωρίς κινητό πλέον δεν υπάρχεις κοινωνικά σαν έφηβος (και σε πιο μεγάλες ηλικίες και επαγγελματικά)... Και φυσικά internet και υπολογιστής στο σπίτι (€ 30-40 πολύ άνετα / μήνα + πες € 1.000 / 3-4ετία, δηλαδή κάτω από € 30 / μήνα). Άντε να βάλω και κανένα 30άρι ακόμα για κανένα netflix ή κάτι τέτοιο. Συνολικά 4 κινητά (νοικοκυριό με 2 ενήλικες και 2 έφηβους) = € 100 / μήνα + € 100 σύνδεση σταθερού (και αλλαγή υπολογιστή στην 3ετία και streaming στην τηλεόραση). Που χωρίς Internet, προφανώς είσαι ανύπαρκτος στα πάντα πλέον, ούτε δουλειά μπορείς να βρεις. Άρα είναι βασική ανάγκη.

Άρα οι επιπλέον απαιτήσεις είναι το πολύ € 200 / μήνα. Εκ των οποίων οι μόνες πολυτέλειες που υπολόγισα είναι τα € 30 για netflix ή κάτι παρόμοιο.

Τώρα από εκεί και πέρα, το σχολείο έχει χειροτερεύσει αισθητά σε όλα τα επίπεδα (το ίδιο και το σύστημα υγείας), με αποτέλεσμα να πρέπει οι γονείς να βάζουν πιο βαθιά το χέρι στην τσέπη, ενώ ΟΛΑ έχουν ακριβύνει σε τραγικό βαθμό. Οπότε για να καλύπτει μία οικογένεια με 2 παιδιά τις αδυναμίες του σχολείου + την καθημερινή της διαβίωση + κάποια πολυτέλεια (του στυλ διακοπές 5-10 μέρες, αλλαγή αυτοκινήτου κάθε 7-8 χρόνια, κτλ.), δεν νομίζω να φτάνουν € 2000 / μήνα, με τον μέσο μισθό να είναι κάπου στο χιλιάρικο. Και με το διχίλιαρο σε οικογένεια με 2 παιδιά, δεν συζητάμε για καμία αποταμίευση. Αν υπολογίσω και ενοίκιο (ή δόση σε στεγαστικό) και κανένα έκτακτο έξοδο φτάνεις άνετα τα € 3Κ. Ε, με τον μέσο καθαρό μισθό στο χιλιάρικο, φτάσαμε στους 3 μέσους μισθούς... Και να βγάλουμε τα € 200 που υπολόγισα στην αρχή, που δεν γίνεται, αλλά λέμε τώρα, διαφορά δεν μας κάνουν...

Αν βάλω και το σενάριο να σπουδάζει το ένα παιδί σε άλλη πόλη + να πληρώνεις φροντιστήρια για το δεύτερο παιδί να δώσει πανελλήνιες, θα βάλουμε τα κλάματα όλοι μας...

Να πούμε κόστη για ρεύμα, καύσιμα, θέρμανση, ενοίκιο, τρόφιμα, εξόδους (αν πούμε ότι θα βγούμε και 1 φορά το μήνα σε καμιά ταβέρνα), πού έχουν πάει, συγκριτικά με την εποχή που μας τα πλήρωναν οι γονείς μας;;;

Then:
Peugeot 206 1.6 110ps
Citroen C4 Picasso 1,8
MWB 320i Ε90

Now:
Audi A3 1,6 FSI =>

- 23 Ιουν 2025, 14:21 #892744 Εγώ μάλλον είμαι λίγο αρχαιότερος, αλλά θυμάστε εσείς ποτέ να είχαμε σπίτια με κομμένο ρεύμα και χωρίς θέρμανση; Και όχι στα μνημόνια, τώρα.
Θυμάστε να δουλεύαν δύο άνθρωποι και να μην μπορούν να βγουν, να πληρώσουν το νοίκι και το φαγητό τους;
Ρούχα είχαμε λιγότερα, αλλά πλέον και αυτά έχουν κοπεί, εγώ δε βλέπω κανέναν έξω με κάνα ακριβό ρούχο, βέβαια δε ζω και σε πλούσια γειτονιά, μπορεί άλλοι να βλέπετε κάτι διαφορετικό.

