- 16 Οκτ 2017, 19:27
#444031
Την Παρασκευή το βραδάκι είχα ένα τηλεφώνημα για την 147. By the way το πρωί την είχα αφήσει στο πλυντήριο να μου την πλύνουν και όταν μου την έφεραν, την χάζεψα λίγο, όπως κάνω πάντα.
Φαίνεται προσεγμένο. Είναι ε; Είσαι τέτοιος τύπος ε; μου είπε στο τηλέφωνο. Ε κάπως έτσι, είπα εγώ.
Ένα ευγενικό παλικάρι λοιπόν, ήθελε να δει σήμερα το αμάξι, γιατί θα ερχόταν Αθήνα (ήταν από επαρχία).
Η τιμή μου ήταν στο 5χίλιαρο.
Μετά το τηλεφώνημα, με έπιασε ένα σφίξιμο στην καρδιά. Είχα πει σε έναν "ξένο", "ΝΑΙ" στο να έρθει να δει το αμάξι μου και αν είναι να το πάρει.
Όλο το ΣΚ σκεφτόμουν δικαιολογίες για να το απορρίψω να συμβεί.
Το σθένος το βρήκα σήμερα το πρωί, οπότε και περίμενα το τηλέφωνό του.
Πριν συμβεί όμως αυτό, μπήκα στο car και έσβησα την αγγελία.
Μετά από κάποιες ώρες όντως με πήρε και του εξήγησα για το παθολογικό δέσιμο που έχω μ'αυτά τα 4.22 μέτρα κατακόκκινης λαμαρίνας.
Και με κατάλαβε...
Προσφέρθηκα να μιλήσουμε άλλη στιγμή για να του δώσω συμβουλές για αυτό το αμάξι, που όπως κατάλαβα πρέπει να του άρεσε.
Εκ τότε ένιωσα μια ανακούφιση.
Όταν πιο πάνω έγραψε ο blinkys ένα μήνυμα, ήθελα να κάνω thumps up, γιατί εν μέρει είναι σαν να εισήλθε στην ψυχοσύνθεσή μου.
Έχοντας δει μερικά αυτοκίνητα αυτόν τον καιρό, αλλά μη έχοντας οδηγήσει κανένα, ουσιαστικά κανένα δεν με έκανε να νιώσω αυτό που νιώθω για την Ιταλίδα μου. Το ένα μου ξίνιζε, το άλλο μου βρωμούσε. Δεν είμαι έτοιμος ακόμη ψυχολογικά να χωρίσω μαζί της, αν δεν βρεθεί κάτι "δυνατό" συναισθηματικά. Είναι αδιανόητη η σχέση πάθους που έχω αναπτύξει μαζί της και κυρίως ανεξήγητη. Πραγματικά πιστεύω ότι αν μου φέρουν διαστημόπλοιο, θα βρω σημεία προς σύγκριση με την 147. Τρελό...
Alfa Romeo σ'αγαπώ.
ΥΓ1: Το τόπικ ας παραμείνει ανοιχτό προς συζήτηση ή κάποια μελλοντική κίνηση.
ΥΓ2: Ευχαριστώ όλους όσους συμμετείχαν λίγο ή πολύ.
