- 14 Μάιος 2017, 22:24 #395265

Μια χαρα θα είναι. 10 χρονων δεν ειναι πιτσιρικακι κοτζαμαν αντρας ειναι.

< >

Προφανως κ θα ειναι μια χαρα κ θα περασει κ σουπερ...
Ο φοβος του μπαμπα/μαμας ομως παραμενει...

[edmond]

- 14 Μάιος 2017, 23:12 #395283 Ο φόβος και η έγνοια θα παραμένουν for a lifetime. Σε διαφορετικές εκφάνσεις βέβαια.

- 15 Μάιος 2017, 03:22 #395335 Ο Ελλ γονέας ποτέ δεν θα ησυχάσει.

30 χρονών, Ίλαρχος και γυρνούσα από ΤΑΜΣ και η μάνα να τηλεφωνεί στην τότε συμβία για να δει αν γύρισα ζωντανός. Δεν υπάρχουν λέμε οι Ελλ γονείς!

- 15 Μάιος 2017, 09:41 #395358

Ο Ελλ γονέας ποτέ δεν θα ησυχάσει.

30 χρονών, Ίλαρχος και γυρνούσα από ΤΑΜΣ και η μάνα να τηλεφωνεί στην τότε συμβία για να δει αν γύρισα ζωντανός. Δεν υπάρχουν λέμε οι Ελλ γονείς!

Αντε ρε απο κει,φημες ειναι αυτα.......Εμας σαρανταρισε και εχουμε σταματησει τα τηλεφωνηματα,μονο μια φορα την ημερα πια και κανουμε υπομονη....

Απ'ο,τι ακούς,μη πιστεύεις τίποτε κι απ'ο,τι βλέπεις,τα μισά.

- 16 Μάιος 2017, 09:50 #395659 Δε ξέρω τι λέτε αλλά είμαστε day #2 και έχουμε ζοριστει. Βασικά η βλακεία είναι που δεν Αφήνουν κίνητα, να έχεις μια επαφή, λίγο chat το βράδυ.... Δε γίνεται να χάνεις επαφή με το παιδί σου 4 ημέρες

- 16 Μάιος 2017, 09:53 #395660 Τηλέφωνα άλλα δεν εχουν;

Εγώ πάντως σε ανάλογη ηλικία είχα πάει 2 εβδομάδες και τηλέφωνα έπαιζαν μια στις κάποιες μέρες. [Κινητά δεν υπήρχαν ακόμα προφανώς]

- 16 Μάιος 2017, 10:12 #395670

Ο Ελλ γονέας ποτέ δεν θα ησυχάσει.

30 χρονών, Ίλαρχος και γυρνούσα από ΤΑΜΣ και η μάνα να τηλεφωνεί στην τότε συμβία για να δει αν γύρισα ζωντανός. Δεν υπάρχουν λέμε οι Ελλ γονείς!

Θυμάμαι τον παππού μου (κοντά στα 90 του και τα είχε όχι 400, αλλά 800 και βάλε... ) σε συζήτηση με την αδερφή του για τα παιδιά του (τον πατέρα μου, τη θεία μου και τον θείο μου, που ήταν μεταξύ 45 και 50 και οι τρεις) και να λέει "και τι θα γίνουν τα παιδιά όταν φύγουμε εμείς;;"

Πάντως, η δικιά μας η μεγάλη είναι πλέον σχεδόν 9 ετών και τελευταία συνειδητοποιώ πως πλέον δεν είναι μικρό παιδί και γίνεται όλο και περισσότερο κοπελίτσα και πως η εφηβεία είναι πολύ κοντά... Χαίρομαι προφανώς που τη βλέπω να μεγαλώνει και να γίνεται όλο και πιο ανεξάρτητη, από την άλλη λίγο μελαγχολώ που το κοριτσάκι μου σε λίγο δεν θα είναι κοριτσάκι...

Ευτυχώς, έχουμε τον μικρούλη μας (4,5 ετών) για να μην μας έρθει πολύ απότομο...

Απλά τώρα καταλαβαίνω και τους γονείς μου που ώρες ώρες δεν μπορούν να καταλάβουν πως έχω φτάσει σχεδόν 40...

Then:
Peugeot 206 1.6 110ps
Citroen C4 Picasso 1,8
MWB 320i Ε90

Now:
Audi A3 1,6 FSI =>

- 16 Μάιος 2017, 10:36 #395695 Δεν ξέρω πως θα αντιδράσω ως γονέας, αλλά στα 6 μου (μόλις τελείωσε η Α δημοτικού) πήγα πρώτη φορά κατασκήνωση (φυσικά στη Χαλκιδική ) για 21 ημέρες. Τότε υπήρχε φυσικά μόνο σταθερό τηλέφωνο και ήταν αδύνατο να «πιάσει» γραμμή κάποιος στην κατασκήνωση (και που να πιάσει με 400 παιδάκια και μία γραμμή), αλλά απαγορευόταν από τον κανονισμό. Μόνο εάν γινόταν κάτι (ιατρικό κατά βάση) επικοινωνούσαν οι υπεύθυνοι της κατασκήνωσης με τους γονείς.
Μια χαρά ήταν χωρίς γονείς και την αγωνία «αχ γιατί δεν με πήρε η μαμά τηλέφωνο». Καλύτερα προσαρμοστήκαμε (ήμασταν 5 συνομήλικοι που γνωριστήκαμε εκεί και κάναμε παρέα μέχρι τα 18 μας κάθε καλοκαίρι) και πιο καλά περάσαμε.
Ακόμα μου λέει η μάνα μου στο πρώτο επισκεπτήριο (την 10η μέρα) κάθισα μαζί τους 20 λεπτά (απλυτα-καθαρά ρούχα, λίγα μπισκότα και χαρτζηλίκι) και τους άφησα για να παω να παίξω

