- 24 Ιαν 2018, 11:22
#477499
Ξεκινάω από το υπογραμμισμένο.
Αγαπητέ πατέρα διδύμων, ως πατέρας διδύμων, έχω να σου πω ότι θα υπάρξουν πολλές φορές που θα "σπάσουν τα νεύρα σου" όπως αναφέρεις οπότε πριν αρχίσεις τις ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ, πρώτα πάρε μια βαθειά ανάσα και κάτσε να το εξηγήσεις στο παιδί.
Εντελώς φιλικά, ως πατέρας διδύμων, προς πατέρα διδύμων.
Υπήρξαν/υπάρχουν πολλές φορές που (θα) κάνουν αταξίες, που (θα) κάνουν κάποια σκανταλιά. Παιδιά είναι, όχι στρατιωτάκια. Αυτό που κάνω είναι κάθε φορά όταν κάνουν κάποιο λάθος, ή πριν δω ότι πάνε να κάνουν κάτι λάθος τα φωνάζω (όχι τους φωνάζω), τους μιλάω και τους εξηγώ ότι αυτό που κάνουν είναι λάθος με μια ιστορία. Ειδικά αυτό με την ιστορία δουλεύει πάρα πολύ και το βλέπεις γιατί κάνουν ερωτήσεις και το καταλαβαίνουν. Μετά αν πάνε να το ξανακάνουν, κάνω υπενθύμιση την ιστορία.
Δε θέλω να γίνω ο μπαμπούλας, ούτε ο μπαμπάς που φοβούνται τα παιδιά μου. Θέλω να έρχονται σε μένα για με ακούσουν και να μαθαίνουν.
Μιλήστε στα παιδιά σας. Καταλαβαίνουν πολλά περισσότερα απ'ότι εσείς νομίζετε.
Επικίνδυνα πράγματα πάντως (καλώδια, ηλεκτρικές συσκευές, απορρυπαντικά κλπ) είναι/ήταν κλειδωμένα. Μακριά από παιδιά.
Όσον αφορά το παιχνίδι στο εστιατόριο. Δεν μπορείς πάντα να βρεις εστιατόριο με αυλή (προφανώς και προτιμάται) για διάφορους λόγους (εποχή του χρόνου, επιλογή φαγητού, επιλογή παρέας, τοποθεσίας κλπ) ούτε με παιδότοπο (
).
Ευτυχώς τα κορίτσια παίρνουν τις κούκλες τους από το σπίτι και κάθονται στο τραπέζι και παίζουν ήσυχα μαζί, μεταξύ τους ή ζωγραφίζουν με τους μαρκαδόρους που έχουμε πάρει από το σπίτι (εννοείται όχι ipad και άλλες τέτοιες παπαριές που τα βλέπω στο τραπέζι και εκνευρίζομαι) και η συμφωνία πριν φύγουμε είναι ότι θα παίξουν μόλις φάμε (και κάθε φορά τους υπενθυμίζουμε ότι δώσανε μια υπόσχεση). Μπορεί να σηκωθούν να χορέψουν και να τραγουδήσουν. Ε συγνώμη, εκεί δε θα τους πω να σταματήσουν. Δε νομίζω να ενοχλεί κάποιον. Δεν είναι στρατιωτάκια.
Αν βγούμε μαζί με άλλη παρέα (αγόρια πχ) τις παίρνουν και αρχίζουν τα παιχνίδια στη ταβέρνα. Όταν λέω ότι "παιδιά είναι θα παίξουν" λοιπόν, αναφέρομαι σε αυτό ακριβώς. Θα σηκωθούν, θα παρασυρθούν, θα αρχίσουν το παιχνίδι και ό,τι κι αν κάνεις εσύ να τα φέρεις στο τραπέζι να τα περιορίσεις στον χώρο τους θα θέλουν να τρέξουν και να γελάσουν. Συνήθως πηγαίνουμε σε μέρη που έχει χώρο, αλλά δε μπορείς πάντα (ειδικά στην Αθήνα) να το βρεις.
kyr80 έγραψε:Ε, όχι ρε μάγκες. Το σεσουάρ ΔΕΝ είναι παιχνίδι. Μόνο εμένα μου φάνηκε στραβό σαν εικόνα;
Και ναι, ΑΠΑΓΟΡΕΎΕΤΑΙ να ρίχνουμε κάτω από το τραπέζι, ότι υπάρχει πάνω σε αυτό. Και πολλά ακόμα αντίστοιχα "απαγορεύεται". Και δεν θα τα ξεκινήσω, όταν θα είναι αργά. Από νωρίς βάζεις τα όρια. Για να μην ταλαιπωρειται αυτό με κλάματα. Και να μη σπάνε τα νεύρα μου.
