- 12 Μαρ 2021, 17:15
#697121
Anonymous Founder έγραψε: ... Achtung Baby ...
Δισκάρα ...
Από το 1983 ( War ) έως το 1991 ( Achtung Baby ) οι ΥοuToo ( g8777 mode ) έβγαλαν 4 στουντιακά άλμπουμ ( War - Unforgatable - Joshua - Achtung ) + 1 Live ( Under a blood ) - 1 Live ( Rattle ) που κάθε ένα από αυτά θα αρκούσε σε μια άλλη μπάντα να υπερηφανεύεται για ολόκληρη την δισκογραφία της.
Κάθε ένα από αυτά έχουν minimum δύο - τρία τεμάχια τα οποία θα αρκούσαν να κάνουν διαγαλαξιακούς αστέρες μια οποιαδήποτε μπάντα ( Sunday - Seconds - New Years ... Pride - Wire - Unforgetable ... Streets - I still – With or ... Even - Mysterius - ONE ... ) + το προσωπικο αγαπημένο το καθενός.
Δεν πήγαν την μουσική ένα βήμα πιο μπροστά ( δεν είναι κατ' ανάγκη χαρακτηριστικό μια μεγάλης μπάντας ) ... και δεν είναι τυχαίο ότι ( μάλλον ) δεν λειτούργησαν ως πηγή έμπνευσης σε άλλα συγκροτήματα.
Στουντιακά δεν είδαμε ηχητικές υπερβάσεις ( εάν εξαιρέσεις το remix του Oakenfold στο Even better που για την εποχή που βγήκε ήταν πρωτόγνωρo το χορευτικό remix σε ροκ τραγούδια ).
Από την άποψη των live θα έλεγα ότι έκαναν ένα πολύ σημαντικό βήμα πρωτο - συστήνοντας την συνοδεία του ψηφιακής απεικόνισης στο ηχητικό κομμάτι της εμφάνισης. Δεν ξέρω εάν "άκουσα" τους U2 στη Θεσσαλονίκη ή εάν "είδα από κοντά" το show.
Τα τραγούδια έφερναν τα sold out και τα σίγουρα έσοδα , οπότε η επένδυση στo «ζωντανό» έμοιαζε σιγουράκι. 200 μέτρα σκηνή … η μπάντα έβγαινε από λεμόνια και ντισκο-μπάλες. Όποιος είδε τη βιντεο- κασέτα του Pop διαπίστωνε ότι η μπάντα μάλλον έκανε περισσότερες πρόβες σε ποια κάμερα θα μιλάει παρά ποια νότα θα παίζει. Εάν αυτός δεν είναι επαγγελματισμός εγώ είμαι ο Βούδας.
Εννοείται ότι όλα αυτά έφεραν τις παικτικές συνθήκες σε επίπεδο ονείρωξης για έναν μουσικό ζηλεύοντας το πλεονέκτημα του Edge να παίζει σε μια τεράστια σκηνή χωρίς ίχνος από πεταλάκια μιας που ο τεράστιος πύργος της ηχοληψίας τα ρύθμιζε όλα από το control. Δεν μιλάω για την 360 περιοδεία τους και για ταυτόχρονο live στον «εσύ σωλήνα».
Εάν τα μαζέψεις όλα αυτά θα καταλάβεις ότι στα μισά στανταράκια που βλέπεις σε μια συναυλία του 2010 τα πρωτο έστησε στα 90s η εγγυημένη επιτυχία μιας συναυλίας των U2.
Η «μαϊντανοποίηση» στα μάτια των ροκάδων ήταν αναπόφευκτη ωστόσο η περσόνα του Bono Vox ( καλή φωνή στα λατινικά ) ήταν πολιτικοποιημένη από τα γενοφάσκια της όταν τον απασχολούσαν οι μολότοφ στους δρόμους του Μπέλφαστ και οι συνεφιασμ … ερμ … αιματοβαμμένες Κυριακές. Απλά η επιτυχία του έδωσε το βήμα για να γράψει για τον Μ.L King και την Miss Serajevo.
Οι U2 κατάκτησαν όποιον στόχο έθεσαν …. Ιρλανδία – UK – US – κόσμος αλλά η υπερ έκθεση τους στραβώνει τα μάτια του κάθε ροκά που πάντα θέλει κάτι «πιο αγνό» που το ανακάλυψε αυτός και θέλει να το κρατήσει για τον εαυτό του.
Στο βιογραφικό ντοκυμαντερ του Πετρίδη , υπάρχει ένα μονόλεπτο όπου πηγαίνει στην έρημο ( στην περιοχή του Joshua tree ) και ανάβει μια τσιγάρα υπό τους ήχους της εισαγωγής του I still haven’t found … τον ζήλεψα .
Ευλόγησον.
