George_Prix έγραψε:@markvag σε οσα λες εχεις δικιο. Απλα εχω την αισθηση οτι τα λες λιγο ακραια...
Δεν έχεις δει τα πράγματα από την μέσα μεριά...
George_Prix έγραψε:Δηλαδη δεν τρωνε τοσες χιλιαδες (εκατομμυρια?) τονοι πελαγισια ψαρια, απο τα αποφαγια που περισσευουν απο τα μετρημενα ιχθυοτροφεια της Ελλαδας.
Αναφερόμουν αποκλειστικά σε τσιπούρες, λαβράκια, φαγκριά και λοιπά είδη που καλλιεργούνται στην Ελλάδα. Και για τα πελαγίσια που αλιεύονται στην Ελλάδα.
George_Prix έγραψε: Δεν ειναι ολα απατη. Εχουμε ακομα ψαροβαρκες που βγαινουν στ΄ανοιχτα και παλευουν με τα κυματα για να φαει ο κοσμος ενα "σωστο" ψαρακι.
Προφανώς και δεν είναι όλα απάτη. Ναι, σαφέστατα βγαίνουν πολλοί ψαράδες στ' ανοιχτά και ψαρεύουν, αλλά πόσο πιο εύκολο είναι να τη στήσεις παραδίπλα από τα κλουβιά ενός ιχθυοτροφείου και να βγάλεις άγριες τσιπούρες;;
'Ή να αγοράσεις 2-3 μεγέθη από το ιχθυοτροφείο, να τ' αναμίξεις στο ράφι και "κατά λάθος" να τα πουλήσεις ως άγρια;
Δυστυχώς, οι Ελληνικές θάλασσες έχουν υπερ-αλιευθεί σε τραγικό σημείο και οι ποσότητες των ψαριών που έχουν απομείνει είναι πολύ μικρές σε σύγκριση με πριν από πχ 50 χρόνια...
Πχ, οι Ελληνικές καραβίδες θεωρούνται οι κορυφαίες παγκοσμίως, αλλά πλέον ουσιαστικά δεν υπάρχουν ποσότητες για εμπορική εκμετάλλευση. Αντίστοιχα, τη δεκαετία του '70 οι πεσκανδρίτσες (τα φανάρια) αλιεύονταν σε απίστευτες ποσότητες και δεν υπήρχε αγορά στην Ελλάδα (ενώ είναι εξαιρετικό ψάρι, ιδίως για παιδιά και για όσους δεν τους αρέσουν τα ψάρια, μιας και θυμίζει περισσότερο κοτόπουλο στη γεύση και δεν έχει κόκαλα στο σώμα που να μπορούν να ξεφύγουν και να μείνουν στον λαιμό), οπότε πουλιόνταν για τίποτα... Μέχρι που ανακαλύφθηκε ότι το ψάρι έχει ζήτηση στην Ιταλία... Και μιλάμε για ένα ψάρι που μεγαλώνει και γίνεται πάνω από 2 μέτρα. Ε, αν δεις ακόμα και σήμερα το μέσο μέγεθος των (ελάχιστων) που υπάρχουν στην αγορά (30-40εκ) θα καταλάβεις γιατί είναι ελάχιστες...
Όπως αντίστοιχα γελάω όταν βλέπω "φρέσκο" χταπόδι, σουπιά, καλαμάρι στα ράφια των ιχθυοπωλείων...
Με την (εξαιρετικά σπάνια σε σύγκριση με τους όγκους της αγοράς) εξαίρεση του να μιλάμε για κάποιο μαγαζί δίπλα στη θάλασσα, που μόλις το έβγαλε με δικό του σκάφος (ή κάτι αντίστοιχο), τέτοια πράγματα δεν υπάρχουν.
Σε δύο χρόνια καθημερινής ενασχόλησης με την αγορά φρέσκων δεν είδα πρακτικά καθόλου ποσότητες που να είμαι σίγουρος ότι δεν ήταν αποψυγμένα...
