Σε παρεμφερές ολίσθημα παρέσυρε και τον υπουργό Δημοσίας Τάξεως η δική του μεγάλη αγάπη για τα «παιδιά». Επισκέφθηκε το αρχηγείο της Αστυνομίας στη Χαλκίδα ή κάπου εκεί και, μόλις διαπίστωσε ότι είχαν συγκεντρωθεί οι υπηρετούντες αξιωματικοί και όχι οι απλοί αστυνομικοί, τους κατσάδιασε μπροστά στις κάμερες, διότι τους είχε τονίσει, είπε, ότι ήθελε να μιλήσει «στα παιδιά». Περιέργως, μόνον το «Ποτάμι» και συγκεκριμένα ο εκπρόσωπός του για θέματα Δημοσίας Τάξεως, Παύλος Ελευθεριάδης, κατήγγειλε την προσβλητική συμπεριφορά του υπουργού, με την οποία ουσιαστικά ανατρέπει την αντίληψη της ιεραρχίας, χωρίς την οποία παύει να υφίσταται Αστυνομία. Με ποιο κύρος θα διοικήσουν τα «παιδιά» οι αξιωματικοί που τους εξευτέλισε τηλεοπτικά ο υπουργός; Από την οπτική γωνία του ψηφοθήρα υπουργού, βέβαια, «τα παιδιά» μετράνε περισσότερες ψήφους από τους αξιωματικούς, οπότε δεν τίθεται θέμα: η επανεκλογή υπερτερεί της καλής λειτουργίας του τομέα ο οποίος του έχει ανατεθεί. «Οι πολιτικοί ξέρουν τι να κάνουν, δεν ξέρουν όμως πώς θα επανεκλεγούν αν το κάνουν», έχει πει πολύ εύστοχα ο Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ, αναφερόμενος προφανώς στους Ευρωπαίους πολιτικούς του Βορρά, γιατί οι δικοί μας τέτοια διλήμματα δεν έχουν...
Θα πείτε, ίσως: και τι έγινε; Σε τελευταία ανάλυση, δεν θα έχετε άδικο. Εδώ καταπίνουμε την κάμηλο, θα καθόμαστε τώρα να διυλίζουμε τον κώνωπα; Ωστόσο, τέτοια περιστατικά, που δείχνουν αυξημένη την ευαισθησία για τα πάσης φύσεως «παιδιά» εκ μέρους ανησυχούντων για την εκλογή τους υπουργών, δείχνουν ότι, ενόσω συνεχίζεται η διαπραγμάτευση με τους δανειστές, στους άλλους τομείς η κυβέρνηση βυθίζεται στην παραλυσία που γεννά η επικράτηση του φόβου των εκλογών.
