- 19 Αύγ 2022, 00:23
#777882
Για πατώματα που λέγατε πιο πάνω. Το μασίφ θυμάμαι είχε κάποια μειονεκτήματα.
Το engineered λόγω στρωμάτων κινδυνεύει λιγότερο να παραμορφωθεί. Και δεν είναι όλα κατάλληλα για ενδοδαπέδια, το λένε.
Επίσης νομίζω είναι πιο οικονομικά τα εργατικά για τοποθέτηση.
Το πόσο σκληρό και ανθεκτικό είναι έχει να κάνει κυρίως με το είδος του ξύλου. Έχουν συγκρίσιμη μονάδα μέτρησης σκληρότητας.
Νομίζω κερασιά 3,6, βελανιδιά-oak 3,7, η οξιά-beech είναι στο 3,8, ash-φλαμουριά 4, maple-σφένδαμος 4,8 αλλά υπάρχουν και παραλλαγές, επεξεργασίες, επιφάνειες κλπ.
Αλλά ζεις μέσα εκεί, θα πέσουν πράματα, θα γίνουν βουλιαγματάκια. Μετά από 2-3 χρόνια παύεις να τα προσέχεις...
Η μεγάλη ζημιά είναι κάτι τακούνια στιλέτο ειδικά αν κάνεις πάρτυ και χορεύουν. Αν μάλιστα σπάσει και κανένα ποτήρι κι έχεις και τζαμάκια το πάτωμα γίνεται @%&"*. Το έζησα όταν τελείωσε το πάρτυ ενός φίλου, έφυγε ο κόσμος και άναψαν τα φώτα, το πάτωμα ήταν να το κλαίς. Άλλος φίλος που ήξερε και έκανε κάθε χρόνο πάρτυ είχε ένα ρολλό βινυλίου που άπλωνε εκεί που θα ήταν η κυρίως πίστα.
Πάντως και στις δύο περιπτώσεις το πιο καλό και ακριβό είναι πιο καλό, θα το ευχαριστηθείς πιο πολύ και για πιο πολλά χρόνια. Αλλά ένα μέτριο προς καλό engineered μπορεί να είναι πιο καλό από ένα φτηνό μασίφ.
Είχα βάλει μάρκα Kahrs σε πάχος 15/3,6 νομίζω οξιά. Ο δεύτερος αριθμός είναι το πάχος του καλού ξύλου. Όσο πιο παχύ τόσο πιο γερό και σηκώνει πιο πολλά ξυσίματα-γυαλίσματα, νομίζω κοστίζει μισό χιλιοστό τη φορά οπότε άλλα είναι για 2-3 ενώ άλλα για 4-5 φορές. (αν θυμάμαι ήταν κάτι σαν από 2,4 μέχρι 5mm)
Γενικά, ανάλογα με το ξύλο και την επεξεργασία το χρώμα τους αλλάζει με τα χρόνια και τον ήλιο. Εκεί που έχουμε πάντα ένα χαλί είναι πιο ανοιχτό από κάτω.
Το τρίξιμο και το βούλιαγμα έχει να κάνει και με την ποιότητα του υλικού αλλά πιο πολύ με την τοποθέτηση. Θέλεις το τσιμέντο να είναι τελείως επίπεδο, αν δεν είναι πρέπει να στρωθεί λεπτό στρώμα για να γίνει επίπεδο, και ό,τι μπει κάτω από το ξύλο που βλέπεις να μπει καλό-σωστά-γερά και να αναπνέει.
Υπάρχουν κάτι ωραίες πλάκες που μοιάζουν με ξύλο αλλά δεν είναι.
Τα τελευταία χρόνια έχω εκτιμήσει ιδιαίτερα τις walk-in ντουσιέρες. Βάλαμε σε 2 μπάνια που ανανεώσαμε, ένα προς ενοικίαση και το άλλο στη θερινή κατοικία (κυρίως για τους ηλικιωμένους που δυσκολεύονται να σηκώσουν πόδι στο μπες βγες από μπανιέρα). Και στις δύο περιπτώσεις τοίχο-τοίχο με συρόμενη πόρτα στη μέση. Δυστυχώς έπρεπε να χωρέσει και σιφώνι, δεν μπορούσαμε να σκάψουμε το πάτωμα οπότε μπήκε μικρό τοιχάκι 5-6 πόντων καλυμμένο με πλακάκια ίδια. Άφθονος χώρος, μετά τη θάλασσα μπαίνουμε μέσα οικογενειακά και γίνεται και χαβαλές. Και δεν βγαίνει σταγόνα έξω. Αν θέλεις βάζεις και καρέκλα ή και ξαπλώστρα... Ο g που δεν μασάει βάζει και αιώρα άμα λάχει και το παίζει άσκηση επιβίωσης σε τροπικό δάσος.
aka onyx !