- 17 Απρ 2023, 01:11
#813024
Anonymous Founder έγραψε:Όλα αυτά είναι όμως επιμένω πως είναι ληγμένα, κάποιοι όμως δεν το αποδέχονται αυτό και λένε πως το έμβρυο είναι άνθρωπος από την σύλληψη.
Επιμένεις να λες ότι το θέμα είναι λυμένο (θα προτιμήσω αυτή τη μετοχή, το "ληγμένο" παραπέμπει αλλού
), ενώ προφανώς και δεν είναι. Και δε μιλώ ούτε νομικά, ούτε θρησκευτικά. Γιατί νομικά κάθε χώρα έχει αποφασίσει ό,τι έχει αποφασίσει γι' αυτό το δικαίωμα, ενώ η εκκλησία έχει τον δικό της αντίλογο.
Κακώς το θέμα είναι σε αυτό το thread. Μπορεί να ξεκινάει ως αφορμή από την πάγια αντίδραση της εκκλησίας, ωστόσο είναι βαθύτερα κοινωνικό, επιστημονικό (βιολογικό, ανθρωπολογικό, κλπ), και κατεξοχήν ανθρώπινο (με την έννοια της ύπαρξης).
Κάθε είδους <<δικαιωματισμός>> λειτουργεί ως φάση ενός εκκρεμούς. Συνήθως από μια ανελεύθερη παλαιά κατάσταση απελευθερώνεται μια ενέργεια που μεταφέρει το εκκρεμές σε μια άλλη κατάσταση με όχημα το δικαίωμα. Συνήθως πάλι, η άλλη κατάσταση (ή το ζητούμενο) είναι μια πλήρης ελευθερία. Αυτό που δε λαμβάνουν υπόψη τους οι ακραίοι <<δικαιωματιστές>> είναι ότι η εκούσια επιδίωξη για το άλλο άκρο ταλάντωσης τους εκκρεμούς, κινδυνεύει να φέρει ως επόμενη φάση το πισωγύρισμα σε παλαιότερη κατάσταση. Αυτό (απλουστευμένα) συμβαίνει σε πολλά κοινωνικά θέματα.
Θέλω να πω, η θεώρηση ότι
το "κουμάντο στο σώμα μου" είναι μια τελειωμένη και λυμένη υπόθεση, είναι μια υπεραπλούστευση ενός σύνθετου θέματος. And some day it will kick back, όπως συμβαίνει σε κάποια κράτη.
Προσωπική ξεκάθαρη γνώμη δεν έχω. Πέρα από θρησκείες και πιστεύω. Έχει πολλές διαρροές μια τέτοια θεώρηση, και ακριβώς γι' αυτό δε μπορεί να σταθεί. Κανείς δεν έχει ορίσει πχ πότε το έμβρυο είναι ύπαρξη, οντότητα. Η ιατρική έχει βάλει ένα όριο, όπως είπε και ο serf, αλλά όριο νόμιμης χρήσης του γυναικείου δικαιώματος. Αλλά πότε αυτό που κυοφορείται μπορεί να αποκαλεστεί ζωή, ύπαρξη, ξεχωριστή οντότητα; Όταν χτυπάει η καρδιά του; Όταν λειτουργεί ο εγκέφαλός του; Όταν ανταποκρίνεται σε ερεθίσματα; Όταν θα μπορεί δυνητικά να επιβιώσει μόνο του; (καλά, ούτε μωρό παιδί δεν καλύπτει αυτή τη συνθήκη..). Γιατί οι κοινωνίες φοβούνται να ακουμπήσουν αυτό το ερώτημα; μήπως γιατί προσκόπτει στο <<δικαίωμα>>;
Επιπλέον, όπως είχα αναφέρει τις προάλλες, τι γίνεται σε περιπτώσεις που το έμβρυο "φιλοξενείται" στο σώμα μιας τρίτης; Τι γίνονται τότε τα <<δικαιώματα>>; Και σε μια διασταλτική έννοια της "φιλοξενίας", ποιο το δικαίωμα του σπέρματος του πατέρα;
Επίσης το ανέφερα ξανά, πώς συνδυάζεται το "λυμένο" με τις νομικές περιπτώσεις κληρονομικού δικαίου, στις οποίες δίδεται δικαίωμα εκ συλλήψεως; (διορθώστε με οι νομικοί εάν κάνω λάθος).
Δεν έχω ξεκάθαρη γνώμη, το τονίζω. Ξέρω όμως ότι μόνο λυμένο δεν είναι (λυμένο μπορεί να θεωρούμε ότι το
έχουμε, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι
είναι), άσχετα που οι κοινωνίες μας το αντιμετωπίζουν ως θέμα τακτοποιημένο στα κουτάκια του.
Αυτός είναι ο προβληματισμός μου.
«Πολλοὶ δὲ ἔσονται πρῶτοι ἔσχατοι καὶ ἔσχατοι πρῶτοι»
(Ματθ.ιθ΄30 / Μάρκ.ι΄31)
Απλά, όμορφα και ωραία. 
