- 25 Φεβ 2015, 11:19
#81542
kacey έγραψε:nass έγραψε:Το βιβλίο του Πικετί το έχεις διαβάσει ? (εγώ όχι, για να μην παρεξηγούμαι)
Το ό,τι πάρα πολλοί οικονομολόγοι έχουν πολύ σοβαρές αντιρρήσεις ως προς αυτά που, κατ΄εσέ, έχουν "αποδειχτεί" (ε σιγά και την κβαντική χρωμοδυναμική 
) το γνωρίζεις ?
Α σε παρακαλω. Αφου βρεθηκε ΕΝΑΣ να λεει αυτα που θελει να περασει ο αεροζολ, εγινε αξιωμα.
Τελευταια φορα που κοιταξα , ολες οι σχολες της οικονομικης επιστημης (Νεοκλασικη ,Κλασικη , Μαρξιστικη , Κεϋνσιανη ) υποστηριζαν οτι στον καπιταλιστικο τροπο παραγωγης οι αποδοσεις του κεφαλαιου (και της περιουσιας) ειναι μεγαλυτερες απο τους ρυθμους αναπτυξης της οικονομιας .
Επισης τελευταια φορα που κοιταξα κατι Κρουγκμαν , Στιγκλιτς , Μιγκλιτς ελεγαν αυτα
Τζόζεφ Στίγκλιτς: Πολλοί από μας σπουδάσαμε στα πανεπιστήμια ακριβώς κατά τη μαγική τριακονταετία, τη χρυσή εποχή της ανάπτυξης, και καταλήξαμε να πιστέψουμε ότι εκείνη ήταν η φυσική κατάσταση. Είναι σημαντική η προσοχή που ο Πικετί δίνει στην κληρονομιά ως πηγή ανισότητας. Η κληρονομική διαδοχή αφορά το χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο, το κεφάλαιο που επενδύεται σε ακίνητη περιουσία, αλλά ακόμη και το ανθρώπινο κεφάλαιο, δεδομένης της όλο και πιο άνισης πρόσβασης στην εκπαίδευση υψηλού επιπέδου. Εμείς εδώ στην Αμερική νομίζουμε ότι ζούμε σε μια κατεξοχήν αξιοκρατική κοινωνία, ενώ αντίθετα γινόμαστε μια κοινωνία στην οποία η κληρονομιά παίζει κυρίαρχο ρόλο, με μια κοινωνική κινητικότητα κατώτερη ακόμη και από ορισμένα ευρωπαϊκά έθνη. Οι ανισότητες, όπως καταδεικνύει ο Πικετί, δεν είναι το αποτέλεσμα αναπόδραστων οικονομικών δυνάμεων, αλλά είναι το προϊόν πολιτικών επιλογών. Η πολιτική με τη σειρά της διαμορφώνεται από τις ανισότητες. Ζούμε σε ένα σύστημα στο οποίο η πολιτική εξουσία είναι συγκεντρωμένη προς τα πάνω και παρακολουθούμε μια συρρίκνωση του μεσαίου στρώματος. Εκτός από τη σχέση μεταξύ απόδοσης του κεφαλαίου και ανάπτυξης, την οποία φωτίζει ο Πικετί, οι άλλοι παράγοντες που αυξάνουν τις ανισότητες είναι η κατανομή του ίδιου του κεφαλαίου, οι κανόνες της κληρονομικής διαδοχής, ο «οικονομικός διαχωρισμός» που πηγάζει από την επιλεκτική πρόσβαση στα πανεπιστήμια ή από τις «ενδογαμικές» οικογένειες και, τέλος, η φορολογία του κεφαλαίου. Είναι σημαντικό να κατανοήσουμε ότι δημιουργώντας μια πιο δίκαιη κοινωνία βαδίζουμε και προς μια πιο αποτελεσματική και δυναμική οικονομία.
