Παρόλα αυτά το όλο στήσιμο παρέμεινε επικό, η φωτογραφία καταπληκτική με το Ravenhill α λα Παμούκαλε και η αρχική σκηνή εντυπωσιακή. Ο Freeman δυστυχώς μανιερίζει επικίνδυνα από τότε που τον είδα ως Αρθουρ Ντεντ μέχρι και χθες, παίζει το ίδιο πράγμα. Μηδέν εξέλιξη ως ηθοποιός.
Τωρα που ξαναδιαβάζω ότι έγραψα βγαίνει εντύπωση ότι ήταν μάπα. Δεν ήταν μάπα, απλά η προσπάθεια να βγάλουν από ένα βιβλίο 300 σελίδων γραμμένο κυρίως για παιδιά και από άλλες 50-80 σελίδες παραρτήματα 3 3ωρες ταινίες ήταν υπερβολική και αυτό φάνηκε. Το αποτελεσμα ήταν καλό, θα μπορούσε να είναι καλύτερο.
“Hither came Conan, the Cimmerian, black-haired, sullen-eyed, sword in hand, a thief, a reaver, a slayer, with gigantic melancholies and gigantic mirth, to tread the jeweled thrones of the Earth under his sandaled feet.”
παραπονέθηκε ότι όλο βλέπουμε ταινίες με μπαπα μπούπα , για σήμερα το μενού έχει