junior gt έγραψε:Εμένα με προβληματίζει το εξής γι'αυτό και έθεσα το θέμα:
Δεν είναι δυνατόν οι μέθοδοι διδασκαλίας (γενικά όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και ειδικά στην Ελλάδα) στην ουσία να είναι οι ίδιοι εδώ και πενήντα ή και παραπάνω χρόνια τη στιγμή μάλιστα που έχουν αλλάξει πάρα πολλά τόσο στο βιωτικό επίπεδο, όσο και στον τρόπο σκέψης, στις ιδέες, στις παιδαγωγικές θεωρίες κλπ.
Δεν είναι δυνατόν ξερω γω η ψυχιατρική να έχει κάνει τόσα βήματα, να έχει ξεκινήσει τόσο μεγάλη κουβέντα για τους εγκλεισμούς κλπ και πολύ καλά κάνουν, στο σοφρωνιστικό σύστημα το ίδιο (με άδειες κρατουμένων, με περιορισμούς κατ'οίκον κλπ) κι εδώ πολύ καλά κάνουν και το εκπαιδευτικό σύστημα να παραμένει το ίδιο.
Δεν μπορεί τα παιδιά όταν γυρνάνε σπίτι τους να πετάνε τις τσάντες τους σα να ξεφορτώνονται ένα βάρος, να πανηγυρίζουν λες και πήρανε το.... πρωτάθλημα όταν την επόμενη δεν έχουν σχολείο, ή όταν είναι άρρωστος ο δάσκαλος. Κάτι μαλ@κία γίνεται....
Θα μου πεις κι εμείς τα ίδια κάναμε και μάλιστα καίγαμε τα βιβλία στο τέλος της χρονιας (τώρα που το σκέφτομαι είναι ανατριχιαστικό). Ναι αλλά ο κόσμος εξελίσεται. Πρέπει να αλλάξουν κάποια πράγματα προς το καλύτερο. Αντί να κοιτάμε να πάρουμε το καλύτερο playstation ή το καλύτερο ποδήλατο στα παιδιά μας για να τα ευχαριστήσουμε πιστεύω ότι άλλα πράγματα τους κάνουν πραγματικά ευτυχισμένα και αυτά πρέπει να φροντίσουμε να αποκτήσουν. Αντι να τα βάλουμε στο τριπάκι να αποκτήσει εφόδια -εφόδια-εφόδια για να βρει ευκολότερα και καλύτερη δουλειά μεθ'αύριο θα πρέπει να προσπαθήσουμε να δούμε τι θα τα κάνει πιο ευτυχισμένα μεθαύριο . Κι αυτό δεν μπορεί να το κάνει μόνος του ο γονέας ακόμα και αν το επιθυμεί.
Συμφωνώ μέχρι κεραίας!
diplomat έγραψε:Τα αγαθά copies κτώνται.
Aπό τη στιγμή που το διάβασμα είναι κουραστικό, όσο και εναλλακτικές και κιουλ μορφές διδασκαλίας να βρούμε, θα βαριόμαστε το διάβασμα.
Στον ίδιο άξονα κινούνται πολλές πτυχές της ζωής, όπου κάνουμε βαρετά πράγματα με τον καλύτερο για μας τρόπο, αλλά και πάλι βαριόμαστε.
Διορθώσεις εκεί επιβάλλεται να γίνουν, αλλά το να μαθαίνεις άκοπα δυσκολάκι. Το βλέπω ως αυταπάτη.
Διαφωνώ καθέτως!
Και είναι κάτι που το έχω δει στο παιδί μου. Η μεγάλη (που τώρα είναι τετάρτη δημοτικού) πήγε σε έναν πολύ καλό (ιδιωτικό) παιδικό σταθμό και σε ένα (δημόσιο) νηπιαγωγείο που ήταν εξαιρετικό (είχε καταπληκτικές νηπιαγωγούς)! Την έβλεπα πως χαιρόταν κάθε μέρα να πηγαίνει σχολείο. Μάθαινε πράγματα (για τα δεδομένα της ηλικίας της πάντα προφανώς, αλλά αν ένα ολοκλήρωμα είναι δύσκολο σε ένα 15χρονο, δεν είναι εξίσου δύσκολο για ένα 4χρονο να μάθε να γράφει τα γράμματα της αλφαβήτου και να κάνει βασικές προσθαφαιρέσεις;;;) και ΠΕΡΝΟΥΣΕ ΩΡΑΙΑ. Και στο τέλος της χρονιάς στο νηπιαγωγείο, τα 5χρονα παιδάκια ανέβασαν παράσταση που κράτησε πάνω από μία ώρα!
Όταν ξεκίνησε το δημοτικό ήταν πάλι μέσα στη χαρά που θα πήγαινε σχολείο. Σε λιγότερο από ένα μήνα το σιχάθηκε...
Αντίστοιχο παράδειγμα έχω και με τον εαυτό μου, που στο πανεπιστήμιο, ένας από τους καθηγητές που μας δίδαξε πράγματα τα οποία ακόμα θυμάμαι και εφαρμόζω καθημερινά, ήταν ο Πιπερόπουλος. Ναι, αυτός που έβγαινε μαϊντανός στις τηλεοράσεις! Ερχόταν, έκανε ένα εξαιρετικό μάθημα (ερχόταν και από άλλες σχολές για να τον παρακολουθήσουν) και δεν καταλαβαίναμε πως περνούσε η ώρα...
Και 20 (20;;;
πότε πέρασαν γαμώτο 20 χρόνια;;;
) χρόνια αργότερα ακόμα θυμάμαι τι έλεγε ο Dr. George όπως τον λέγαμε...
Από το βιβλίο του (που διάβασα για τις εξετάσεις) δεν θυμάμαι τίποτα, από τα μαθήματα θυμάμαι πολλά!
Όχι λοιπόν, δεν είναι απαραίτητο να βαριέσαι για να μάθεις, δεν είναι απαραίτητο να είναι ζόρικη η μάθηση.
Μάθαμε έτσι, γιατί απλά "έτσι ήταν πάντα" (ή τουλάχιστον αυτό νομίζουμε). Αλλά αυτό είναι μεγάλο ψέμα.
Peugeot 206 1.6 110ps
Citroen C4 Picasso 1,8
MWB 320i Ε90
Now:
Audi A3 1,6 FSI =>


αλλά μάλλον είναι στο dna μας