Πολ Κρούγκμαν: Το έργο του Πικετί ανοίγει ένα νέο διανοητικό σύνορο. Αν απόψε έχετε έρθει τόσο πολλοί για να τον ακούσετε εδώ, αν το βιβλίο του μάς εντυπωσιάζει με τόση δύναμη, είναι επειδή αισθανόμασταν την ανάγκη του. Οι ελίτ έχουν την ικανότητα να επιβάλλουν μια ιδεολογία που δικαιολογεί τα προνόμιά τους. Για παράδειγμα, έχουν περιγράψει τις ανισότητες ως την αναπόφευκτη συνέπεια διαφορετικών μορφωτικών επιπέδων. Αυτή η εξήγηση δεν είναι διόλου καθοριστική, δεδομένου ότι ένας καθηγητής Λυκείου και ένα ανώτατο διευθυντικό στέλεχος έχουν παρόμοια μορφωτική συγκρότηση. Οι ατομικές επιδόσεις δεν συνδέονται πλέον με τα κέρδη των ανώτατων διευθυντικών στελεχών, που αποτελούν μεγάλο μέρος του 0,1% των βαθύπλουτων. Εδώ δεν βρισκόμαστε πλέον στον κόσμο του Γκόρντον Τζέκο, ο οποίος πρωταγωνιστούσε στην ταινία «Wall Street» που σκηνοθέτησε ο Ολιβερ Στόουν πριν από 27 χρόνια. Εδώ βρισκόμαστε σε έναν περιουσιοκρατικό καπιταλισμό, στον οποίο πρωταγωνιστές είναι τα παιδιά του Γκόρντον Τζέκο που κληρονόμησαν την περιουσία του. Μου προξενεί εντύπωση η ιδεολογική αναλογία με την Τρίτη Γαλλική Δημοκρατία που περιγράφει ο Πικετί. Οι προνομιούχοι της Μπελ Επόκ χρησιμοποιούσαν το ακόλουθο επιχείρημα: έγινε η Γαλλική Επανάσταση, πώς μπορούμε να λέμε άνιση την κοινωνία αφού έχουμε όλοι τα ίδια δικαιώματα; Τα ίδια λένε και οι προνομιούχοι στην Αμερική του 21ου αιώνα. Μου αρέσει αυτή η έκφραση του Πικετί: το παρελθόν καταβροχθίζει το μέλλον. Συλλαμβάνει την ουσία αυτού που είναι μια περιουσιοκρατική κοινωνία.
http://politicalreviewgr.blogspot.com/2015/01/blog-post_70.htmlΟι μαρξιστες μιλανε για καποια θεωρητικη ασαφεια αλλα συμφωνουν με το συμπερασμα .
Για παραδειγμα ο
D. Harvey : «Αυτό που ο Piketty δείχνει στατιστικά (και θα πρέπει να είμαστε ευγνώμονες ως προς τον ίδιο και τους συναδέλφους του για αυτό) είναι ότι το κεφάλαιο έχει την τάση καθόλη τη διάρκεια της ιστορίας του να παράγει ολοένα και υψηλότερα επίπεδα ανισότητας.
Ο Piketty συγκεντρώνει πολλά στοιχεία για να υποστηρίξει τα επιχειρήματά του. Η διάκριση μεταξύ πλούτου και εισοδήματος που χρησιμοποιεί είναι πειστική και χρήσιμη. Και υπερασπίζεται με αξιόλογο τρόπο το φόρο κληρονομίας, την προοδευτική φορολογία (progressive taxation) και έναν παγκόσμιο φόρου του πλούτου ως δυνατά/ενδεχόμενα αντίδοτα (αν και με σιγουριά μή βιώσιμα) στη περεταίρω συγκέντρωση του πλούτου και της εξουσίας.
Γιατί όμως εμφανίζεται αυτή η τάση προς μια ολοένα και μεγαλύτερη ανισότητα με το πέρας του χρόνου; Ο Piketty από τα στοιχεία του (συνοδευόμενα/πασπαλισμένα με ορισμένες τακτοποιημένες/νοικοκυρεμένες λογοτεχνικές νύξεις στον Jane Austen και τον Balzac) αντλεί ένα μαθηματικό νόμο για να εξηγήσει τι συμβαίνει: η διαρκώς αυξανόμενη συσσώρευση του πλούτου από μεριάς, του διάσημου πλέον, «ένα τοις εκατό» (ένας όρος που διαδόθηκε χάρη βέβαιως του "Occupy" κινήματος) οφείλεται στο απλό γεγονός ότι το ποσοστό απόδοσης του κεφαλαίου (rate of return on capital), (r), πάντα υπερβαίνει το ρυθμό αύξησης του εισοδήματος (rate of growth of income) (g).»
θα περιμενω να δω τι λενε και οι παρα πολλοι οικονομολογοι του ναςς που εχουν πολυ σοβαρες αντιρρησεις.
