- 22 Αύγ 2018, 10:41
#530277
Μ'αρέσει που μόνον εγώ κατηγορήθηκα πως...τσουβαλιάζω, ενώ άλλοι δικαιούνται να λένε πως η Αθήνα είναι χαβούζα ή δεν ξέρω κι εγώ τι...
Ο καθένας είναι υπεύθυνος για τις επιλογές του σε αυτό τον κόσμο και όποιος πάρει να βγάλει συμπέρασμα από τα γραφόμενα του οποιουδήποτε για το πόσο καλά ή άσχημα είναι στο εξωτερικό ή στο εσωτερικό, θα φάει τα μούτρα του, ειδικά αν με αυτά πάρει και αποφάσεις ζωής.
Ο Asimov νομίζει πως έξω θα περνούσε καλύτερα από την Γλυφάδα που ζει σήμερα. Είναι βέβαιο πως κάνει λάθος. Γιατί αν δεν κάνει λάθος, μπορεί να δοκιμάσει κι αυτός την τύχη του...
Υπάρχουν πολύ πιο όμορφες χώρες από την Ελλάδα (μπορώ εύκολα να σκεφτώ την Ιταλία και την Γαλλία που έχω πάει και αρκετές φορές στη δεύτερη), αυτό δεν σημαίνει πως ο οποιοσδήποτε θα περάσει περίφημα εκεί.
Γιατί ωραίο και το Παρίσι, αλλά και εκεί μπορεί να κάνεις και 1 και 2 ώρες να φτάσεις στην δουλειά σου αν έχει μποτιλιάρισμα (έχει καταπληκτικό μέτρο και τρένα, αλλά μπορεί να μην βολεύουν ή μπορεί να κάνουν τόσο αν μένεις στην άλλη άκρη).
Κοινώς, ο καθένας ας επιλέξει αυτό που του αρέσει, αλλά να μην βγάζει συμπεράσματα χωρίς να βλέπει την συνολική εικόνα.
Δεν πρόκειται να ανακαλέσω κάτι από αυτά που έγραψα, ειδικά όταν και άλλοι είπαν το ίδιο πράγμα.
Όποιος γουστάρει το έξω, και πιστεύει πως θα ήταν καλύτερη η ζωή του εκεί, οφείλει να φύγει. Τόσο απλό. Οι υπόλοιποι θα μείνουν και θα φροντίσουν να περνάνε όσο καλύτερα μπορούν, χωρίς να λένε "αχ, αν ήμουν έξω, όλα θα ήταν ποπα".
Θα ξαναπώ επίσης, πως κάποιοι επιλέγουμε την Ελλάδα για μια σειρά λόγων, όχι γιατί δεν μπορούμε να πάμε έξω, αλλά γιατί μας αρέσει εδώ. Δεν είναι επειδή ζηλεύουμε, δεν είναι επειδή δεν μπορούμε να βρεθούμε κάπου αλλού.
Προσωπικά, επειδή παίζει πάντα η πιθανότητα να αναγκαστώ να ξενιτευτώ, κάνω ό,τι απαιτείται για να γίνει όσο το δυνατόν πιο εύκολο (μαθαίνω ξανά γαλλικά στα γεράματα για παράδειγμα...). Αλλά τόσο εγώ, όσο και η γυναίκα μου, συμφωνούμε σε αυτό: είμαστε χαρούμενοι που ζούμε στην Ελλάδα, έστω και στο Γαλάτσι (ελπίζουμε όχι για πολύ ακόμη), και αν κάνουμε και παιδιά, θα κοιτάξουμε να τους δώσουμε τα εφόδια να επιλέξουν αυτά τι θα κάνουν.
Δεν με ενδιαφέρει λοιπόν αν ο οποιοσδήποτε περνάει καλά ή όχι στο εξωτερικό, οφείλω να τον διαβεβαιώσω πως κι εγώ και η γυναίκα μου όσο έχουμε μια καλή δουλειά (αυτό προφανώς είναι αναγκαία συνθήκη και στο εξωτερικό), περνάμε περίφημα και καμία όρεξη δεν έχουμε να μπούμε σε περιπέτειες, έστω κι αν αυτό θα σήμαινε περισσότερα χρήματα: προτιμώ τα λιγότερα και να είμαι με τους ανθρώπους που θέλω, στην χώρα που νοιώθω οικεία.