dimviii έγραψε:Τα ψαρια δεν τα ετρωγα.Εκανα πως ετρωγα,μπουκωνομουν,και πηγαινα και τα εφτυνα στο φωταγωγο κανωντας πως παιζω.
ξαναπηγαινα στο τραπεζι,ξαναμπουκωνομουν με ψαρι,και ξανα φτυσιμο στο φωταγωγο.Μεχρι που με επιασε.
Μιλαμε για πολύ ξυλο.
Τι μου θύμησες... κι εγώ τα μισώ τα ψάρια μέχρι και σήμερα. Με μπούκωνε που λες η μάνα μου να φάω ψαρόσουπα γιατί "κάνει καλό".
Μέχρι που έκανα εμετό μέσα στο πιάτο και από τότε δεν με πίεσε για κανένα φαγητό ξανά.
Έχω αναπτύξει μια δική μου θεωρεία που λέει ότι αν ο οργανισμός απορρίπτει κάτι, υπάρχει κάποιος λόγος. Δεν είναι θέμα εκμάθησης δηλαδή, αλλά εσωτερικής απόρριψης. Δεν μαθαίνεται η αγάπη προς κάποιες γεύσεις, ή το έχεις ή δεν το έχεις. xenos έγραψε:Αντι να αγχωνεσαι ή να αλλαζεις αμαξια, βαζεις μια τετοια και σωνεσαι για μερικα χρονια. Τοσο περιεργο ειναι;
Και μενα δεν μου αρεσει αλλα με βολευει.
Υπό αυτήν την άποψη έχεις απόλυτο δίκαιο. Όχι σαν τον Μάρκο που πήρε πολυμορφικό στο 1ο του παιδί....