"Είμαι εναντίον κάθε είδους φασισμού, ειδικά του πιο πονηρού, απατηλού και επικίνδυνου, του αριστερόστροφου" (M. Θεοδωράκης)

- 16 Μάιος 2017, 10:54 #395707 Πηγα κατασκηνωση στα 9 μου. Κινητα δεν υπηρχαν και φυσικα απαγορευοταν η κληση σε γονεις χωρις ιδιαιτερο λογο δλδ ιατρικο ή κατι αλλο σοβαρο. Στο επισκεπτηριο ολα κι ωραια χαλαστηκα λιγο οταν εφυγαν αλλα η ζωη συνεχιζεται. Απο τοτε καθε καλοκαιρι ιδια περιοδος παντα εκει μεχρι τα 17. Υπάρξουν καποια παιδια που θα κλαψουν παντα. Εχω δει 6χρονα και 7χρονα να κλαινε αλλα συνηθως μετα απο λιγες μερες ολα καλα. Δεν ξερω αν επιτρεπονται τα κινητα αλλα καλο ειναι να αφηνουμε τα παιδια και λιγο μονα τους να ειναι ανεξαρτητα. Το προβλημα ειναι των γονιων συνηθως και το μεταδιδουν στα παιδια. Αν ο μικρος περνα καλα ολα καλα ρε kilo.
Υ.Γ. elvet μηπως ηταν και Αγιος Νικολαος;


< >

"I find the cars uncompromisingly, almost painfully, beautiful" Ayrton Senna

[PaNick67]

- 16 Μάιος 2017, 11:12 #395721 Εμενα ο δικος μου με εχει φαει να τον στειλω κατασκηνωση αλλα κωλωνω
Ειναι απειθαρχος και δεν συμμαζευει τα πραγματα του, ασε που του λεμε 10 φορες το βραδυ να πλυνει δοντια. Εκει σιγα μην το κανει.
Απο την αλλη ισως η κατασκηνωση του κανει καλο ακριβως σε αυτα τα θεματα

https://www.inexarchia.gr/city-guide/sp ... s-trikoupi
Fiat Panda 7,6l/100km

- 16 Μάιος 2017, 11:27 #395732 Οι περισσότερες κατασκηνωσεις απαγορευουν τα κινητά αλλά για οποιοδήποτε λόγο επιτρέπουν την επικοινωνία από σταθερό με αναπ και κλήση από τον γονεα. Σε σοβαρά θέματα βέβαια υπάρχει άμεση και αμφίδρομη επικοινωνία ολο το 24ωρο των υπευθυνων με τους γονείς.

Στα 80ies πήγα δύο καλοκαίρια σαν ναυτοπροσκοπος. Καπου στα 10, 11 μου στην επαρχία και με κάπως στρατιωτική νοοτροπία ο προσκοπισμος. Κλάματα και συγκινήσεις δεν είχα ευτυχώς!
Έμαθα να μην φοβάμαι το σκοτάδι, έμαθα να λειτουργώ βάσει προγραμματος στην καθημερινότητα, έμαθα το "μακριά από το σπίτι". Δεν άντεχα όμως την συγκατοικιση (το δράμα μου και πολύ αργότερα στον στρατό) και το μοίρασμα οτιδήποτε (χώρο, δραστηριότητες, φαγητό κλπ) με άλλα παιδιά.

Τελευταία επεξεργασία από cosneo και 16 Μάιος 2017, 12:10, έχει επεξεργασθεί 2 φορά/ες συνολικά

- 16 Μάιος 2017, 11:47 #395742 Κι εγώ κωλώνω για τον μεγάλο (θα κλείσει τα 7 το καλοκαίρι). Έχει το νου του στη σκανδαλιά και είμαι σίγουρος ότι θα με πάρουν τηλέφωνο να πάω να τον μαζέψω (γιατί δεν υπάρχει περίπτωση να τον κάνουν καλά). Επίσης, κάθε βράδυ σηκώνεται κι έρχεται στο κρεβάτι μας. Εκεί πού θα πηγαίνει ; Και σ' αυτήν την περίπτωση βλέπω να με παίρνουν τηλέφωνο (μαμάδες αυτή τη φορά ).
Εγώ πήγα 1η φορά κατασκήνωση στα 10 μου. Κι αν εξαιρέσουμε την πρώτη μέρα που κατεβαίνοντας από το πούλμαν πάτησα με πανηγυρικό τρόπο ένα πεταμένο carnation και λέρωσα ό,τι φορούσα, δε θυμάμαι να με στεναχώρησε κάτι άλλο. Αντιθέτως

- 16 Μάιος 2017, 12:04 #395753 Εγώ δεν έχω πάει κατασκήνωση και να πω την αλήθεια σαν πιτσιρίκι μου φαινόταν τρομακτικό ενδεχόμενο

- 16 Μάιος 2017, 12:09 #395757 +1

She'd kicked me out again without my clothes, so I figured I'd hit the bar, but that's when I started to get an inkling something was afoot...

- 16 Μάιος 2017, 12:21 #395763 Μην μπερδεύετε ορισμένοι το ότι πήγατε κατασκήνωση όταν εισασταν πιτσιρίκια με το άγχος του γονιού...
Ειναι ένα συναίσθημα τόσο αγχωτικό αλλά συννάμα και αγνό...
Βασικά , όσοι δεν έχουν παιδιά δεν μπορούν να καταλάβουν πως αισθανεται ο πατέρας ή η μάνα...