- 07 Απρ 2020, 20:56
#639707
Μπαίνοντας στο 2011 και στην ανεργειακή μου φάση και μη ξέροντας πόσο θα τραβήξει, (σκεφτείτε 2011 αρχές στο απόγειο της κρίσης) αποφασίζω να δώσω ένα εμφανισιακό upgrade στον τιράντα. Να βάψω τις oz ultraleggera άσπρες. Μου το σφύριζαν πολλοί οτι θα του ταίριαζε. Εδώ μια από τις υπερ-λιγοστές φωτό με τις προσωρινές μαύρες 15άρες ζάντες. Οι οποίες προλάβανε να κάνουν ένα γύρο Σιθωνίας for the record.
Και κάπου εκεί κοντά ένα κλικ κοντά στο σπίτι στον Ν. Μαρμαρά. Παιχνίδι με ND φίλτρο
Μαζί με το βάψιμο έγινε και επιδιόρθωση (ξεστράβωμα κυρίως της μίας ζάντας) που είχε «σκιστεί» από τις κακουχίες στο μέσα χείλος και για αυτό έχανε αέρα, με αποτέλεσμα ΌΛΟ το ταξίδι στην ορεινή Ναυπακτία να γίνει με 1-1.5 bar πίεση εις βάρος του ελαστικού. Και κάπως έτσι τα απίστευτα RE050A, ίσως τα κορυφαία για το χαρακτήρα του αμαξιού, άδοξα αλλάχτηκαν με τα εντελώς διαφορετικά σε φιλοσοφία Eagle F1 GS-D3. Το πρώτο και τελευταίο v-shaped πέλμα που φόρεσα (δύο φορές).
Και το πόσο σέξυ στα μάτια μου φαινόταν η άτιμη η άσπρη ζάντα… δεν περιγράφω. Πρώτη βόλτα για να εγκαινιαστεί, ορεινή Πιερία στα όρια προς νομό Κοζάνης και Ημαθίας. Συνέχεια από τα νότια Γρεβενά (ω λατρεμένο Βέντζι) και ανάβαση προς Καστοριά. Παίρνοντας Χρήστο από Δυτικά 8 παρά η ώρα.
Αγαπημένο σημείο, κάτω από τον αγωγό ύδρευσης που τροφοδοτει κάποια υδροηλεκτρικά στο φράγμα τεχνητής λίμνης Αλιάκμονα
Στάση Καστοριά και επικό ανέβασμα στο Βίτσι με 1 μέτρο χιόνι, αλλά ανοιχτό το δρόμο και τις χιονοκουβέρτες να «δοκιμάζονται» πρώτη φορά στην πράξη.
Χρηστάρας + ύψος χιονιού στα ~ 1400m
Όχι που θα αφήναμε φρεσκοβαμμένη ζάντα ανέπαφη στην πρώτη βόλτα. Άλλοι θα βγαίνανε άπειρους καφέδες να «δείξουν». Εμείς, σημάδια από τις κουβέρτες, το αλάτι στο δρόμο και τα ρέστα.
Αρχές Μάρτη και πάλι με το συνήθη ύποπτο στα ορεινά Δράμας. Βώλακας, Μικροκλεισούρα, γέφυρα Νέστου, Λιβαδάκι, Νευροκόπι και κατέβασμα προς Δράμα ξανά με στάση σε ένα εγκαταλελειμμένο σταθμό τρένου. Ίσως το πιο δημιουργικό φωτο-σετ που κάναμε με το Χρήστο.
+μαγεμένες λέξεις σιδηροδρομικές. Όπως "Δρεζηνοστάσιον"
Παίζοντας με την εγκατάλλειψη.
Στα χρονικά ακολουθεί ένα ταξίδι με τον πατέρα μου για τη γνωριμία τον σοϊών. Τα πράματα με τη Νατάσα σοβαρεύουν ευχάριστα. Μιλάμε για αραβώνες το καλοκαίρι του ’11. Μέσα Μαρτίου και όμορφο τετραήμερο αλώνισμα.
Πρωινή μουχλιάρικη αναχώρηση. 05.20 στην Εγνατία. Πόσο αγαπημένη φάση. Με το φραπέ (και τις παρενέργειές του) να προσπαθεί να ανοίξει το μάτι, εκλεκτές μουσικές, προσμονή για στροφάτες διαδρομές, χιονισμένες κορφές και τα λοιπά.
Και αυγή κάτω και πάνω από τη φτερούγα.
Γρεβενά και κατέβασμα από το στροφάτο (προ Καποδίστρια) δήμο Βέντζιου. Αγαπημένο κλικ, αγαπημένες περιοχές.
Χωριό, όνομα και πράγμα, σε μια εξίσου τοπ φωτογραφία μου. Ναι υπάρχει χωριό με τέτοιο όνομα.
Κατέβασμα με συνοπτικές διαδικασίες με μόνη «παρένθεση» στον Λαμίας Λάρισας, το κομμάτι από Αχίλλειο – Γλύφα. Πέρασμα από τα χωριά Καλλίδρομου, (Ρεγγίνι – Μόδι) σε μια από τις λιγότερο φωτογραφημένες μου βόλτες. Διαμονή στο φίλο Σωτήρη
Η επιστροφή, προς Γιάννενα γίνεται μέσω Λίμνης Σμόκοβου, Καρδίτσας προς Τρικάλων.
