- 28 Μάιος 2018, 16:46
#512288
Πως λένε; Μεγάλη μπουκιά φάε, μεγάλο λόγο μη λες.
Με την άφιξη του τιράντα είχα πει ότι τέλος η ταλαιπωρία για το Μάζντα. Μέχρι και τα ζαντολάστιχα που είχα για δεξιοτεχνίες πούλησα. Έλα μου όμως που δηλώνω πλέον και επίσημα πρεζάκι με ότι έχει να κάνει με αγώνες.
Εκεί που τρέχω για την οργάνωση της 1ης Δεξιοτεχνίας Φλώρινας, αρχίζω να δέχομαι πιέσεις από φίλους που θα έτρεχαν να τρέξω κι εγώ.
-Έλα ρε φιλικός αγώνας είναι.
-Δεν έχω λάστιχα.
-Ελα ρε θα περάσουμε καλά παρέα.
-Δεν έχω λάστιχα.
-Ελα ρε αφού θα έρθεις έτσι κι αλλιώς.
-Δεν έχω λάστιχα.
-Θα σου δώσω εγώ κάτι 15άρια που έχω.
-Δεν θέλω. Θα στα χαλάσω.
Και αφού έχω καταφέρει να αντισταθώ σθενάρα στην πίεση που δεχόμουν, αρχίζει να βαράει κόκκινα το στερητικό σύνδρομο και Πέμπτη πριν τον αγώνα ξηλώνω για άλλη μια φορά καθίσματα από το Μάζντα. Είχα στην αποθήκη και ένα ανακλινόμενο μπάκετ, προίκα από τον τιράντα οπότε με την βοήθεια ενός φίλου το ταιριάξαμε κι αυτό για να ενισχύσουμε το racing feeling. Σε μια κρίση εργατικότητας, έβαλα και τα πίσω αμορτισέρ και ελατήρια από τον τιράντα στο Μάζντα με αποτέλεσμα να σκληρύνει αρκετά πίσω και να γίνει ακόμα πιο tail happy. Για λάστιχα αποφάσισα να τρέξω με 14άρια μπρος πίσω μιας και είχα μια τετράδα που τα χρησιμοποιούσα πέρσι. Βέβαια και τα 4 ήταν για τον πίσω άξονα οπότε έμοιαζαν σαν να τα πέρασες από τον τρίφτη αλλά δεν ήθελα να υποχρεωθώ και να δανειστώ από κάποιον άλλο.
Σάββατο η μέρα πέρασε γρήγορα με την οργάνωση και η καλή παρέα βοήθησε στο να υπάρχει θετικό κλίμα. Το πείραγμα πήγαινει σύννεφο και αν εξαιρέσεις ότι είχα καεί ολόκληρος από τον ήλιο όλα πήγαιναν καλά. Σε μια κρίση προνοητικότητας είχα ζητήσει από καλό φίλο που τρέχει με Μάντα να φέρει δυο ημισλίκ που είχε ζανταρισμένα, έτσι για να τα έχω καβάντζα αν κάτι πάει στραβά.Βέβαια του ζήτησα να μη φέρει καλά λάστιχα, γιατί δεν μου έκανε καρδιά να του τα χαλάσω.
Κυριακή πρωί, βλέπω τα ημισλίκ που έφερε ο φίλος και καταλαβαίνω ότι έχουν γράψει άπειρα χιλιόμετρα με το πλάι. Μάλιστα το ένα από τα δυο είναι σχεδόν σλικ. Μετά από σύντομη τεχνική σύσκεψη με τον Σπίθα αποφασίζω να τα βάλω πάνω με τη λογική ότι ακόμα κι έτσι είναι καλύτερα από τα 20 χρόνα good year που ήταν η επόμενη επιλογή. Βέβαια επειδή οι ζάντες ήταν για Όπελ Μάντα, το Μάζντα έμοιαζε με αυτά τα αμερικάνικα αυτοκίνητα που τα κάνουν να χοροπηδάνε πάνω κάτω αλλά δεν με πείραξε και πολύ το στυλ.
Πρώτο σκέλος κάνω έναν συμπαθητικό χρόνο χωρίς απρόοπτα, τραβάω χειρόφρενο για να σταματήσω στον τερματισμό (μόνο με φρένο μπαίνει το ABS και μου το χαλάει) αλλά τα πίσω λάστιχα έχουν ζεσταθεί και σταματάω λίγο νωρίτερα απ' όσο πρέπει. Δεύτερο σκέλος κάνω έναν συμπαθητικό χρόνο και βρίσκομαι τρίτος μιας και μια πολύ δυνατή συμμετοχή έχει εγκαταλείψει ήδη από το πρώτο σκέλος με μηχανική βλάβη. Ξέρω ότι τους δυο πρώτους δεν τους πιάνω οπότε χαλαρώνω και κατεβάζω μια 12άδα νερά για να συνέλθω από τη θερμοπληξία.
Μπαίνω για τρίτο σκέλος και νιώθω ότι είναι οριακά καλύτερο από το δεύτερο. Φτάνω σε ένα σημείο που έχει ενα πάρκινγκ οριοθετημένο με κώνους και πρέπει να ρίξεις μια κορίνα πριν βγεις με όπισθεν. Την ώρα που πατάω συμπλέκτη για να χτυπήσω με τη φόρα την κορίνα και να βάλω όπισθεν, κάνει μια φραααααααααστ το κάθισμα και φεύγει τέρμα πίσω με αποτέλεσμα να μην φτάνω να πατήσω συμπλέκτη.
Με πιάνει ένα νευρικό γέλιο και βλέπω τον κριτή να μου κάνει νόημα ότι δεν την έριξα την κορίνα την ώρα που ξάπλωνα στο κάθισμα για να φτάσω τον συμπλέκτη. Μέχρι να ξαναβάλω πρώτη, να χτυπήσω κορίνα, να βάλω πάλι όπισθεν πέρασε τόσος χρόνος που νόμιζα ότι θα με βγάλουν έξω για να τρέξει και κανείς άλλος.
Τελικός απολογισμός μια τρίτη θέση στην κατηγορία λοιπόν και μπόλικη κρέμα για το κάψιμο από τον ήλιο. Τώρα πρέπει να φτιάξω μια καλή βάση για το μπάκετ γιατί ναι μεν είπαμε τέλος οι αγώνες για φέτος αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Φίλοι είναι αυτοί και μπορεί να με πιέσουν.
Ασε που νομίζω τα ημισλίκ του φίλου μου βγάζουν άνετα άλλη μια δεξιοτεχνία.