- 23 Ιουν 2025, 14:30 #892745 Καταρχήν, το 95% των παιδιών αν τους δώσεις κινητό των 200 ευρώ θα στο φέρουν καπέλο. Επίσης τα ρούχα + παιχνίδια που έχουν τα παιδιά σήμερα είναι 20πλάσια - και λίγα λέω. Τα φοιτητικά σπίτια πλέον είναι ατομικά, συγκατοίκηση ούτε για αστείο και τα έπιπλα καινούρια από ΙΚΕΑ κι όχι ότι περισσέψει. Γενικώς υπάρχει καταναλωτισμός σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό, οι τεχνητές ανάγκες είναι εξωφρενικές. Να μιλήσουμε για μπαρμπέρικα στο 10ημερο, νύχια, πέρσοναλ στο τζιμ, καφέ μόνο απ΄ έξω, κλπ? Οι δε γονείς μας, πήγαιναν σε ταβέρνα κι έπιναν Κουρτάκη, άντε Δεμέστιχα στην καλύτερη. Τώρα ακόμη και τα 18χρονα θέλουν καλά εστιατόρια.

[PaNick67]

- 23 Ιουν 2025, 14:39 #892746

Καταρχήν, το 95% των παιδιών αν τους δώσεις κινητό των 200 ευρώ θα στο φέρουν καπέλο. Επίσης τα ρούχα + παιχνίδια που έχουν τα παιδιά σήμερα είναι 20πλάσια - και λίγα λέω. Τα φοιτητικά σπίτια πλέον είναι ατομικά, συγκατοίκηση ούτε για αστείο και τα έπιπλα καινούρια από ΙΚΕΑ κι όχι ότι περισσέψει. Γενικώς υπάρχει καταναλωτισμός σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό, οι τεχνητές ανάγκες είναι εξωφρενικές. Να μιλήσουμε για μπαρμπέρικα στο 10ημερο, νύχια, πέρσοναλ στο τζιμ, καφέ μόνο απ΄ έξω, κλπ? Οι δε γονείς μας, πήγαιναν σε ταβέρνα κι έπιναν Κουρτάκη, άντε Δεμέστιχα στην καλύτερη. Τώρα ακόμη και τα 18χρονα θέλουν καλά εστιατόρια.

Δεν σε καταλαβαινω. Θες να πεις οτι καταναλωνουμε πολυ γι' αυτο δεν φτανουν τα λεφτα; Οτι μια χαρα μισθους και τιμες εχουμε αυτο που φταιει ειναι οτι θελουμε ολοι iphone / galaxy S και 15 ρουχα για καθε εποχη;

Θα πω μοναχα αυτο. Η συζυγος το '12 που απολυθηκε ( μετα δηλαδη απο τις περικοπες των μνημονιων ) επαιρνε πιο πολλα χρηματα απο οσα παιρνει σημερα κανοντας την ιδια δουλεια. Μονο το σουπερμαρκετ να βαλεις την εβδομαδα που εχει διπλασιαστει και τιποτα αλλο, φτανει.

https://www.inexarchia.gr/city-guide/sp ... s-trikoupi
Fiat Panda 7,6l/100km

- 23 Ιουν 2025, 15:17 #892747 Λέω ότι καταναλωνουμε περισσοτερο, κάτι που είναι προφανές, κι αυτός είναι ένας λόγος που η ευθεία σύγκριση με 30 η 40 χρόνια πίσω δεν είναι τόσο απλή. Η μεγαλύτερη κατανάλωση είναι συνέπεια της εποχής, δεν το λέω ως κάτι κακό. Και προφανώς οι μισθοί είναι χαμηλοί και παρα την οποία αύξηση ή αγοραστική δύναμη βαίνει μειούμενη, αυτό το είπα από την αρχή.