μετά πέρασμα από την ε.ο. {30} Τρικάλων - Άρτας σε ένα υπέροχο μισοχιονισμένο φόντο.
Πέρασμα από τις παλιάς κοπής σήραγγες (Λαφίνας, Αετού κτλ)
Βουλγαρέλι, Πράμαντα, Καλέντζι και Γιάννενα.
Επιστροφή στη Βάση από ένα ακόμα όμορφο πάσο. Ανήλιο, γύρο λίμνης πηγών Αώου, λίμνη με τα νούφαρα (προς Γρεβενίτι) και έπειτα Βωβούσα, πάσο προς Περιβόλι Γρεβενών
Κοντά στο μέγιστο υψομετρικό, τη "Στάνη Τίζα" των 1500+ μέτρων.
Κάπου στο πήγαινε, το diffraction φωτο-πρότζεκτ.
Προχωρώντας προς το καλοκαίρι
Άνοιξη και πολλά νέα χιλιόμετρα. Επισκέψεις: Πάικο. Μεγάλα Λιβάδια, καταρράκτες Κούπας, ανάβαση Καιμακτσαλάν.
Πάντα στις στάσεις μας χαζεύαμε τα chicken strips στα μάγουλα των ελαστικών και κάναμε διαλόγους γκαζιού - εξάτμισης. ΔΩΣΕ ΡΕ!
Σημειωτέο, αν ακούσετε υπάρχει και μια χροιά που "νιαουρίζει" ακολουθώντας τη νότα της μηχανής. Είναι η αντλία υδραυλικού του τιμονιού. Το μανίσιο design δεν κατάφερνε να κρυώσει σωστά τα υγρά κρεμαγιέρας, με συνέπεια να υπερθερμαίνονται και να ξερνάει το ντεπόζιτο. Ως τα 250.000 χλμ ποτέ δεν είχα λάδι μηχανής μαζί μου καβαντζωμένο. Μόνο υγρά κρεμαγιέρας και χαρτί για σκούπισμα.
Ουρανούπολη, Ιερισσό. Ημιορεινά Κιλκίς στα όρια με νομό Θεσ/νίκης. Με μερικά δυνατά από το Χρήστο σκηνοθετημένα κλικς. Τα Goodyear Eagle F1 ήδη με 12.000 χλμ. Ένα απίστευτα κατευθυντικό λάστιχο, άψογο στο αρχικό turn in, αλλά με γρήγορη φθορά και αρκετό torque steer που σε σημεία απ-οδηγεί της κύριας κατεύθυνσης. Δεν είναι τα πολλά άλογα, αλλά είναι οτι η άσφαλτος που συχνάζουμε έχει υψομετρικά διαφορικά εκατέρωθεν του άξονα κίνησης. (wat;
)
Το ράγισμα στο πλαστικό του housing του καθρέπτη είχε γίνει από "παράτολμη" αξίωση του να μείνω νόμιμα στην (αριστερή πλευρά της) λωρίδας μου όταν γέρων οδηγός είχε περάσει στο δικό μου ρεύμα μετά από βαρετή οδήγηση, στην ευθεία, σε επαρχιακό δρόμο. Καθρέπτης του vs καθρέπτης μου 0-1.
Motoring ηλιοβασιλέματα στο τελείωμα βόλτας.
Σε μια κοντινή βόλτα προς Νάουσα ο τιράντας με «κρεμάει» για πρώτη φορά. Το σωληνάκι του παγουριού κομμένο μάλλον από δάγκωμα τρωκτικού ( ; ) και διαρροή ψυκτικού. Αισίως η τρύπα ήταν μικρή και με ένα παγούρι 4λιτρο νερό βγάλαμε άνετα την επιστροφή.
Το Πάσχα του 2011 περνάει, στα Γιάννενα αυτή τη φορά με ανακοίνωση απόφασης πλάνου αρραβώνων για το καλοκαίρι και μαζί παίρνεται η απόφαση να μπω Σέρρες με τον Τιράντα και τους λοιπούς Fiestoclubίτες. Πρώτη επαφή μου με πίστα, εκ των έσω καθώς, αρκετές φορές πήγαινα στην πίστα για την παρέα, για να βλέπουμε κανένα σοβαρό αμάξι και να ρίχνουμε κανένα κλικ και να ακούμε παλιά αγαπημένα soundtracks…
Στην πίστα συμμετείχα με το αμάξι απείραχτο (ούτε ξήλωμα καθίσματα, ούτε καν άδειασμα το πίσω μέρος) μια απόφαση ταφόπλακα για τα κατακαημένα eagle F1, που στο τεραίν των Σερρών φεύγουν άκλαφτα (για την ακρίβεια το ένα διασώζεται ως τμήμα αυτοσχέδιου τραπεζιού στο μπαλκόνι ως και σήμερα). Η εμπειρία μοναδική (κλασσικά συνδυασμένη σε ξενοδοχείο – σπα πολυτελείας Elpida resort στις Σέρρες), όχι τόσο συνταρακτική για τη συνοδηγό που σε σημεία βαρέθηκε ακόμα και με το αξιοπρεπές 1.43.2 στο χρονόμετρο. Έγραψα κάπου στο σύνολο 30 γύρους με τα Eagle F1 να μη μπορούν να αντέξουν και σαν χάραξη και σαν γόμα την ταλαιπωρία με, θα έλεγα, αστεία αποτελέσματα.
