- 22 Ιαν 2020, 10:48
#623734
melos86 έγραψε:Ποιοι ειναι οι πραγματικοι λογοι για τους οποιους δεν επιθυμουν τις ανεμογεννητριες??
Και μην ακουσω για το περιβαλλον... μιλαω για τους ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥΣ λογους!!
Μια απλή περιγραφή. Άνθρωπος που έχει μεγαλώσει στην πόλη τα πρώτα 30 χρόνια της ζωής του, σταδιακά ανακαλύπτει την πεζοπορία, την ορειβασία, την επαφή με τη φύση. Αισθάνεται αγαλλίαση όταν βρεθεί στην ησυχία της φύσης. Θαυμάζει το τοπίο, χαίρεται το πόσο μακριά φτάνει από τα ανθρώπινα κατασκευάσματα και το συνωστισμό της πόλης. Μαθαίνει να σέβεται τη διαδικασία εκατομμυρίων ετών που έφτασε να του προσφέρει αυτές τις στιγμές πνευματικής ηρεμίας, χαλάρωσης, ανάτασης. Δημιουργεί εικόνες μέσα σε δάση, σε ξερές πλαγιές, σε κορυφές βουνών που έχει κοπιάσει να φτάσει και που έχουν φτάσει μόνο μερικές εκατοντάδες πόδια. Δημιουργεί σχέσεις με συνοδοιπόρους, συνορειβάτες, και ζει μαζί τους τη χαρά της απόδρασης, της άσκησης, της επιτυχίας μιας ορειβατικής εξόρμησης. Όταν αυτός ο άνθρωπος προβάλλει στις εικόνες του και σε άλλες ανάλογες που φαντάζεται το τι θα συμβεί (ή έχει ήδη συμβεί) όταν πέφτει δάσος για να φτιαχτεί δρόμος πρόσβασης πλάτους χ μέτρων, ή πέδιλο ανεμογεννήτριας διαμέτρου χ μέτρων, χαλιέται, στενοχωριέται, αγανακτεί. Σκέφτεται ότι χάνει αυτό το μέρος, την απόσταση που μπορούσε να πάρει από τα μεγάλα και σκληρά ανθρώπινα κατασκευάσματα. Ίσως μέχρι εκεί να φτάνει το μικρό του το μυαλό, δεν συνυπολογίζει την ωφέλεια της παρέμβασης.
Ακόμα μία περιγραφή. Κάτοικος χωριού, κωμόπολης, πόλης κοντά σε όρεινό όγκο. Έχει μεγαλώσει εκεί όλη του τη ζωή. Έχει περπατήσει από μικρός, ίσως ακολουθώντας τους γονείς του για τις δουλειές τους, όλα τα γύρω μέρη, μονοπάτια, έχει χαρτογραφήσει στο μυαλό του κάθε σημείο του βουνού, έχει μάλιστα και κάποιες δικές του ανακαλύψεις, προσθήκες στη χαρτογράφηση. Έχει σκληρές και όμορφες παιδικές αναμνήσεις από ένα μέρος που ελάχιστα έχει αλλάξει από τότε. Και ακόμα το οργώνει, με φίλους του, με τα παιδιά του, ίσως λιγότερο για επαγγελματική ανάγκη και περισσότερο για πραγματική αναψυχή. Η σχέση που έχει με τα βράχια του, τα δέντρα του, το χώμα του, τα ζώα του, τα φυτά του είναι ιδιαίτερη, τα σκέφεται σαν ένα ολοκληρωμένο ζώντα και ζωογόνο οργανισμό. Κάθε χάραξη δρόμου, τρύπα στο μέρος του είναι μια πληγή στο μυαλό του και τη ζωή του. Και συμπάσχει και με όσους έχουν παρόμοιες εμπειρίες και θα αποκτήσουν τις πληγές τους.
Ίσως να είναι απλά ανθρώπινοι λόγοι, εγώ τους λέω πραγματικούς.