- 23 Ιουν 2025, 15:36 #892748

Εγώ μάλλον είμαι λίγο αρχαιότερος, αλλά θυμάστε εσείς ποτέ να είχαμε σπίτια με κομμένο ρεύμα και χωρίς θέρμανση; Και όχι στα μνημόνια, τώρα.
Θυμάστε να δουλεύαν δύο άνθρωποι και να μην μπορούν να βγουν, να πληρώσουν το νοίκι και το φαγητό τους;

Όχι και στα δύο. Ίσα ίσα, έχω συγγενείς που με 1 δουλειά (καλοπληρωμένη, δεν λέω, αλλά 1 μεροκάματο στο σπίτι) πήραν σπίτι (νεόδμητο τότε και σε καλή περιοχή) και σπούδασαν 3 παιδιά, το ένα σε άλλη ήπειρο.

Πόσο βγαίνει η δόση για ένα στεγαστικό σήμερα για ένα σπίτι πχ 10 ετών σε μία μέση περιοχή στη Θεσσαλονίκη; Κάτω από χιλιάρικο;; Δύσκολα...

Καταρχήν, το 95% των παιδιών αν τους δώσεις κινητό των 200 ευρώ θα στο φέρουν καπέλο. Επίσης τα ρούχα + παιχνίδια που έχουν τα παιδιά σήμερα είναι 20πλάσια - και λίγα λέω. Τα φοιτητικά σπίτια πλέον είναι ατομικά, συγκατοίκηση ούτε για αστείο και τα έπιπλα καινούρια από ΙΚΕΑ κι όχι ότι περισσέψει. Γενικώς υπάρχει καταναλωτισμός σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό, οι τεχνητές ανάγκες είναι εξωφρενικές. Να μιλήσουμε για μπαρμπέρικα στο 10ημερο, νύχια, πέρσοναλ στο τζιμ, καφέ μόνο απ΄ έξω, κλπ? Οι δε γονείς μας, πήγαιναν σε ταβέρνα κι έπιναν Κουρτάκη, άντε Δεμέστιχα στην καλύτερη. Τώρα ακόμη και τα 18χρονα θέλουν καλά εστιατόρια.

Νομίζω πως έχεις αρκετά στρεβλή εικόνα για τα παιδιά σήμερα. Ή μπορεί και εγώ, δεν ξέρω, αλλά δεν βλέπω τέτοια παρά μόνο σε παιδιά από οικογένειες που έχουν άνεση.

Αλλά και πέρα από αυτό, πάμε στις τελείως βασικές ανάγκες: Στέγαση, τρόφιμα: Όταν πλέον θέλεις 600-800€ για ενοίκιο και σίγουρα κανένα χιλιάρικο για δόση στεγαστικού, για πλάκα € 100 για ρεύμα (χωρίς AC), η βενζίνη είναι στα € 1,7 (τώρα που έπεσε) το λίτρο, κτλ., συν το σούπερ μάρκετ που έχει σχεδόν διπλασιαστεί σε σχέση με πχ μία 5ετία πριν (δεν νομίζω να βγαίνει χωρίς σοβαρές περικοπές και οικονομία κάτω από € 200 / βδομάδα για μία 4μελή οικογένεια κατά Μ.Ο.), ε... όλα αυτά μαζεύονται για πλάκα στο 2χίλιαρο το μήνα, με μέσο μισθό στο χιλιάρικο.

Αν βάλουμε φροντιστήρια, ξένες γλώσσες, κτλ., πλησιάζουμε επικίνδυνα το 3χίλιαρο...


edit: Προφανώς και η σύγκριση με πριν από 3-4 δεκαετίες δεν είναι τόσο απλή, αλλά το να συγκρίνουμε το κατά πόσο και με πόση ευκολία καλύπτονται οι βασικές ανάγκες σήμερα και τότε, δεν είναι και τόσο δύσκολο...