Εντός
Και εκτός πίστας. (πόσο γλυκά μου ζέσταινε τα πόδια εκεί ... ναι πατάω πάνω στο αμάξι).
Φωτογραφίζοντας τους συμμετέχοντες. Ο Αποστόλης από Άρτα.
Ο Δημήτρης Torm από Θεσ/νίκη.
Να χαρώ εγώ.
Τα λάστιχα που μπήκαν μετά, μια ακόμα τετράδα των Eagle F1 που ορκίστηκα να μη τα σκοτώσω τόσο γρήγορα…
Μάιος και κάπου εδώ ήδη έχει αρχίσει το μικρόβιο της καταγραφής των διαδρομών. Οι γνωστές «ιδανικές διαδρομές», όπως αρχίσαν να ποστάρονται από εμένα στο forum των Fiesta, σαν εναλλακτικές διαδρομές που δίνουν το κάτι διαφορετικό στον περαστικό οδηγό. Με το γνωστό τρόπο που παρουσιάζονται. Αρωγοί στο εγχείρημα, οι εκάστοτε συνοδηγοί (που θα ήταν ή ο Χρήστος ή η Νατάσα αυτό το διάστημα) που ευλαβικά κρατούσαν μολύβι χαρτί σημειώνοντας με χαρακτηριστικά σύμβολα . «Π», «Χ», «Θ» για πέτρες, λακούβες, θέα αντίστοιχα, R restaurant / ταβέρνα, Α αρχαιολογικός χώρος. Ακριβής χιλιομέτρηση, επιβεβαίωση στο google maps έπειτα, αντιστοίχιση πάμπολλων φωτογραφιών και ανάρτηση στο διαδίκτυο με την αντίστοιχη τεκμηρίωση.
Καταγραφή, δεύτερη για το Χολομώντα. Τη κοντινή μας a la Nurburgring «Πράσινη «Κόλαση»». Το διάστημα εκείνο είχα δανειστεί τη βεντούζα του Δημήτρη με το ασπρο ST λίγα post πιο πάνω και βεντούζαρα μανιωδώς έχοντας την κάμερα ερμητικά στερεωμένη έξω σε κάποια επιφάνεια και μέσα στο αμάξι ένα τιποτένιο remote ενσύρματο των 7 ευρώ στα χέρια μου. Σε περίπτωση ατυχήματος, θα είχα το remote τουλάχιστον.
Καλοκαίρι πλησιάζει και με το Χρήστο γράφουμε την πιο πυροβολημένη μας μονοήμερη «βόλτα».
Η Μέγιστη των 956 χιλιομέτρων. Χάρτης
εδώ Αναχώρηση ελαφρώς μεταμεσονύχτια (2 παρά) με λίγο από downtown nightlife και κάποια παραπλήσια κλικ με του Χολομώντα, αλλά σε αστικό περιβάλλον.
5 και κάτι χαράματα αξημέρωτα ακόμα, φτάνουμε για πρωινή φωτογράφιση των Μετεώρων. Για το Χρήστο που δεν είχε πάει ποτέ, και στήθηκε με τρίποδο στην απόλυτη μαυρίλα με την αυγή να σπάει, όταν είδε τι είχε μπροστά του ήταν μια πραγματική αποκάλυψη. Ίσως αυτό που του έμεινε παραπάνω από όλα τα όσα είδε στα κοινά μας ταξίδια.
Η συνέχεια, ομιχλώδης και ψυχρή στα ορεινά Τρικάλων. Εδώ κοντά στη Χρυσομηλιά σε ελατόδασος.
Περτούλι, Δέση, οδήγηση δίπλα στον Ασπροπόταμο, πέρασμα από Χαλίκι και κάπου μας βγαίνει λίγο η κούραση (ο Χρήστος δε κατάφερε να κοιμηθεί πριν ξεκινήσουμε). Βγαίνοντας από τις ζαμ-καταπράσινες οξυές
Σε ένα πέρασμα που θύμιζε διαδρομές rally Κορσικής… Ένας Θεός ξέρει πως ανέβηκα εκεί πάνω…
10 και μισή και ανηφορίζουμε Εγνατία. Μισή ώρα κλείσιμο τα μάτια στο La Strada και στο καπάκι, χωριά δήμου Ζιάκα στα Γρεβενά. Με αξιοθέατα το γεφύρι του Αζίζ Αγα και σύντομο πέρασμα από το Γεφύρι Πορτίτσας στο Σπήλαιο. Το γεφύρι Αζίζ Αγά.
Το κατέβασμα από το μονοπάτι (μας έπεσε κάπως στην επιστροφή, λόγω κούρασης), διακρίνεται στη βάση το γεφύρι της Πορτίτσας...