Μάλλον έχω, όπως είναι λογικό, τεράστια επιρροή από δυτικοευρωπαιους. Και συμφωνώ 100% με ότι έγραψαν οι αμέσως από πάνω μου.
Λες και τα Γερμανακια δεν είναι παιδιά. Μόνο τα δικά μας. Τα Βαλκάνια....
.
Ξεκινάω από το υπογραμμισμένο.
Αγαπητέ πατέρα διδύμων, ως πατέρας διδύμων, έχω να σου πω ότι θα υπάρξουν πολλές φορές που θα "σπάσουν τα νεύρα σου" όπως αναφέρεις οπότε πριν αρχίσεις τις ΑΠΑΓΟΡΕΥΣΕΙΣ, πρώτα πάρε μια βαθειά ανάσα και κάτσε να το εξηγήσεις στο παιδί.
Εντελώς φιλικά, ως πατέρας διδύμων, προς πατέρα διδύμων.
Υπήρξαν/υπάρχουν πολλές φορές που (θα) κάνουν αταξίες, που (θα) κάνουν κάποια σκανταλιά. Παιδιά είναι, όχι στρατιωτάκια. Αυτό που κάνω είναι κάθε φορά όταν κάνουν κάποιο λάθος, ή πριν δω ότι πάνε να κάνουν κάτι λάθος τα φωνάζω (όχι τους φωνάζω), τους μιλάω και τους εξηγώ ότι αυτό που κάνουν είναι λάθος με μια ιστορία. Ειδικά αυτό με την ιστορία δουλεύει πάρα πολύ και το βλέπεις γιατί κάνουν ερωτήσεις και το καταλαβαίνουν. Μετά αν πάνε να το ξανακάνουν, κάνω υπενθύμιση την ιστορία.
Δε θέλω να γίνω ο μπαμπούλας, ούτε ο μπαμπάς που φοβούνται τα παιδιά μου. Θέλω να έρχονται σε μένα για με ακούσουν και να μαθαίνουν.
Μιλήστε στα παιδιά σας. Καταλαβαίνουν πολλά περισσότερα απ'ότι εσείς νομίζετε.
Επικίνδυνα πράγματα πάντως (καλώδια, ηλεκτρικές συσκευές, απορρυπαντικά κλπ) είναι/ήταν κλειδωμένα. Μακριά από παιδιά.
Όσον αφορά το παιχνίδι στο εστιατόριο. Δεν μπορείς πάντα να βρεις εστιατόριο με αυλή (προφανώς και προτιμάται) για διάφορους λόγους (εποχή του χρόνου, επιλογή φαγητού, επιλογή παρέας, τοποθεσίας κλπ) ούτε με παιδότοπο (
). Ευτυχώς τα κορίτσια παίρνουν τις κούκλες τους από το σπίτι και κάθονται στο τραπέζι και παίζουν ήσυχα μαζί, μεταξύ τους ή ζωγραφίζουν με τους μαρκαδόρους που έχουμε πάρει από το σπίτι (εννοείται όχι ipad και άλλες τέτοιες παπαριές που τα βλέπω στο τραπέζι και εκνευρίζομαι) και η συμφωνία πριν φύγουμε είναι ότι θα παίξουν μόλις φάμε (και κάθε φορά τους υπενθυμίζουμε ότι δώσανε μια υπόσχεση). Μπορεί να σηκωθούν να χορέψουν και να τραγουδήσουν. Ε συγνώμη, εκεί δε θα τους πω να σταματήσουν. Δε νομίζω να ενοχλεί κάποιον. Δεν είναι στρατιωτάκια.
Αν βγούμε μαζί με άλλη παρέα (αγόρια πχ) τις παίρνουν και αρχίζουν τα παιχνίδια στη ταβέρνα. Όταν λέω ότι "παιδιά είναι θα παίξουν" λοιπόν, αναφέρομαι σε αυτό ακριβώς. Θα σηκωθούν, θα παρασυρθούν, θα αρχίσουν το παιχνίδι και ό,τι κι αν κάνεις εσύ να τα φέρεις στο τραπέζι να τα περιορίσεις στον χώρο τους θα θέλουν να τρέξουν και να γελάσουν. Συνήθως πηγαίνουμε σε μέρη που έχει χώρο, αλλά δε μπορείς πάντα (ειδικά στην Αθήνα) να το βρεις.
Οταν αρχισει η κοινωνικοποιηση του θα τρεχεις για τα ασυμμαζευτα. 
