- 26 Ιουν 2018, 12:28
#519372
diplomat έγραψε:@HΦ
Υπάρχει τρόπος να επιβιώσουμε χωρίς σταθερή έξοδο στις αγορές και αξιοπρεπείς αποδόσεις στα ομόλογά μας; Πώς θα χρηματοδοτήσουμε τις ανάγκες μας;
Yπάρχει τρόπος να επιτευχθεί το αποπάνω με φυσεκλίκια και μουσάρα, scratch that, με πουκαμισάκι και ένα νι στις διαπραγματεύσεις μας;
Δηλαδή ποιός είναι ο μαγικός αυτός δρόμος που δεν έχω πάρει χαμπάρι εδώ και τόσο καιρό ρε μάγκεθ;
Θα μας δανείσει ο σκρουτζ μακ ντακ από τα τρία κυβικά εκτάρια δολλάρια που έχει στοιβαγμένα στη λιμνούπολη;
Από το 2010 και μετά, είναι σαφές πως το μόνο που μπορούσαμε να κάνουμε είναι απλά να σκύβουμε και να μας τον ρίχνουν. Τόσο απλά. Και φάνηκε περίτρανα αυτό το 2015 που οι δανειστές δεν έκαναν ένα βήμα πίσω. Απαίτησαν να εφαρμοστεί το πρόγραμμα κατά γράμμα. Και το ίδιο έγινε και στην συνέχεια.
Αλλά και πιο πριν, μείωνε το ΦΠΑ ο Σαμαράς, και ΑΠΑΙΤΟΥΣΑΝ να τον αυξήσει παρόλο που τα αποτελέσματα ήταν θετικά.
Οπότε, όχι, δεν είχαμε περιθώρια. Μόνον ίσως αν τα ελληνικά κόμματα κατέβαιναν ενωμένα και έλεγαν πως ΚΑΝΕΝΑ δεν πρόκειται να εφαρμόσει αυτό το πρόγραμμα και πως πρέπει να έρθει κάτι καλύτερο. Αλλά όταν ο ένας υπόσχεται Ζάππεια και ο άλλος Προγράμματα Θεσσαλονίκης, καταλήγουμε στο 0 (μηδέν).
Τα υπόλοιπα, που ακόμη αναφέρονται (σαν αυτά του EDDIE_147 από πάνω, που δεν θέλει ΟΥΤΕ περικοπές, ΟΥΤΕ φόρους, χωρίς να εξηγεί τι είναι αυτά και χωρίς να εξηγεί ΓΙΑΤΙ δεν μπήκαν ποτέ σε κάποια από τις λίστες που ΑΠΑΙΤΟΥΣΑΝ οι δανειστές) ανήκουν πλέον στην ιστορία του φανταστικού, σαν τους ψεκασμούς ή τις μειώσεις φόρων (και ειδικά του ΕΝΦΙΑ...).
Τέλος, για να δώσω και μια μικρή ελπίδα (που προσωπικά δεν την πιστεύω, αλλά ποτέ δεν ξέρεις...):
http://www.euro2day.gr/ftcom/ftcom_gr/a ... llada.htmlΣε ότι αφορά τη βιωσιμότητα, είναι θέμα στο βαθμό που το χρέος πρέπει πράγματι να πληρωθεί ή να εξυπηρετηθεί. Ηδη οι περισσότερες από τις σημαντικές πληρωμές είχαν σταλθεί αρκετά μακριά στο μέλλον ώστε να μην είναι επείγουσα ανησυχία. Η περαιτέρω επιμήκυνση που συμφωνήθηκε θα πρέπει να καλμάρει όσους ανησυχούσαν ακόμα. Το ίδιο το ποσοστό χρέος προς ΑΕΠ είναι πλέον ένα μέγεθος που δεν σημαίνει στην πραγματικότητα τίποτα.
Στη διαμάχη, κυρίως μεταξύ του ΔΝΤ από τη μια πλευρά και των ευρωπαϊκών θεσμών από την άλλη –για το εάν 3,5% (ή 2,2%) είναι μη ρεαλιστικό ή υπερβολικά σκληρό χάνεται κάπου η ουσία. Η ζημιά από τη δημοσιονομική λιτότητα προκαλείται όταν ο προϋπολογισμός συρρικνώνεται (να το βάλουμε διαφορετικά, ο βαθμός της δημοσιονομικής σύσφιξης πρέπει να μετριέται με την αλλαγή του δημοσιονομικού ισοζυγίου). Αφού η Ελλάδα έχει ήδη πιάσει τον στόχο, το να παραμείνει σε αυτόν δεν θα συνεχίσει να συμπιέζει την οικονομία.
Αυτό που έχει μεγαλύτερη σημασία είναι η Ελλάδα να έχει περιθώρια ελιγμών ώστε να εκτελέσει αντικυκλική δημοσιονομική πολιτική στο μέλλον. Είναι ουσιώδες λοιπόν, ο μακροπρόθεσμος μέσος στόχος να ερμηνευτεί γενναιόδωρα ή σε κυκλικά προσαρμοσμένη βάση. Πρέπει να επιτρέπει σημαντικές ταλαντεύσεις ως αντίδραση σε οικονομικούς κύκλους που δεν θα εξαφανιστούν και πιθανότατα θα χτυπήσουν την Ελλάδα ισχυρότερα από άλλες χώρες, δεδομένων των επώδυνων αναμνήσεων νοικοκυριών, επιχειρήσεων και επενδυτών.
Και τέλος, το γεγονός ότι το δημόσιο χρέος έχει επεκταθεί τόσο πολύ σημαίνει ότι δεν πρέπει να είμαστε τόσο ανήσυχοι για την αποκατάσταση της πίστωσης των αγορών προς την κυβέρνηση. Αυτό που πραγματικά έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία είναι να αποκατασταθεί η πίστωση προς τον ιδιωτικό τομέα της χώρας. Αυτό θα επαναφέρει την καταπιεσμένη ανάπτυξη της χώρας ξανά στην πλήρη δυναμική της, και ας ελπίσουμε στην ισχυρή αύξηση αυτής της δυναμικής με τον καιρό.Το παραπάνω με λίγα λόγια σημαίνει να κινηθεί η οικονομία με κατανάλωση που θα φέρει μεγέθυνση. ΑΥΤΟ ακόμη ΔΕΝ ΝΟΜΙΖΩ πως το θέλουν. Είναι σαφές πως οι δανειστές αυτό το εργαλείο θέλουν να το ενεργοποιήσουν όσο το δυνατόν αργότερα.
), γάμα τα με μεγάλα γράμματα.