... και η θέα στο φαράγγι του Βενέτικου από το γεφύρι.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, έχοντας κάπως πάρει τα πάνω μας μετά από ένα σύντομο τσίμπημα κρεατικών στη πλατεία του χωριού Σπήλαιο, ανηφορίζουμε. Για Πρέσπες(!) που δεν είχα επισκεφτεί ποτέ μου. Φεύγουμε από τα Γρεβενά, βορεινό πέρασμα από απόλυτες πρασινάδες και φανταστικές χαράξεις δρόμου. Όσο και να προσπαθούσα να χαράξω όλες τις ασφάλτινες διαβάσεις στο χάρτη μετά από κάθε ταξίδι πατριδογνωσίας, πάντα έμεναν κάποια τμήματα για την επόμενη φορά.
Μπάσιμο στο νομό Κοζάνης, αν έχουμε το Θεό μας Πεντάλοφος, μετά νομό Καστοριάς ανάβαση Κοτύλη προς Νεστόριο, έπειτα Καστοριά και κατά τις 19.00 στους Ψαράδες Φλώρινας.
Εδώ η πρώτη μας ματιά στις Πρέσπες σε ένα απίστευτο σκηνικό. Στη φωτό πατάω στο «περβάζι της πόρτας» του τιράντα και σε ένα κάδο σκουπιδιών. 3-4 χρόνια μετά στο σημείο έγινε κιόσκι με σωστό χώρο στάθμευσης.
Περιήγηση στο χωριό που σε ξεγελάει με τον «παράλιο» χαρακτήρα του, αλλά βρίσκεται σε 850 μέτρα ύψος και χορτάτοι από χιλιόμετρα κατά τις 8 η ώρα επιστροφή προς Θεσ/νίκη.
Άφιξη κατά τις 11.30 σπίτι. Έπος.
Πλησιάζει το καλοκαίρι, τέλη Μαΐου και δέχομαι κλήση από το αστυνομικό τμήμα. Φοβάμαι τα χειρότερα, ίσως μια κλήση από τα διάφορα ανδραγαθήματα της επαρχίας. Αλλά, αισίως δεν είναι κάτι τέτοιο «δυστυχώς» ο Ε.Σ. με επιστρατεύει για εκπαίδευση. 6 μέρες στην πατρίδα Ξάνθη. Ευκαιρία για απογευματινά χιλιόμετρα.
Το πήγαινε προς Ξάνθη έγινε «καθωσπρέπει» με πέρασμα από Κερκίνη, Σέρρες Δράμα από τον παλιό και αναγνωριστικό σύντομο πέρασμα από τα ορεινά νομού Καβάλας. Παλιά Καβάλα, Όρη Λεκάνης. Λυκόστομο, Πλαταμώνας, Κεχρόκαμπος και Ξάνθη.
Η ρέκλα των ημερών μετά την εκπαίδευση συνοδευόταν από απογευματινή βόλτα.
Πορτο Λάγος, βόλτες στην παλιά πόλη, νυχτέρι στις παραλίες Ξάνθης, συναντήσεις με συμφοιτητές και τα ρέστα.
Έχω ξανα-αναφέρει την αγάπη μου σε αυτό το κλικ.
Τελευταίο διήμερο, είχα οργανώσει βόλτα με φίλους. Ο προορισμός ήταν Ροδόπη – Έβρος, αλλά ο καιρός ήταν εντελώς μη συνεργάσιμος την πρώτη μέρα. Γεφύρι Κομψάτου στον Ίασμο, Κομοτηνή, Σάπες, απόπειρα για Μεταλλεία Κίρκης (λόγω λασπης – βούρκου δεν κατάφερα παρά μερικά κλικ από το αμάξι) και επί τη ευκαιρία πρώτη επίσκεψη σε Αιολικό πάρκο Μυτούλας στον Έβρο, από πολύ κοντά.
Βροχερή, με ομιχλώδη σύννεφα σε τέτοιο υψόμετρο. Αποκάλυψη… Τρομερή εμπειρία. Ακούω το μανιασμένο το θόρυβο από τις Vestas των 2 Megawatt, η άτρακτος όμως δε φαίνεται. Ανοίγω την πόρτα, με το ζόρι την προλαβαίνω να μην την πάρει ο αέρας. Κατεβαίνω από το αμάξι σηκώνω το κεφάλι και ξαφνικά να βλέπω τη μία φτερούγα να έρχεται κατά πάνω μου. Ναι, ασυναίσθητα έσκυψα… Τα «ωρεφίλε» που ακούστηκαν ήταν μαζεμένα και συνεχή.
Με τρέλα!
Δεύτερη μέρα επίσκεψη στα τέμπη Νέστου, στο πάνω σημείο από το παρατηρητήριο που πολύ πρόσφατα πήγα με ένα παλιόφιλο. Τότε είχα διαπιστώσει ότι ο δρόμος κυκλώνει προς Κομνηνά. Την επόμενη φορά όμως.
Πανέμορφο το ηλιοβασίλεμα με την απόβροχη αχνάδα
Αλλά πιο όμορφη η καλή παρέα
Επιστροφή από Παρανέστια πατήματα.