Άντε να πέτυχα 50-100κιλά συνολικά;;; Και πολύ λέω... Και δεν υπάρχουν γενικά, οπότε όσα βλέπεις στο ράφι είναι αποψυγμένα (και 99% όχι Ελληνικά) και ο νόμος επιτρέπει την πώλησή τους, αρκεί να αναφέρεται πως είναι αποψυγμένα. Απλά συχνά αυτή η λεξούλα "ξεχνιέται"...
Όχι ότι είναι κακό αλίευμα. Απλά δεν είναι αυτό που λέει. Να σημειώσω πως τα καλύτερα χταπόδια είναι αυτά του Μαρόκου και από κοντά τα Ισπανικά. Και όπως ισχύει γενικά στα θαλασσινά, το μέγεθος μετράει, τα πιο μεγάλα είναι και πιο νόστιμα. Ισχύει και στα περισσότερα ψάρια αυτό. Εργαζόμουν για κάτι παραπάνω από 2 χρόνια σε μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες του κλάδου, που ανεφοδίαζε με φρέσκα και κατεψυγμένα ψάρια σχεδόν όλη τη Μακεδονία (λαϊκές, εστιατόρια, ιχθυοπωλεία και δύο μεγάλες αλυσίδες σούπερ μάρκετ) και η δουλειά μου ήταν ο έλεγχος του υποκαταστήματος στην ιχθυόσκαλα. Οπότε τα έβλεπα καθημερινά.

Προσωπικά, από ιχθυηρά ψωνίζω κατά βάση κανένα λαβράκι - τσιπούρα (κοιτάμε να τρώμε ψάρι 1 φορά την εβδομάδα ή κάθε 15), χωρίς να με απασχολεί αν είναι ιχθυοτροφείου ή άγρια. Ή καμιά σαρδέλα - γαύρο. Κοιτάζω απλά να πάρω το πιο φρέσκο και το πιο μεγάλο
. Καλαμάρια σχεδόν ποτέ (τα καλύτερα είναι από Ταϊβάν, από κοντά της Κίνας), απλά γιατί προτιμώ θράψαλο σε ροδέλες (τα καλαμάρια ροδέλα που σερβίρονται είναι θράψαλα), σουπιές δεν μας αρέσουν και χταπόδια σπάνια, αν και μας αρέσουν. Απλά θέλω να βρω μεγάλα (4κιλά +) και δεν τα βρίσκεις εύκολα (και θέλεις και κανένα 50-60άρι για πλάκα). Βέβαια, ένα καλό πελαγίσιο ψάρι είναι ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ και αν μαγειρευτεί καλά θα σου μείνει για πολύ καιρό. Απλά, επειδή γνωρίζω πως λειτουργεί η αγορά και δεν μπορώ να τα ξεχωρίσω με βεβαιότητα, προτιμώ την σιγουριά του ιχθυοτροφείου από το μεγάλο ρίσκο να πληρώσω χρυσό κάτι που δεν είναι αυτό που λέει. Όσο δούλευα σε εκείνη τη δουλειά (και για αρκετό διάστημα μετά, καθώς είχα κρατήσει πολύ καλές σχέσεις) και μπορούσα να είμαι σίγουρος για το τι παίρνω, όταν το είχα μεράκι έπαιρνα μερικά εξαιρετικά πελαγίσια ψάρια, τα οποία ήταν απλά ασύγκριτα. Απλά, μπορεί να έπρεπε να περιμένω 2-3 μέρες για να βρεθεί το πραγματικά καλό ψάρι.
Συνήθως απλά έπαιρνα ένα καλό ψάρι, ανεξαρτήτως προέλευσης.
Peugeot 206 1.6 110ps
Citroen C4 Picasso 1,8
MWB 320i Ε90
Now:
Audi A3 1,6 FSI =>