Then:
Peugeot 206 1.6 110ps
Citroen C4 Picasso 1,8
MWB 320i Ε90

Now:
Audi A3 1,6 FSI =>

- 23 Ιουν 2025, 16:39 #892750 Γιατί όμως αναφέρουμε τον καταναλωτισμό των παιδιών και τον δικό μας μονομερώς; Ασφαλώς και σήμερα όλοι έχουν ένα τηλέφωνο και παραπάνω ρούχα. Το ότι όμως κάποτε συνήθως δούλευε ένας μόνον και η μητέρα ήταν στο σπίτι; Αυτή ήταν η νόρμα τότε και τα λεφτά έφταναν.
Ναι δεν είχαμε τηλέφωνα και ναι τα αυτοκίνητα είχαν τεράστιους φόρους και ήταν δύσκολη η αγορά τους, αλλά δε νομίζω πως πρέπει να πάμε τόσο πίσω.
Ας δούμε δίπλα μας τι κάνουν οι γείτονες. Αυτή τη στιγμή όλοι οι γείτονες βελτιώνονται και ειδικά η αγοραστική τους δύναμη, ενώ εμείς χειροτερεύουμε. Και αυτό έχει σαν συνέπεια και μια τεράστια πτώση των προσδοκιών και μαζί και με τις γεννήσεις. Ο κόσμος κυριολεκτικά τιμωρείται αν κάνει παιδιά, άρα η χώρα είναι καταδικασμένη.

Το τι συνέβαινε το 70, το 80 και το 90 ίσως δεν είναι συγκρίσιμο. Το τι συμβαίνει τώρα όμως, είναι. Να δούμε πώς πάει η Τουρκία, η Βουλγαρία, η Ρουμανία, αλλά και η Αλβανία, η Σερβία, το Μαυροβούνιο, η Β. Μακεδονία, η Κροατία. Αν όλοι αυτό πάνε καλύτερα, τότε εμείς κάνουμε κάτι λάθος.

- 23 Ιουν 2025, 17:41 #892753

Ας δούμε δίπλα μας τι κάνουν οι γείτονες. Αυτή τη στιγμή όλοι οι γείτονες βελτιώνονται και ειδικά η αγοραστική τους δύναμη, ενώ εμείς χειροτερεύουμε. Και αυτό έχει σαν συνέπεια και μια τεράστια πτώση των προσδοκιών και μαζί και με τις γεννήσεις. Ο κόσμος κυριολεκτικά τιμωρείται αν κάνει παιδιά, άρα η χώρα είναι καταδικασμένη.

Το τι συνέβαινε το 70, το 80 και το 90 ίσως δεν είναι συγκρίσιμο. Το τι συμβαίνει τώρα όμως, είναι. Να δούμε πώς πάει η Τουρκία, η Βουλγαρία, η Ρουμανία, αλλά και η Αλβανία, η Σερβία, το Μαυροβούνιο, η Β. Μακεδονία, η Κροατία. Αν όλοι αυτό πάνε καλύτερα, τότε εμείς κάνουμε κάτι λάθος.

Συμφωνούμε 100%.

Νομίζω πως έχεις αρκετά στρεβλή εικόνα για τα παιδιά σήμερα. Ή μπορεί και εγώ, δεν ξέρω, αλλά δεν βλέπω τέτοια παρά μόνο σε παιδιά από οικογένειες που έχουν άνεση.

Με δυο παιδιά που τελείωσαν πρόσφατα δημόσιο σχολείο σε επαρχιακή πόλη και πλέον είναι σε ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο σε άλλη πόλη, δεν θα το έλεγα. Έχω πολύ μεγάλο στατιστικό δείγμα πρόχειρο. Ναι, υπάρχουν παιδιά που πάνε στρατιωτικές σχολές γιατί οι δικοί τους δεν μπορούν να τους υποστηρίξουν, όπως υπάρχουν κι άλλα που πάνε στη σχολή με mini cooper, αλλά είναι γενικώς οι εξαιρέσεις. Εγώ μιλάω για τα υπόλοιπα. Κι επειδή κι εγώ και τα παιδιά μου και οι φίλοι και οι γνωστοί μου και τα παιδιά τους ανήκουν σ αυτό το φάσμα κατά 90%, μπορώ να συγκρίνω εύκολα. Όποιος έχει μπει σε μέσο φοιτητικό σπίτι 80-90 και μπει και σήμερα, ή ανοίξει μια εφηβική ντουλάπα τώρα και θυμηθεί και τη δική του 30 40 χρόνια πριν καταλαβαίνει αμέσως τι λέω.