Κάπως έτσι, η κρεμαγιέρα του αμαξιού που ψιλοκαταρρέει χρήζει αλλαγής. Ήταν ένα παλιό θεματάκι που είχε κοντά στο σημείο ισορροπίας του τιμονιού από την αρχή που ήρθε το αμάξι στα χέρια μου. Ένα «ελάττωμα» στο σπείρωμα μπορώ να το περιγράψω, ένα «δόντι» που με τη χρήση μεγάλωνε δημιουργώντας ένα κενό στην κατεύθυνση. Τους κρύους μήνες ήταν αντιληπτό, τώρα η κατάσταση χειροτέρευε. Η αντικατάσταση ήταν μια ανακατασκευασμένη από τη Γερμανία (350 vs 900) (να είναι καλά η Bandel Automobiltechnik). Το σπείρωμά της, όμως, αντιστοιχούσε σε κάτι ανάμεσα της κρεμαγιέρας του S και του ST. Λιγότερο απότομη (το ST είχε 2.1 στροφές απ’ άκρη σε άκρη, αλλά το τελευταίο «μισό» της στροφής ήταν ελεεινό τόσο που σε κίνηση εντός πόλης, έπρεπε να κάνεις μανούβρα με όπισθεν για να περάσεις μια ορθή γωνία 90 μοιρών), αλλά στο συνολικό δια ταύτα πιο πολύ του γούστου μου.
Η «επέμβαση» έγινε, ω του θαύματος, κάπου μακρυά για αλλαγή. Αγρίνιο, όπου στην τοπική Ford δούλευε φίλος (έτσι τον λένε και στο επώνυμο, Διονύση χαίρε και ευχαριστώ για τη φιλοξενία εκείνες τις μέρες στο πατρικό) και μου «κόστισε» τα λιγότερα εργατικά. Στο ταξίδι που περιείχε και στάση από Γιάννενα, επισκέφτηκα για πρώτη φορά τα ερείπια της Λαμπανίτσας στη Θεσπρωτία, στο δρόμο προς Αγρίνιο το γεφύρι της Πλάκας και το ανυπέρβλητο χάσιμο στα χωριά Άρτας / Αράχθου.
Κλασσικοί Τιραντοδρόμοι.
Εδώ σε όχι για τα γούστα του χωματόδρομο από το χωριό Κεντρικό προς τη Πτέρη. «Μήπως το επόμενο να είναι λίγο πιο ψηλό» έλεγε ανέκαθεν ο φίλτατος Ιάκωβος. Σα να ήξερε κάτι.
Στα ερείπια του μισουβουλιαγμένου Φάγκου, ένας παλιός οικισμός που τον τρώει η στάθμη του Άραχθου.
Άρτα και έπειτα προς τα όρη Βάλτου με τελευταίο στροφιλίκι της μαμάς κρεμαγιέρας, στο κομμάτι Έμπεσσο (θυμάται κανείς την ειδική από το Colin McRae Rally 1 ? ), Σταθά προς Ψηλά Αλώνια. Κάπου εδώ άρχισα να πειραματίζομαι με βιντεοσκοπήσεις κάποιων στροφάτων διαδρομών. Με την slr, τρίποδο ανοιγμένο να "κομπλάρει" στο πίσω μέρος της καμπίνας.
Να και το βίντεο της ανάβασης. Υ.Γ. Α πα πα, βλέπω τη μονάδα cd που δεν έπαιζε mp3 και συγχύζομαι... Πόσα CD audio να έχω κάψει ο καψερός...
Τη μέρα που η κρεμαγιέρα άλλαζε, επίσκεψη στο Αιτωλικό, στις εκβολές Αχελώου. Επίσκεψη στον αρχαιολογικό χώρο στον αμφιθέατρο Οινιάδων
και λίγο πιο κάτω στους «Νεώσοικους» (από το Ναυς και Οίκος). Εκεί όπου αποθηκευόταν τα πλοία προς φύλαξη / επισκευή. Ο χώρος πλημμυριζόταν, εξ ου και το κεκλιμένο του χώρου στο οποίο αποθηκευόταν τα πλοία. Έπειτα το νερό αποστραγγιζόταν και ήταν προσβάσιμα.
Ένα μοναδικό σημείο σε όλη την Ελλάδα. Εδώ οι πρόσφατες αλλιευτικές βάρκες (μέθοδος Σταφνοκάρι)
στον οικισμό των ψαράδων, στη Διώνη. Τα σπίτια, μερικά εντελώς πλωτά, άλλα σε πλατφόρμες, γνωστά ως πελλάδες.
Ακολουθεί μπάνιο στα απίστευτα καθαρά νερά με φόντο τη Κεφαλλονιά. Περνώντας από την γέφυρα μεταξύ των «ξερών», βάθους μόνο μερικών εκατοστών.
Παρέα έκτακτα με Χρήστο άλλη μια φορά, αλλά όχι τον «κλασσικό». Απόγευμα καφέ Μεσολόγγι, 2ο μπάνιο στο Λούρο και ηλιοβασίλεμα στην Τουρλίδα. Δεν έχω πάει Σαντορίνη για το πολυδιαφημισμένο ηλιοβασίλεμα, αλλά πιστεύω ότι το ηλιοβασίλεμα εκεί με έντονα τα στοιχεία της ελληνικής θάλασσας και το μόχθο του ψαρά δίνει μια ξεχωριστή αξεπέραστη νότα. Μου έχει χαραχτεί στη μνήμη.
