Όταν γεννήθηκε η μικρή μας και γυρίσαμε σπίτι κοιμόταν όλη την ημέρα (12ωρο) και ήταν ξύπνια όλη τη νύχτα. Η γυναίκα μου λοιπόν (που δε μασάει λόγω του ότι είναι παιδίατρος) το άλλαξε αυτό ως εξής: Όλη τη νύχτα (που το μωρό ήταν ξύπνιο) το είχε μέσα στο υπνοδωμάτιο με φωτισμό ύπνου χωρίς καμία φασαρία και χωρίς να του μιλάει κανείς ώστε να συνδέσει το παιδί αυτήν την ώρα με τον ύπνο. Όλη την ημέρα (που κοιμόταν) το είχαμε στο σαλόνι με φώτα, ομιλίες από εμάς κανονικά, τηλέφωνα κτλ. Εγώ τη νύχτα το λυπόμουν πολύ γιατί μας κοίταζε, αποζητούσε επικοινωνία, παιχνίδι κτλ. και εμείς δεν του μιλούσαμε, δεν το παίζαμε απλά το είχαμε αγκαλιά για να κοιμηθεί. Εγώ εκεί λύγιζα και αν ήταν στο χέρι μου θα το είχα σταματήσει (ευτυχώς που δεν ήταν στο χέρι μου). Το αποτέλεσμα ήταν ότι σε 5 περίπου ημέρες είχε γυρίσει όλο το πρόγραμμα τούμπα και άρχισε να κοιμάται 12ωρα τη νύχτα.


ότι η μητέρα της όταν παντρεύτηκε δεν ήξερε πως γίνονταν τα παιδιά. Ο πατέρας της απλά έχωνε και έτσι έκαναν 4 (το ένα πέθανε δυστυχώς). Όλα αυτά πριν 50 χρόνια (τόσο είναι ο μεγάλος της αδελφός) στην 2η μεγαλύτερη πόλη της χώρας.