Η επιστροφή προς Γιάννενα έγινε, με τη νέα κρεμαγιέρα και μια από τις πιο όμορφες, ίσως την ομορφότερη διαδρομή που έχω κάνει «εκείνη τη μέρα». Με την έννοια του ότι τη διασκέδασα όσο δε πήγαινε πετυχαίνοντας ιδανικές συνθήκες καιρού, διάθεσης, καλοπέρασης των προηγούμενων ημερών. Πολλές βόλτες αρχίζουν με αίσιες παραμέτρους, αλλά δύσκολα
όλα να σου πάνε όπως τα θες. Εκείνη τη μέρα πήγανε.
Όλα.
Η διαδρομή παραθαλάσσια, με ελάχιστη κίνηση με ένα απίστευτο ντέρμπυ Γαλάζιου. Των Ιονίων νερών vs του καθαρού ουρανού χωρίς υποψία καταχνιάς, κάτι σπάνιο για καλοκαιρινή μέρα. Αγρίνιο, ξερολιθιά από Ρίγανη, στροφές χάος, αλλά όταν βγήκα στο πανέμορφο Αστακός – Μύτικα – Πάλαιρο, μια μαγεία.
Κόλπος Αστακού
Προχωρώντας δίπλα στη θάλασσα…
… όνομα και πράγμα το δίπλα.
Και στάση για την πρέπουσα σύντομη βουτιά.
Συνεχίζοντας προς Γιάννενα, εύρετρα μιας άλλης εποχής. Την έχω ακόμα!
Σύντομη βουτιά και ανέβασμα από το χωριό (ερείπια) Παλιάς Πλαγιάς. Λευκάδα just, και επιστροφή Γιάννενα.
Το υπόλοιπο του καλοκαιριού το πρόγραμμα έχει αρραβώνα με τη Νατάσα. Το ταξιδάκι, μικρό λόγω budget, ένα διήμερο στη Λευκάδα,
ένα πέρασμα από το χωριό μας και αρκετή Χαλκιδική (με τρελό highlight την F40 και την Testarossa εκείνο το απόγευμα). Θάλασσα και βουνό. Με το Daihatsu της καλής μου, έτσι για αλλαγή.
Για να ζηλεύετε, είχα και την τύχη κατακαλόκαιρο 15αύγουστο να ανοίξω το καπώ πίσω. Και καλά kevlar, μια χαρά ασήκωτο είναι. Μέχρι να στερεώσει ο τύπος την βέργα 3 κομματιών, ήταν σαν να καθόμουνα μπροστά στην πυρωστιά. Ίδρωνα και ανατρίχιαζα μαζί. Δε μπόρεσα να "τσιμπήσω" την πολυπόθητη solo φωτογράφιση.
Κάπου εδώ μπορώ να χρονολογήσω και δύο πράματα. Την ενασχόλησή μου με τις πεταλούδες (φωτογράφιση κυρίως, καταγραφή έπειτα) και τα φυσιολατρικά. Εκείνο τον Ιούλιο καταφέρνουμε ανάβαση στην κορυφή του Σμόλικα, σχεδόν η ίδια παρέα με τα παιδιά που μας γνώρισα, αλλά και πολύ πιο οργανωμένοι / εξοπλισμένοι.
Φώτη ευχαριστούμε για το "συμμετρικό" κλικ
Το καλοκαίρι περνάει, κάπως έτσι, με τα ανεργειακά να μας έχουν καταβάλει. Μπορεί να σας φαίνεται «too much» όλα αυτά τα χιλιόμετρα όντας άνεργος, αλλά ήταν σαφής επιλογή μου να κόβω από κάπου αλλού και να τα αφιερώνω σε ό,τι γουστάρω. Η συγκατοίκηση όμως, επιφέρει και αρκετά έξοδα στο σπίτι που πρέπει να πάρει μια καλύτερη πιο λειτουργική μορφή. Οι βόλτες περιορίζονται αισθητά καμία σχέση με τον υπερβατικό ρυθμό των προηγουμένων εποχών.
Ένα άλλο που «συντελείται» χρονικά αγαπητοί μου αναγνώστες, είναι η ενασχόλησή μου με τα κοινά του φόρουμ των 4T, καθώς το κλαμπ των fiestaίων αρχίζει και αποδομείται (σ.σ. κυρίως όσον αφορά τις συναντήσεις των μελών Β. Ελλάδας που είχαμε δυνατή παρέα και καφέδες / meetings - συνεχίζει όμως δυναμικότατα το fiestamaniacs). Κάποιες προσωπικότητες μου τραβάνε το ενδιαφέρον. Χωρίς καμμία συγκεκριμένη αρχή και τέλος…
…Τα ψυχεδελικά κείμενα του blinkys,
…εκείνη η υπογραφή του Sinanai «στις K των Π.Ε.Ο.» και οι προτάσεις του για διαδρομές ξεχασμένες συνοδευόμενες από αποτυπώσεις παλιών κτισμάτων,
…οι φωτό απόδρασης του Κωνσταντίνου και τα σχέδια των φουτουριστικών του αμαξιών,
… Βαθιά ανάσα …
…οι πασοκικές παρεμβάσεις του Ορέστη με τη λατρεία του στα ρενώ,
…οι επαγγελματικές κατευθύνσεις του Bibendum,
…η καλτοσύνη του Blackpug στα δρώμενα του κόσμου και η ρετρομανία σε βαθμό νεκροφιλίας του Vespas,
…οι αγωνιστικές αναφορές στο αρχικό turn in του στρίβειν από τον Billopoulos με φέρνουν σε επαφή μαζί τους με άπειρες ώρες καΐλας στο minichat. Επαφές πρώτα internetiκά και έπειτα και εκ του σύνεγγυς. Για την πρώτη επαφή είχε ακόμα δρόμο! Και πολλά ακόμα μέλη που δεν αναφέρω.
Αρχές του φθινοπώρου, γύρισμα από Γιάννενα , 171.000 χλμ ο τιράντας. Σε ένα γύρισμα από Γιάννενα,
χάρτης εδώ καταγραφή χωριών δήμου Εγνατίας. Δροσοχώρι, Κράψη, Γότιστα, μετά Ανατολικό Ζαγόρι. Καστανώνας, Ελατοχώρι, Βωβούσα – Περιβόλι. Λίγο Εγνατία οδός, και μετά στο καπάκι Νότια Γρεβενά (κάπου εδώ έξω από Πυλωροί προς Ιτέα είναι τραβηγμένη η αγαπημένη μου Τιραντοδρομίσια φώτο, το avatar μου καιρό σε διάφορα internetικά στέκια).
Έπειτα προς Κοζάνη (Αιανή – Λιβαδερό), Δεσκάτη Γρεβενών ξανά, Καλαμπάκα, Τρίκαλα Καρδίτσα και χάσιμο στα πεδινά χωριά Λάρισας, όπου ακολουθώ την κίνηση και καταλήγω σε κονβόι 25 αμαξιών που πηγαίναν σε ένα γάμο…
Έκτακτο (άλλο που δε θέλαμε) ταξίδι προς Πάδες, με επίβλεψη εργασιών αυλής! Πρώτη μετά την επικίνδυνη φωτιά του 2011 που λίγο ήθελε να κάψει μεγάλη έκταση.
Φωτο-δουλειές της νύχτας…
Και της μέρας
Με φόντο την υπέροχη Τύμφη, στο πρωινό φως
Βόλτα στην Ξάνθη, με μικρή εκδρομή προς το δάσος Ελατιάς που ακόμα και ως σήμερα μας «στοιχειώνει» η αναλυτική του καταγραφή…
Μέσα Οκτώβρη μας βρίσκει σε ταξιδάκι καταγραφής Καρδίτσας προς Άρτα (άνευ Τιράντα) και πέρασμα από το χωριό ξανά στο πρώτο φουλ φθινοπωρινό τοπίο. Λατρεία!
Τη φθινοπωρινή μαγεία τη συνεχίσαμε σε αρκετές βόλτες στο Χολομώντα όπου γράφτηκαν πάμπολλα υπέροχα χρωματικά του μπλε-άσπρου στο μελαγχολικό κίτρινο-πορτοκαλί των φύλλων.
Χολομωντίστιο RGB
Σηκώνοντας φύλλα
Τα άτιμα γλιστράνε… (ιδίως αν δεν έχεις λάστιχο…)
Και εδώ κύριος συνεπιβάτης ο Χρήστος, του οποίου η παρέα στα δύσκολα των καιρών, καταλύτης.
Η μόνη αξιοσημείωτη μεγάλη βόλτα, μια 700άρα ημερήσια με το Χρήστο. Καταγραφή Χαλικιού – Ανηλίου. Όχι θα την αφήναμε, στην καλύτερή της εποχή. Τι ανατριχίλα αυτός ο δρόμος...
Και offroading μάλιστα. Για τα δεδομένα του αμαξιού. Χαλίκι – Μπάρος – Ματσούκι, πριν στρωθεί (καλοκαίρι 2012 έγινε αυτό) το πρώτο μέρος.
Το τρελό δίδυμο. Γνωστό ενδυματικό setup μου. Χρήστο ευχαριστώ για όλα!
Υλοποιώντας τις καταγραφές. Αγαπημένο κλικ
Κατηφορίζοντας προς Ματσούκι
Στη συνέχεια, πέρασμα από μονή Κηπίνας, Πράμαντα, και τον Άρτας – Τρικάλων. Χωρίς καταγραφή αυτό, το είχαμε στο πλάνο για το πήγαινε Γιάννενα με τη γυναίκα.
Λευτεριά στις σήραγγες. +αυτή η μαγεία της ηχο-αντανάκλασης…
Λίγο πριν και αυτές δεχτούν συστήματας παρακολούθησης κυκλοφορίας κτλ.
Τρίκαλα και γνωριμία με τον Κωνσταντίνο, σε ένα γρήγορο «εποικοδομητικό» καφέ στα Τρίκαλα.
Τα φύλλα πέφτουν, δουλειά δε βρίσκεται, μαραζώνουμε πού και πού.
Αλλά πάντοντε σε απόλυτη σύμπνοια. "Together we drive on..."
Στον ανεργειακό μου εγκλεισμό, κάνω ένα «καλό» στον Έλληνα ταξιδιώτη / περιηγητή / χασομέρη του internet και ανακαλύπτω τι εστί Panoramio. Και αρχίζω τον αγώνα δρόμου να ανεβάζω φωτό, γεωτοποθετημένες. Που ακόμα και τώρα παίρνω σχόλια ότι έχω σταμπάρει τα χωριά σας. Ως το τέλος του το 2017 ήμουν πρώτος με διαφορά σε κάλυψη Ελληνικού εδάφους με περίπου 36.000 φωτό ίσως και παραπάνω.
Στο δρόμο για Γιάννενα, καταγραφή με τη γυναίκα του κομματιού Τρικάλων Άρτας. Συνάντηση με τον Κων/νο και μπάσιμο στη μαγευτική ε.ο.{30}. Γεφύρι μετά την Πύλη που σε «βάζει στα όμορφα».
Κλικ στο φράγμα Μεσοχώρας.
… και επιστροφή από τον αγαπημένο Μετσόβου προς Μηλιά.
Μέσα Δεκέμβρη και κάπου εκεί χτυπάει το τηλέφωνο από μια εταιρεία φωτοβολταϊκών. Κάτι παίζει να μας «χαλάσει» τα πλάνα για τα Χριστούγεννα και μια χειμερινή επίσκεψη στο χωριό.
Αισιοδοξώντας… οργανώνουμε βόλτα με το Χρήστο. Στα χωριά των Γρεβενών από το νότο στα όρια με Τρίκαλα ως το Βορρά στα όρια με Βόιο Κοζάνης. Οδηγικής φύσης στα νότια του νομού. Λατρεμένο μπάσιμο από Αιανή Κοζάνης προς τα ποντοχώρια του Βέντζιου. Χάρτες υπάρχουν στις περιγραφές των video.
Η συνέχεια, φωτογραφικής υφής. Βόρεια Γρεβενά, έξω από την Αμυγδαλιά, επικό ουράνιο τόξο.
Ανέβασμα από Ομαλή, Ανθούσσα, προς Αυγερινό, Δάφνη Πολυκάστανο, Λεύκη, Κλεισώρια και βροχερό μπάσιμο κοντά στα χωριά που δυστυχώς δοκιμάστηκαν στις αλλόκοτες μέρες μας από την πανδημία.
Εδώ ο χάρτης της βόλτας. Ακριβώς έξω από τη Δαμασκηνιά
Ανέβασμα βόρεια στο μαγικά χειμωνιάτικο με ομίχλη πέρασμα από Αγ. Ηλία, Σπήλιο προς Νόστιμο. Επικά σκηνικά.
Γυρισμός από Τσοτύλι, σύντομο κρεατικό ΑΑ ποιότητας. Το τσιγάρο του Χρήστου μας στερεί ένα εκτός αστικού ιστού ηλιοβασίλεμα, το πιο extreme απόκοσμο που έχουν δει τα μάτια μου. Θα το ήθελα με έναν τιράντα στο πλάνο. Πάντα "του τη λέω" για
εκείνο το τσιγάρο.
Τα χαρμόσυνα νέα έρχονται και ω του θαύματος βρίσκω δουλειά. Ως ηλεκτρολόγος μηχανικός σε μια νέα μεν, αλλά δυναμική εταιρεία στον κλάδο των φωτοβολταϊκών. Οι παροχές just ok, 5ήμερος, με ελεύθερα τα Σ.Κ. για αλώνισμα. Είχα ενθουσιαστεί πάρα πολύ γιατί ήταν κάτι του αντικειμένου που σπούδαζα, παρά το γεγονός ότι κάτι μέσα μου πίστευε ότι δε θα κρατήσει για πολύ.
Από μια όμορφη βόλτα στο Χολομώντα.
Χριστουγεννιάτικη αποδοχή πρόσκλησης στην ακριτική Ορεστιάδα, στον Χαράλαμπο με αυτό το αίσθημα του ότι έρχεται η πάνω βόλτα. Τόση αισιοδοξία, που και το βαρύ, μελαγχολικό, Δεκεμβριανό ύφος του Έβρου μας φαίνεται όμορφο.
Έξω από το Εβροθήραμα
Σε αυτό το σημείο, κάνω ένα κομβικό στοπ και πατώ ένα pause στη ροή της ιστορίας, καθώς το 2ο μέρος του… δευτέρου μέρους έχει να δώσει επίσης πολλή τρέλα.
Να σημειώσω ότι:
-όλο το συνοδευτικό υλικό φωτογραφιών - video είναι αποκλειστικά δικό μου και παρουσιάζεται πλην 2-3 εξαιρέσεων με σωστή χρονολογική σειρά.
-ό,τι φωτογραφία εμφανίζει φάτσες πλην δικής μου έχει πάρει την έγκριση
-έχετε να δείτε περισσότερα (ακόμα) στο δεύτερο μέρος, που δε θα αργήσει όσο αυτό...
Τι έχετε να δείτε στο επόμενο...
